3 marca – wspomnienie świętej Kunegundy, zakonnicy

PIERWSZE CZYTANIE
Pwt 30, 15-20
Wierność i grzech, życie i śmierć

Czytanie z Księgi Powtórzonego Prawa
Mojżesz powiedział do ludu: «Patrz! Kładę dziś przed tobą życie i szczęście, śmierć i nieszczęście. Ja dziś nakazuję ci miłować Pana, Boga twego, i chodzić Jego drogami, zachowywać Jego polecenia, prawa i nakazy, abyś żył i mnożył się, a Pan, Bóg twój, będzie ci błogosławił w kraju, który idziesz posiąść. Ale jeśli swe serce odwrócisz, nie usłuchasz, zbłądzisz i będziesz oddawał pokłon cudzym bogom, służąc im – oświadczam wam dzisiaj, że na pewno zginiecie, niedługo zabawicie na ziemi, którą idziecie posiąść, po przejściu Jordanu. Biorę dziś przeciwko wam na świadków niebo i ziemię, kładę przed wami życie i śmierć, błogosławieństwo i przekleństwo. Wybierajcie więc życie, abyście żyli wy i wasze potomstwo, miłując Pana, Boga swego, słuchając Jego głosu, lgnąc do Niego; bo tu jest twoje życie i długie trwanie twego pobytu na ziemi, którą Pan poprzysiągł dać przodkom twoim: Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi».
Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY
Ps 1, 1-2. 3. 4 i 6 (R.: por. Ps 40 [39], 5a)

Refren: Szczęśliwy człowiek, który ufa Panu.

Szczęśliwy człowiek,
który nie idzie za radą występnych, †
nie wchodzi na drogę grzeszników *
i nie zasiada w gronie szyderców,
lecz w Prawie Pańskim upodobał sobie *
i rozmyśla nad nim dniem i nocą.

Refren.

On jest jak drzewo zasadzone nad płynącą wodą, *
które wydaje owoc w swoim czasie.
Liście jego nie więdną, *
a wszystko, co czyni, jest udane.

Refren.

Co innego grzesznicy: *
są jak plewa, którą wiatr rozmiata.
Albowiem droga sprawiedliwych jest Panu znana, *
a droga występnych zaginie.

Refren.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ
Por. Mt 4, 17

Aklamacja: Chwała Tobie, Słowo Boże.

Pan mówi: Nawracajcie się,
bliskie jest królestwo niebieskie.

Aklamacja: Chwała Tobie, Słowo Boże.

EWANGELIA
Łk 9, 22-25
Kto straci swe życie z mego powodu, ten je zachowa

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza
Jezus powiedział do swoich uczniów: «Syn Człowieczy musi wiele wycierpieć: będzie odrzucony przez starszyznę, arcykapłanów i uczonych w Piśmie; zostanie zabity, a trzeciego dnia zmartwychwstanie». Potem mówił do wszystkich: «Jeśli ktoś chce iść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech co dnia bierze krzyż swój i niech Mnie naśladuje. Bo kto chce zachować swoje życie, straci je, a kto straci swe życie z mego powodu, ten je zachowa. Bo cóż za korzyść dla człowieka, jeśli cały świat zyska, a siebie zatraci lub szkodę poniesie?»
Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIA DO CZYTAŃ

Kto idzie za Jezusem, nie żyje już dla siebie, ale dla Niego, krocząc tylko Jego śladami. Nie można żyć dla siebie i dla Jezusa. Nie można służyć dwóm panom. Kto straci swoje życie z powodu Jezusa, zachowa siebie na życie wieczne. Życie bez wiary w Jezusa nie ma sensu, bo tylko dzięki tej wierze jesteśmy zbawieni, jak napisano: Celem wiary jest zbawienie dusz.
Marek Ristau

***
Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania
Bóg zawarł z Izraelem przymierze. Wybrał ten naród z bezinteresownej miłości na swoją szczególną własność. Miał wielkie plany wobec Izraelitów. Nie zapomniał o innych narodach, ponieważ właśnie przez naród wybrany Bóg wypełni swój plan – tu właśnie narodzi się Mesjasz, Zbawiciel wszystkich ludzi. Każde wybranie zawiera w sobie jakąś tajemnicę. Bóg wybrał Izraela wcale nie dlatego, że był lepszy od innych narodów..
Izraelici, doskonale znając historię swojego narodu i działanie w niej Boga, powinni być najwierniejszym narodem na świecie. Sam Bóg pragnie zawrzeć z nimi przymierze! Oferuje niebagatelną rzecz – życie i szczęście. Jeśli jednak sprzeniewierzą się Bogu – Jego prawu miłości wyrażonemu w Dziesięciorgu Przykazań, spotka ich śmierć i nieszczęście. Wybór wydaje się oczywisty. Któż nie wybrałby pierwszej, błogosławionej drogi. Jednak wiemy, że Izraelici nie byli wierni zawartemu przymierzu. Woleli wybierać to, co doraźne, przyjemniejsze, łatwiejsze, zyskowniejsze, choć ponosili za to dotkliwe kary i spotykały ich klęski. Taka sytuacja powtarzała się wielokrotnie w dziejach tego narodu.
Dlaczego nie mieli sił i rozumu, żeby pozostać wiernymi przymierzu z Bogiem? Otóż nie mieli w sobie tej mocy Ducha Świętego, tego światła, które przyniósł przez swoją mękę i zmartwychwstanie Jezus Chrystus.
Możemy pomyśleć, że los Izraelitów jest symboliczny, odnosi się do każdego z nas. My jednak mamy dużo lepszą sytuację. Zmartwychwstały Jezus jest z nami i daje nam swoją łaskę, by iść drogą błogosławieństwa. Jeśli otworzymy się na Jego działanie, zaufamy Mu bezgranicznie, On nas poprowadzi zarówno w naszym ukrytym, wewnętrznym życiu jak i przeprowadzi zwycięsko nawet przez najtrudniejsze wydarzenia w życiu doczesnym.
Dopóki żyjemy, mamy szansę wejść na pierwszą drogę, drogę błogosławioną. Nie powinniśmy się jednak z tym ociągać. Ciągłe odrzucanie łaski Pana może doprowadzić do takiego zaślepienia i zatwardziałości serca, iż wbrew oczywistości, że warto iść za dobrem, życiem, miłością, szczęściem, którego źródłem jest Bóg, człowiek wchodzi na drogę przekleństwa.

