11 marca – wspomnienie świętego Sofroniusza, biskupa

PIERWSZE CZYTANIE
Ez 18, 21-28
Bóg nie chce śmierci grzesznika

Czytanie z Księgi proroka Ezechiela
Tak mówi Pan Bóg: «Jeśliby występny porzucił wszystkie swoje grzechy, które popełniał, a strzegłby wszystkich moich ustaw i postępował według prawa i sprawiedliwości, żyć będzie, a nie umrze: nie będą mu policzone żadne grzechy, jakie popełnił, lecz będzie żył dzięki sprawiedliwości, z jaką postępował. Czyż tak bardzo miałoby mi zależeć na śmierci występnego – mówi Pan Bóg – a nie raczej na tym, by się nawrócił i żył? A gdyby sprawiedliwy odstąpił od swej sprawiedliwości i popełniał zło, naśladując wszystkie obrzydliwości, którym się oddaje występny, czy taki będzie żył? Żaden z wykonanych czynów sprawiedliwych nie będzie mu policzony, ale umrze on z powodu nieprawości, której się dopuszczał, i grzechu, który popełnił. Wy mówicie: „Sposób postępowania Pana nie jest słuszny”. Słuchaj jednakże, domu Izraela: Czy mój sposób postępowania jest niesłuszny, czy raczej wasze postępowanie jest przewrotne? Jeśli sprawiedliwy odstąpił od sprawiedliwości, dopuszczał się grzechu i umarł, to umarł z powodu grzechów, które popełnił. A jeśli bezbożny odstąpił od bezbożności, której się oddawał, i postępuje według prawa i sprawiedliwości, to zachowa duszę swoją przy życiu. Zastanowił się i odstąpił od wszystkich swoich grzechów, które popełniał, i dlatego na pewno żyć będzie, a nie umrze».
Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY
Ps 130 (129), 1b-2. 3-4. 5-7a. 7b-8 (R.: por. 3)

Refren: Gdy grzechy wspomnisz, któż się z nas ostoi?

Z głębokości wołam do Ciebie, Panie, *
Panie, wysłuchaj głosu mego.
Nachyl swe ucho *
na głos mojego błagania.

Refren.

Jeśli zachowasz pamięć o grzechach, Panie, *
Panie, któż się ostoi?
Ale Ty udzielasz przebaczenia, *
aby Ci służono z bojaźnią.

Refren.

Pokładam nadzieję w Panu, †
dusza moja pokłada nadzieję w Jego słowie, *
dusza moja oczekuje Pana.
Bardziej niż strażnicy poranka *
niech Izrael wygląda Pana.

Refren.

U Pana jest bowiem łaska, *
u Niego obfite odkupienie.
On odkupi Izraela *
ze wszystkich jego grzechów.

Refren.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ
Ez 18, 31ac

Aklamacja: Chwała Tobie, Słowo Boże.

Odrzućcie od siebie wszystkie grzechy
i uczyńcie sobie nowe serce i nowego ducha.

Aklamacja: Chwała Tobie, Słowo Boże.

EWANGELIA
Mt 5, 20-26
Pojednaj się najpierw z bratem swoim

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza
Jezus powiedział do swoich uczniów: «Jeśli wasza sprawiedliwość nie będzie większa niż uczonych w Piśmie i faryzeuszów, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego. Słyszeliście, że powiedziano przodkom: „Nie zabijaj!”; a kto by się dopuścił zabójstwa, podlega sądowi. A Ja wam powiadam: Każdy, kto się gniewa na swego brata, podlega sądowi. A kto by rzekł swemu bratu: „Raka”, podlega Wysokiej Radzie. A kto by mu rzekł: „Bezbożniku”, podlega karze piekła ognistego. Jeśli więc przyniesiesz dar swój przed ołtarz i tam sobie przypomnisz, że brat twój ma coś przeciw tobie, zostaw tam dar swój przed ołtarzem, a najpierw idź i pojednaj się z bratem swoim. Potem przyjdź i dar swój ofiaruj. Pogódź się ze swoim przeciwnikiem szybko, dopóki jesteś z nim w drodze, by cię przeciwnik nie wydał sędziemu, a sędzia dozorcy, i aby nie wtrącono cię do więzienia. Zaprawdę, powiadam ci: Nie wyjdziesz stamtąd, dopóki nie zwrócisz ostatniego grosza».
Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIA DO CZYTAŃ

