3 marca – wspomnienie świętej Kunegundy, zakonnicy

PIERWSZE CZYTANIE
Ez 18, 21-28
Bóg nie chce śmierci grzesznika

Czytanie z Księgi proroka Ezechiela
Tak mówi Pan Bóg: «Jeśliby występny porzucił wszystkie swoje grzechy, które popełniał, a strzegłby wszystkich moich ustaw i postępował według prawa i sprawiedliwości, żyć będzie, a nie umrze: nie będą mu policzone żadne grzechy, jakie popełnił, lecz będzie żył dzięki sprawiedliwości, z jaką postępował. Czyż tak bardzo miałoby mi zależeć na śmierci występnego – mówi Pan Bóg – a nie raczej na tym, by się nawrócił i żył? A gdyby sprawiedliwy odstąpił od swej sprawiedliwości i popełniał zło, naśladując wszystkie obrzydliwości, którym się oddaje występny, czy taki będzie żył? Żaden z wykonanych czynów sprawiedliwych nie będzie mu policzony, ale umrze on z powodu nieprawości, której się dopuszczał, i grzechu, który popełnił. Wy mówicie: „Sposób postępowania Pana nie jest słuszny”. Słuchaj jednakże, domu Izraela: Czy mój sposób postępowania jest niesłuszny, czy raczej wasze postępowanie jest przewrotne? Jeśli sprawiedliwy odstąpił od sprawiedliwości, dopuszczał się grzechu i umarł, to umarł z powodu grzechów, które popełnił. A jeśli bezbożny odstąpił od bezbożności, której się oddawał, i postępuje według prawa i sprawiedliwości, to zachowa duszę swoją przy życiu. Zastanowił się i odstąpił od wszystkich swoich grzechów, które popełniał, i dlatego na pewno żyć będzie, a nie umrze».
Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY
Ps 130 (129), 1b-2. 3-4. 5-7a. 7b-8 (R.: por. 3)

Refren: Gdy grzechy wspomnisz, któż się z nas ostoi?

Z głębokości wołam do Ciebie, Panie, *
Panie, wysłuchaj głosu mego.
Nachyl swe ucho *
na głos mojego błagania.

Refren.

Jeśli zachowasz pamięć o grzechach, Panie, *
Panie, któż się ostoi?
Ale Ty udzielasz przebaczenia, *
aby Ci służono z bojaźnią.

Refren.

Pokładam nadzieję w Panu, †
dusza moja pokłada nadzieję w Jego słowie, *
dusza moja oczekuje Pana.
Bardziej niż strażnicy poranka *
niech Izrael wygląda Pana.

Refren.

U Pana jest bowiem łaska, *
u Niego obfite odkupienie.
On odkupi Izraela *
ze wszystkich jego grzechów.

Refren.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ
Ez 18, 31ac

Aklamacja: Chwała Tobie, Słowo Boże.

Odrzućcie od siebie wszystkie grzechy
i uczyńcie sobie nowe serce i nowego ducha.

Aklamacja: Chwała Tobie, Słowo Boże.

EWANGELIA
Mt 5, 20-26
Pojednaj się najpierw z bratem swoim

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza
Jezus powiedział do swoich uczniów: «Jeśli wasza sprawiedliwość nie będzie większa niż uczonych w Piśmie i faryzeuszów, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego. Słyszeliście, że powiedziano przodkom: „Nie zabijaj!”; a kto by się dopuścił zabójstwa, podlega sądowi. A Ja wam powiadam: Każdy, kto się gniewa na swego brata, podlega sądowi. A kto by rzekł swemu bratu: „Raka”, podlega Wysokiej Radzie. A kto by mu rzekł: „Bezbożniku”, podlega karze piekła ognistego. Jeśli więc przyniesiesz dar swój przed ołtarz i tam sobie przypomnisz, że brat twój ma coś przeciw tobie, zostaw tam dar swój przed ołtarzem, a najpierw idź i pojednaj się z bratem swoim. Potem przyjdź i dar swój ofiaruj. Pogódź się ze swoim przeciwnikiem szybko, dopóki jesteś z nim w drodze, by cię przeciwnik nie wydał sędziemu, a sędzia dozorcy, i aby nie wtrącono cię do więzienia. Zaprawdę, powiadam ci: Nie wyjdziesz stamtąd, dopóki nie zwrócisz ostatniego grosza».
Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIA DO CZYTAŃ

W Chrystusie staliśmy się sprawiedliwością Bożą. Otrzymaliśmy w Nim obfitość łaski i daru usprawiedliwienia, aby przez Niego królować w życiu. Królujemy w życiu, ponieważ możemy kochać, przebaczać i służyć tak jak Chrystus. Jesteśmy sprawiedliwi tak jak On jest sprawiedliwy i postępujemy tak jak On postępował.
Marek Ristau

