23 marca – wspomnienie świętej Rafki, dziewicy

PIERWSZE CZYTANIE
Pwt 4, 1. 5-9
Wezwanie do zachowania przykazań

Czytanie z Księgi Powtórzonego Prawa
Mojżesz powiedział do ludu: «A teraz, Izraelu, słuchaj praw i nakazów, które uczę was wypełniać, abyście żyli i doszli do posiadania ziemi, którą wam daje Pan, Bóg waszych ojców. Patrzcie, nauczałem was praw i nakazów, jak mi rozkazał czynić Pan, Bóg mój, abyście je wypełniali w kraju, do którego idziecie, by objąć go w posiadanie. Strzeżcie ich i wypełniajcie je, bo one są waszą mądrością i umiejętnością w oczach narodów, które usłyszawszy o tych prawach, powiedzą: „Z pewnością ten wielki naród to lud mądry i rozumny”. Bo któryż wielki naród ma bogów tak bliskich, jak Pan, Bóg nasz, ilekroć Go wzywamy? Któryż wielki naród ma prawa i nakazy tak sprawiedliwe, jak całe to Prawo, które ja wam dziś daję? Tylko się strzeż bardzo i pilnuj siebie, byś nie zapomniał o tych rzeczach, które widziały twe oczy, by z twego serca nie uszły po wszystkie dni twego życia, ale ucz ich swych synów i wnuków».
Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY
Ps 147B, 12-13. 15-16. 19-20 (R.: por. 12a)

Refren: Kościele święty, chwal swojego Pana.

Chwal, Jeruzalem, Pana, *
wysławiaj twego Boga, Syjonie!
Umacnia bowiem zawory bram twoich *
i błogosławi synom twoim w tobie.

Refren.

Zsyła na ziemię swoje polecenia, *
a szybko mknie Jego słowo.
On prószy śniegiem jak wełną *
i szron jak popiół rozsypuje.

Refren.

Oznajmił swoje słowo Jakubowi, *
Izraelowi ustawy swe i wyroki.
Nie uczynił tego dla innych narodów, *
nie oznajmił im swoich wyroków.

Refren.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ
Por. J 6, 63c. 68c

Aklamacja: Chwała Tobie, Słowo Boże.

Słowa Twoje, Panie, są duchem i życiem.
Ty masz słowa życia wiecznego.

Aklamacja: Chwała Tobie, Słowo Boże.

EWANGELIA
Mt 5, 17-19
Kto wypełnia przykazania, ten będzie wielki w królestwie niebieskim

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza
Jezus powiedział do swoich uczniów: «Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić. Zaprawdę bowiem, powiadam wam: Dopóki niebo i ziemia nie przeminą, ani jedna jota, ani jedna kreska nie zmieni się w Prawie, aż się wszystko spełni. Ktokolwiek więc zniósłby jedno z tych przykazań, choćby najmniejszych, i uczyłby tak ludzi, ten będzie najmniejszy w królestwie niebieskim. A kto je wypełnia i uczy wypełniać, ten będzie wielki w królestwie niebieskim».
Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIA DO CZYTAŃ

Chrystus powiedział, że uczniowie pozyskani ze wszystkich narodów, mają przestrzegać wszystkich Jego poleceń i przykazań. Powiedział, że kto wierzy w Niego i Go miłuje, będzie posłuszny Jego nakazom. Powiedział też, że kto Go miłuje, ten zna Jego przykazania i żyje według nich – a kto Go nie miłuje, nie przestrzega Jego słów. Powiedział również, że kto przestrzega Jego nakazów, ten trwa w Jego miłości i jest Jego przyjacielem.
Marek Ristau