Miłość nie unosi się gniewem i nie pamięta złego. Miłość przebacza i wszystko znosi. Kiedy stajemy do modlitwy, mamy najpierw przebaczyć winy innym ludziom, abyśmy byli wysłuchani przez Ojca w niebie, który w Chrystusie przebaczył nam wszystkie grzechy. Miłość nie wyrządza żadnego zła bliźniemu, przeto miłość jest doskonałym wypełnieniem Prawa.
Marek Ristau

***
Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania
Bóg, nie zważając na zatwardziałość serc i nieprzestrzeganie przykazań, z niegasnącym żarem ustami proroka Ezechiela uczy Izraelitów właściwego rozumienia Swej sprawiedliwości. Bogu zależy na każdym człowieku, bez względu na to, ile i czego dokonał albo jak bardzo swoje lub czyjeś życie poturbował. Nie kładzie na jednej szali dobrych uczynków na drugiej złych, patrzy, co przeważy i wydaje odpowiedni wyrok, życie lub śmierć. Na wagę kładzie nie tyle uczynki ile zmianę postępowania.
Prorok Ezechiel przekazuje nam dobrą wiadomość, że sami dokonujemy wyboru. To, jak postępuję teraz, unieważnia postępowanie wcześniejsze. Sprawiedliwość kasuje grzechy, ale także dobrych uczynków nie mogę zrobić na zapas. To również oznacza, że każdy bierze osobistą odpowiedzialność za swoją duchową śmierć i życie.
Jeśli zrozumiem swój grzech, zmienię swoje postępowanie, i zwrócę się do Boga, to konsekwencje grzechu mnie duchowo nie zabiją. Nie wpędzą w pułapkę bezsensu. Będę żyć. Odczuwać radość, która wypływa z urealnienia własnego życia. Mam, co mam, mogę tyle, ile mogę, nie mam oczekiwań, że moja sytuacja radykalnie się zmieni. Nie potrzebuję niczego i nikogo, by zapewnili mi iluzje szczęścia.

Komentarz do psalmu
Kiedy proszek do prania wraz z płynem do płukania stały się synonimem delikatności i doskonałej czystości, jakimi słowami chwalić Boga?
Może warto, abyśmy na nowo odkrywali psalmy, pieśni, które wprost wyrażały wzajemną, Bożą i ludzką, nadzieję, wiarę i miłość.
Z głębokości wołam do Ciebie Panie, szczerze, z entuzjazmem i świeżością pierwszego spojrzenia płynął do Boga głos duszy, odkrywającej całe bogactwo doświadczeń duchowych. Ustami natchnionych proroków Bóg objawiał samego siebie. Śpiewanie psalmów to kontemplowanie Boga.

Komentarz do Ewangelii
Po raz kolejny zastanawiamy się nad istotą sprawiedliwością w świetle Bożej miłości. Nikt nie ma wątpliwości, że każdy, kto popełnia zabójstwo, musi być sprawiedliwie osądzony. Jezus rozszerza tę kategorię przestępstwa i wyjaśnia, że gniew, obmowa czy wyzwiska mają moc zabójstwa. Potrafią zabić godność i dobre imię człowieka, co praktycznie wyklucza tę osobę ze wspólnoty. Jesteśmy istotami społecznymi, więc wykluczenie w ekstremalnych przypadkach może prowadzić do rzeczywistej śmierci.
Konsekwencje dotykają również oskarżyciela. Tak samo jak w przypadku zabójstwa podlega on sądowi, ale własnego sumienia. Jezus przestrzega, że z więzienia poczucia winy możemy się szybko nie wydostać.
Komentarze zostały przygotowane przez Klementynę Pawłowicz-Kot