***
Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania
Boża sprawiedliwość jest zupełnie inna niż ludzka. Nam wystarczy niekiedy kilka czynów człowieka, kilka jego wypowiedzi, by niefrasobliwie zakwalifikować go bądź do „grzeszników”, bądź do „sprawiedliwych”. Szczerze mówiąc, obie te kategorie są nam niezwykle przydatne. Święte oburzenie na „grzeszników” pozwala postawić siebie samych w lepszym świetle; nadmierne gloryfikowanie „sprawiedliwych” bywa często wygodną wymówką, że nawet nie mamy co dążyć do ich niedościgłego wzoru. Możemy spokojnie uplasować się w bezpiecznym środkowym miejscu. Ale kiedy „grzesznik” zdobędzie się na heroiczny czyn lub wyjdzie na jaw spektakularny grzech „sprawiedliwego”, nasz uporządkowany świat zaczyna walić się w gruzy. Widząc, jak Bóg pierwszym przebacza, a drugich ostro upomina, mamy ochotę zawołać wraz z domem Izraela: „Sposób postępowania Pana nie jest słuszny”.
Bóg nie szufladkuje ludzi. Nie ma względu na opinię. U Niego ani sprawiedliwym, ani grzesznikiem, nie jest się raz na zawsze. Każdy ma prawo upaść i każdy może się dźwignąć. Bóg, któremu zależy na każdym bez wyjątku człowieku, daje szansę nam wszystkim, niezależnie od tego, do jakiej kategorii zaliczają nas inni, czy nawet do jakiej zaliczamy się sami.

Komentarz do psalmu
Bóg nie oczekuje, że sami wydobędziemy się z głębokości grzechu. Chce raczej, abyśmy widząc, do jakiego stanu grzech nas doprowadził, na tyle mocno zatęsknili za przebaczeniem, łaską i odkupieniem, by zawołać do Niego o ratunek. On nie wypomina nam wyznawanych przez nas grzechów, nie dokłada upokorzeń, ale podaje rękę i wprowadza na drogę dojrzałej służby Jemu i ludziom. To od nas zależy, czy będziemy dalej szukać szczęścia brnąc w grzech, czy uwierzymy, że – jak uczy dzisiejszy psalm – można je znaleźć współpracując z Bogiem na Jego warunkach.

Komentarz do Ewangelii
Ewangelia sięga o wiele głębiej niż przepisy prawa karnego. Człowieka można zabić nie tylko fizycznie, ale także złym słowem – obelgą, złorzeczeniem, szyderstwem, złośliwą krytyką, manipulacją, plotką. Kiedy spotyka to nas osobiście, czujemy dobrze, że przemoc, która nie pozostawia śladów na ciele, nie przestaje być przemocą. Dziś jednak Jezus upomina się o tych wszystkich, „którzy mają coś przeciwko nam” – których my sami zraniliśmy przez odruchy złości, brak panowania nad swoimi emocjami, przez odreagowywanie na Bogu ducha winnych ludziach za krzywdy doznane od innych.
Wobec wymagań Ewangelii nikt nie może powiedzieć o sobie, że jest absolutnie w porządku. Zarówno pielęgnowanie w sobie uraz, jak i odmowa uznania własnych win, odbiera nam wolność i znacznie utrudnia szczery kontakt z Bogiem. Pojednanie nie zawsze zależy od nas, jednak dążenie do niego jest drogą do pokoju serca.
Komentarze zostały przygotowane przez Mirę Majdan

Święta Kunegunda, zakonnica

Święta Kunegunda

Kunegunda urodziła się ok. 978 r. Była córką Zygfryda, hrabiego Luksemburga. W wieku ok. 20 lat została poślubiona Henrykowi II, księciu Bawarii, który po śmierci Ottona III w 1002 r. został wybrany najpierw królem, a od 1014 r. – cesarzem Niemiec. Oboje żyli jako dziewicze małżeństwo. Św. Henryk otaczał ją taką czcią, że chciał, by z nim dostąpiła zaszczytu koronacji na królową. Dokonał jej w Padeborn ówczesny arcybiskup Moguncji, św. Willigis. W roku 1014 Kunegunda udała się z mężem do Włoch, by w Rzymie z rąk papieża Benedykta VIII otrzymać koronę cesarską. Choć cesarska para żyła w czystości, Kunegundy nie ominęło oskarżenie o cudzołóstwo. By się od niego uwolnić, poddała się „sądowi Bożemu” – przeszła po rozżarzonych lemieszach.
Kunegunda fundowała liczne klasztory i opactwa, przyczyniła się do budowy katedry w Bamberdze. Po śmierci męża wstąpiła do ufundowanego przez siebie klasztoru benedyktynek w Kaufungen. Podczas uroczystości poświęcenia tego klasztoru, po liturgii Słowa, cesarzowa zdjęła cesarskie szaty, ostrzygła włosy i odziała się w zgrzebny habit. Swój majątek przeznaczyła na fundacje kościelne i dobroczynne. Zrobiło to wielkie wrażenie na uczestnikach ceremonii. Opisuje to wydarzenie ks. Piotr Skarga w „Żywotach Świętych”. Jako zakonnica służyła z oddaniem ludziom, zwłaszcza ubogim. Nie wyróżniała się niczym w ubóstwie i posłuszeństwie, nie wymawiała się od żadnych prac, nawet służebnych.
Zmarła 3 marca 1033 r. Zgodnie z jej życzeniem została pochowana obok męża w katedrze bamberskiej. Natychmiast zaczęto oddawać jej publiczny kult. Innocenty III zatwierdził go w roku 1200. W bulli papieskiej przytoczona jest legenda o tym, jak cesarzowa Kunegunda znakiem krzyża wstrzymała żywioł ognia w czasie nocnego pożaru sypialni, w której przebywała ze swoją dwórką. Jest patronką Luksemburga, diecezji Bamberg i Niemiec.

W ikonografii Kunegunda Luksemburska występuje w stroju cesarskim, najczęściej z mężem św. Henrykiem. Przedstawia się ją także w habicie zakonnym trzymającą w ręku kościół.

Zobacz także:
Ten wpis został opublikowany w kategorii Ewangelia, Święci i oznaczony tagami , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s