***
Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania
Mojżesz w przeczytanym ustępie Biblii mówi, że nauczył Izraelitów praw i przykazań Boga, aby mogli je wypełniać w Ziemi Obiecanej i aby mogli ją objąć w posiadanie. Zastanówmy się nad sensem duchowym tych słów. Kraj Kanaan jest symbolem Królestwa Niebieskiego, czyli szczęścia przebywania z Bogiem w wieczności. Życie ludzkie jest zatem pielgrzymką do tegoż Królestwa. Powstaje jednak pytanie: które przykazania mamy jako chrześcijanie wypełniać? W Pięcioksięgu zapisano 613 nakazów i zakazów zarówno moralnych, jak i obrzędowych oraz karnych. Czy mamy powstrzymać się od wieprzowiny i poddawać się obrzezaniu? Nowy Testament daje odpowiedź na to pytanie: Jezus Chrystus wypełnił Prawo Starego Testamentu, czyli doprowadził do celu wszystkie przykazania, które wskazywały na Niego i Jego Zbawienie. Przepisy kultyczne i cywilne przestały obowiązywać, natomiast prawo moralne, zapisane w Dekalogu, obowiązuje dalej. Pan Jezus nadaje Dekalogowi ostateczną wykładnię w Kazaniu na Górze i jednocześnie pokazuje swoim życiem, jak go wypełnić oraz daje Ducha Świętego, który nas uzdalnia do jego wypełniania. W ten sposób Chrystus stał się dla nas, jak pisał Apostoł Paweł, mądrością od Boga, i sprawiedliwością, i uświęceniem, i odkupieniem (1 Kor 1,30).

Komentarz do psalmu
Psalmista nakazuje słuchaczom chwalić Boga za trzy rzeczy: za opiekę nad Jerozolimą, za kierowanie przyrodą w sposób mądry i harmonijny oraz za danie Izraelowi praw i przykazań. Patrząc z perspektywy Nowego Testamentu, możemy powiedzieć, że my, chrześcijanie, możemy również sławić Boga za opiekę nad Kościołem Świętym, za stworzenie harmonijnego świata oraz za oznajmienie nam Nowego Prawa Miłości. Te trzy elementy Biblia widzi w ścisłej łączności ze sobą. Gdybyśmy jeden z nich wyjęli, to konstrukcja byłaby zachwiana. Żyjemy bowiem jako ludzie wierzący w trzech sferach: jako część przyrody i społeczeństwa, jako osoby moralne, które otrzymały od Boga Dziesięć Przykazań i Osiem Błogosławieństw oraz jako członkowie Kościoła, którzy mają swoje prawa i obowiązki. Gdy we wszystkich tych sferach spełniamy nasze zadania, panuje harmonia, która zapowiada odnowę świata przy paruzji Chrystusa, o której autorzy biblijni mówią jak o nowym niebie i nowej ziemi. Niektórzy święci posiadali jakby przebłysk tej wielkiej harmonii. Święty Franciszek z Asyżu służył Bogu w swoim sercu, ale również Kościołowi, poprzez swój zakon oraz miał przyjazny kontakt z naturą. Słynna jest scena, kiedy wygłaszał kazanie do ptaków na drodze. Zatem spójrzmy na siebie w tych trzech wymiarach.

Komentarz do Ewangelii
Pan Jezus, w przytoczonym fragmencie Kazania na Górze, mówi zaskakującą rzecz, a mianowicie, że: dopóki niebo i ziemia nie przeminą, ani jedna jota, ani jedna kreska nie zmieni się w Prawie. Jak to rozumieć? Stary Testament jest wypełniony różnymi opowieściami, przepisami prawnymi i sentencjami mądrościowymi. Czy to wszystko jest dalej aktualne? Przecież św. Paweł wskazywał, że zbawienie daje wiara w Chrystusa, działająca przez miłość, a nie uczynki Prawa. Mimo to dalej czytamy i rozważamy księgi Pierwszego Przymierza. Jak rozwikłać ten dylemat? Ojcowie Kościoła potrafili pięknie interpretować wszystkie te rzeczy, a mianowicie patrzyli, co się kryje w sensie duchowym za danymi wydarzeniem czy słowami. Na przykład opowieść o potopie i Arce Noego interpretowali jako zapowiedź Chrztu i Kościoła Chrystusa, gdzie różne narody, symbolizowane przez zwierzęta, znajdują swoje miejsce. Przepisy o czystości pokarmowej, z kolei, interpretowali w ten sposób, że osoba wierząca w Chrystusa wystrzega się różnych grzechów. Dlatego też patrzmy na Stary Testament w świetle Nowego Testamentu, a wiele rzeczy stanie się dla nas jasne. Pięknie to ujął Roman Brandstaetter, twierdząc, że pozbawienie Pana Jezusa któregoś z Testamentów jest tak naprawdę redukowaniem Go o całą Boskość.
Komentarze zostały przygotowane przez ks. Mateusza Oborzyńskiego