Komentarz do psalmu
Psalm 1 w piękny, obrazowy, poetycki sposób mówi o dwóch przeciwstawnych drogach życia. Ci, którzy idą za Panem i słuchają Jego prawa z miłości, mają życie w sobie i nawet w starości będą owocować, ponieważ są jak drzewo zasadzone nad płynącą wodą. Ci, którzy wybierają drogę występku, grzechu, są jak plewa. Prędzej czy później zaginą. Tertium non datur – trzeciej drogi nie ma.

Komentarz do Ewangelii
Wskazanie dzisiejszej Ewangelii, aby wziąć swój krzyż każdego dnia, ukazuje, na czym konkretnie polega związek ucznia z Jezusem. Ten człowiek, który przyjmuje Słowo Boże, przyjmuje na siebie tajemnicę śmierci i życia Mistrza. Po męce Jezusa krzyż oznacza wzięcie na siebie cierpienia nie tylko w momentach prześladowań, lecz nieustannie – każdego dnia. Uczeń Chrystusa powinien wiedzieć, że wyższe dobro wyznawania wiary, ewangelizowania, naśladowania Pana stoi ponad każdym dobrem tego świata. Podczas, gdy oczekujemy na powrót zmartwychwstałego Pana, dawajmy o Nim świadectwo i żyjmy tak, jak nas nauczał, nawet za cenę cierpienia.
Komentarze zostały przygotowane przez Elżbietę Marek

Święta Kunegunda, zakonnica

Święta Kunegunda

Kunegunda urodziła się ok. 978 r. Była córką Zygfryda, hrabiego Luksemburga. W wieku ok. 20 lat została poślubiona Henrykowi II, księciu Bawarii, który po śmierci Ottona III w 1002 r. został wybrany najpierw królem, a od 1014 r. – cesarzem Niemiec. Oboje żyli jako dziewicze małżeństwo. Św. Henryk otaczał ją taką czcią, że chciał, by z nim dostąpiła zaszczytu koronacji na królową. Dokonał jej w Padeborn ówczesny arcybiskup Moguncji, św. Willigis. W roku 1014 Kunegunda udała się z mężem do Włoch, by w Rzymie z rąk papieża Benedykta VIII otrzymać koronę cesarską. Choć cesarska para żyła w czystości, Kunegundy nie ominęło oskarżenie o cudzołóstwo. By się od niego uwolnić, poddała się „sądowi Bożemu” – przeszła po rozżarzonych lemieszach.
Kunegunda fundowała liczne klasztory i opactwa, przyczyniła się do budowy katedry w Bamberdze. Po śmierci męża wstąpiła do ufundowanego przez siebie klasztoru benedyktynek w Kaufungen. Podczas uroczystości poświęcenia tego klasztoru, po liturgii Słowa, cesarzowa zdjęła cesarskie szaty, ostrzygła włosy i odziała się w zgrzebny habit. Swój majątek przeznaczyła na fundacje kościelne i dobroczynne. Zrobiło to wielkie wrażenie na uczestnikach ceremonii. Opisuje to wydarzenie ks. Piotr Skarga w „Żywotach Świętych”. Jako zakonnica służyła z oddaniem ludziom, zwłaszcza ubogim. Nie wyróżniała się niczym w ubóstwie i posłuszeństwie, nie wymawiała się od żadnych prac, nawet służebnych.
Zmarła 3 marca 1033 r. Zgodnie z jej życzeniem została pochowana obok męża w katedrze bamberskiej. Natychmiast zaczęto oddawać jej publiczny kult. Innocenty III zatwierdził go w roku 1200. W bulli papieskiej przytoczona jest legenda o tym, jak cesarzowa Kunegunda znakiem krzyża wstrzymała żywioł ognia w czasie nocnego pożaru sypialni, w której przebywała ze swoją dwórką. Jest patronką Luksemburga, diecezji Bamberg i Niemiec.

W ikonografii Kunegunda Luksemburska występuje w stroju cesarskim, najczęściej z mężem św. Henrykiem. Przedstawia się ją także w habicie zakonnym trzymającą w ręku kościół.

Zobacz także:
Ten wpis został opublikowany w kategorii Ewangelia, Święci i oznaczony tagami , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s