Święty Sofroniusz, biskup

Święty Sofroniusz

Sofroniusz urodził się w arystokratycznej rodzinie w Damaszku w roku 550. Od wczesnych lat oddawał się studiom filozoficznym i retoryce, dlatego otrzymał imię „Sofisty”, czyli mędrca. W roku 578 poszedł do głośnego na całą Palestynę klasztoru św. Teodozego, ale niedługo tam pozostał. Dla lepszego bowiem zapoznania się z życiem mnichów udał się do Egiptu, gdzie spotkał się ze św. Janem Jałmużnikiem, patriarchą Aleksandrii. Stąd udał się na Górę Synaj, a potem statkiem do Rzymu (619).
W tym czasie pogańscy Persowie pod wodzą ich króla, Chozroesa, najechali na Ziemię Świętą, burząc prawie wszystkie kościoły. Po zwycięstwie cesarza Herakliusza nad Chozroesem (619) Sofroniusz powrócił do Ziemi Świętej i ponownie zamieszkał w klasztorze św. Teodozego w pobliżu Betlejem.
W roku 634 zmarł patriarcha Jerozolimy, św. Modest. Biskupi i lud, jak to było wtedy w zwyczaju, powołali na jego miejsce Sofroniusza. Zaczął się więc nowy etap jego życia. Sofroniusz zasłynął nie tylko jako kaznodzieja i gorliwy duszpasterz, ale przede wszystkim jako niezłomny obrońca czystości wiary. Właśnie w owym czasie patriarcha Konstantynopola, Sergiusz, zaczął rozpowszechniać błędną naukę, że Jezus Chrystus miał tylko jedną wolę, Bożą, a nie posiadał woli jako człowiek, gdyż ta została całkowicie podporządkowana, a raczej wchłonięta przez wolę Bożą. Sergiusz zdołał dla swojej doktryny pozyskać cesarza. Sofroniusz na podstawie tekstów ewangelicznych wykazywał, że Pan Jezus posiadał również wolę jako człowiek i w niejednym wypadku ją objawiał. Nie byłby pełnym człowiekiem, gdyby nie posiadał także i woli ludzkiej. Sergiusza poparł niestety również Cyrus, patriarcha Aleksandrii. Kiedy oskarżono Sofroniusza o herezję, zadał sobie trud, by zebrać około 600 cytatów z Ojców Kościoła na dowód, że wszyscy oni uznawali w Panu Jezusie wolę Boską i ludzką. Dzieło to przypominano na synodzie laterańskim w roku 649, na którym potępiono monoteletyzm.
W roku 637 w swoim zwycięskim pochodzie Arabowie zajęli Ziemię Świętą. Sofroniusz zdołał uprosić kalifa Omara, aby chrześcijan zostawiono w spokoju.
Sofroniusz zmarł 11 marca 638 roku, kiedy miał ok. 88 lat.
Do najważniejszych jego dzieł należy list synodalny do patriarchy Sergiusza, w którym Sofroniusz wykłada właściwą i prawowierną naukę Kościoła o dwóch wolach Pana Jezusa w Jego dwóch naturach. W dziele Florilegium patrystyczne Sofroniusz zebrał wspomnianych 600 zdań Ojców Kościoła i pisarzy na ten sam temat. Z dziedziny hagiografii zachowały się: Żywot św. Jana Jałmużnika i Pochwała św. męczenników Cyrusa i Jana. Kazań Sofroniusza zachowało się dwanaście. Sofroniusz był także utalentowanym poetą. Z wielu jego pieśni i wierszy religijnych dochowały się do naszych czasów 22 ody.

Zobacz także:
Ten wpis został opublikowany w kategorii Ewangelia, Święci i oznaczony tagami , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s