Święta Rafka, dziewica

Święta Rafka

Pietra Choboq Ar-Rayes przyszła na świat w dniu 29 czerwca 1832 roku w Himlaya, w libańskim regionie Metn. Wychowała się w rodzinie katolickiej. Na chrzcie otrzymała imię Boutroussyeh (Pietra). Jej rodzina po śmierci matki w 1839 roku znalazła się w trudnej sytuacji finansowej. Dlatego w 1843 roku jej ojciec wysłał córkę do pracy, jako służącą w domu zamożnego Libańczyka w Damaszku. Kiedy po czterech latach wróciła do domu, okazało się, że ojciec ożenił się po raz drugi. Zarówno macocha, jak jedna z ciotek chciały wydać ją za mąż, ale Boutroussyeh postanowiła swe życie poświęcić Bogu.
Wstąpiła do Zgromadzenia Córek Maryi w Bikfaya. Rodzice próbowali przekonać ją do zmiany zdania, ale ona pozostała niewzruszona w swym postanowieniu. Po zakończeniu nowicjatu, w dniu 10 lutego 1856 roku, złożyła śluby zakonne. Dwa lata później skierowano ją do pracy w seminarium w Ghazir, które prowadzili jezuici. Pracowała w kuchni, uczyła się ortografii i arytmetyki, a w wolnym czasie pogłębiała znajomość języka arabskiego.
Od 1860 roku była nauczycielką katechizmu i wychowawczynią w szkołach swojego zgromadzenia. Cztery lata później przeniesiono ją do Maad, gdzie razem z inną zakonnicą założyła szkołę dla dziewcząt. W tym okresie jej macierzyste zgromadzenie przechodziło poważny wewnętrzny kryzys. Siostra Boutroussyeh modliła się żarliwie, prosząc Boga o pomoc w podjęciu decyzji zgodnej z Jego wolą. Pewnego dnia w śnie ukazali się jej św. Jerzy, św. Szymon Słupnik i św. Antoni Pustelnik, który powiedział do niej: „Wstąp do Zakonu Libańskich Mniszek Maronickich”. Tak też uczyniła.
Jeden z dobroczyńców Zgromadzenia Córek Maryi pomógł jej dostać się do klasztoru św. Szymona al-Qarn w Ad’tou. Rozpoczęła w nim nowicjat w dniu 12 lipca 1871 roku, a już w dniu 25 sierpnia następnego roku złożyła uroczyste śluby zakonne i przyjęła imię Rafka, na pamiątkę swojej matki. Przeżyła w tym klasztorze 26 lat, dając przykład posłuszeństwa, gorliwości w modlitwie, ascezy, poświęcenia i pracowitości.
W październiku 1885 roku podczas modlitwy prosiła Boga, by dał jej udział w zbawczej męce Chrystusa. Kierowana łaską Bożą, cierpiała z powodu wielu dolegliwości, znosząc je z cierpliwością i pokorą. Jej modlitwy zostały wysłuchane. Z każdym rokiem Chrystus otaczał ją swym cierpieniem. W 1899 roku Rafka całkowicie straciła wzrok, a wkrótce także została sparaliżowana. Nieustannie dziękowała Bogu za wszystko, szczególnie za dar cierpienia. Zmarła w dniu 23 marca 1914 roku.
Św. Jan Paweł II beatyfikował ją w dniu 17 listopada 1985 roku, a w dniu 10 czerwca 2001 roku włączył ją do grona świętych. Był to dzień uroczystości Trójcy Przenajświętszej. Do Watykanu przybyło kilkadziesiąt tysięcy rzymian i pielgrzymów z Włoch oraz z innych krajów i kontynentów, wśród nich m.in. 12 tysięcy Libańczyków. Papież powiedział wówczas: „Na Bliskim Wschodzie, tak ciężko doświadczonym przez liczne krwawe konflikty i tyle niezawinionych cierpień, świadectwo tej libańskiej zakonnicy pozostaje źródłem ufności dla wszystkich skrzywdzonych. Żyła ona zawsze w ścisłej więzi z Chrystusem i tak jak On nigdy nie zwątpiła w człowieka. Dlatego właśnie jej przykład jest wiarygodnym znakiem, ukazującym, że tajemnica paschalna Chrystusa wciąż przemienia świat, aby zakiełkowała w nim nadzieja nowego życia, ofiarowana wszystkim ludziom dobrej woli”.

Zobacz także:
Ten wpis został opublikowany w kategorii Ewangelia, Święci i oznaczony tagami , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s