1 marca – wspomnienie świętego Feliksa III, papieża

PIERWSZE CZYTANIE
1 P 1, 10-16
Proroctwa podtrzymują naszą nadzieję

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Piotra Apostoła
Najmilsi: Nad zbawieniem wszczęli poszukiwania i badania prorocy – ci, którzy przepowiadali przeznaczoną dla was łaskę. Badali oni, kiedy i na jaką chwilę wskazywał Duch Chrystusa, który w nich był i przepowiadał cierpienia przeznaczone dla Chrystusa oraz mające potem nastąpić uwielbienia. Im też zostało objawione, że nie im samym, ale raczej wam miały służyć sprawy obwieszczone wam przez tych, którzy wam głosili Ewangelię mocą zesłanego z nieba Ducha Świętego. Wejrzeć w te sprawy pragną aniołowie. Dlatego przepasawszy biodra waszego umysłu, bądźcie trzeźwi, pokładajcie całą nadzieję w łasce, która wam przypadnie przy objawieniu Jezusa Chrystusa. Bądźcie jak posłuszne dzieci. Nie przystosowujcie się do waszych dawniejszych żądz, gdy byliście nieświadomi, ale w całym postępowaniu stańcie się wy również świętymi na wzór Świętego, który was powołał, gdyż jest napisane: «Świętymi bądźcie, bo Ja jestem święty».
Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY
Ps 98 (97), 1bcde. 2-3b. 3c-4 (R.: por. 2a)

Refren: Pan Bóg okazał ludom swe zbawienie.

Śpiewajcie Panu pieśń nową, *
albowiem uczynił cuda.
Zwycięstwo Mu zgotowała Jego prawica *
i święte ramię Jego.

Refren.

Pan okazał swoje zbawienie, *
na oczach pogan objawił swą sprawiedliwość.
Wspomniał na dobroć i na wierność swoją *
dla domu Izraela.

Refren.

Ujrzały wszystkie krańce ziemi *
zbawienie Boga naszego.
Wołaj z radości na cześć Pana, cała ziemio, *
cieszcie się, weselcie i grajcie.

Refren.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ
Por. Mt 11, 25

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi,
że tajemnice królestwa objawiłeś prostaczkom.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA
Mk 10, 28-31
Nagroda za wyrzeczenia

Słowa Ewangelii według Świętego Marka
Piotr powiedział do Jezusa: «Oto my opuściliśmy wszystko i poszliśmy za Tobą». Jezus odpowiedział: «Zaprawdę, powiadam wam: Nikt nie opuszcza domu, braci, sióstr, matki, ojca, dzieci lub pól z powodu Mnie i z powodu Ewangelii, żeby nie otrzymał stokroć więcej teraz, w tym czasie, domów, braci, sióstr, matek, dzieci i pól, wśród prześladowań, a życia wiecznego w czasie przyszłym. Lecz wielu pierwszych będzie ostatnimi, a ostatnich pierwszymi».
Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIA DO CZYTAŃ

Gdy nadeszła pełnia czasu, zesłał Bóg Syna swego, abyśmy dzięki Niemu otrzymali łaskę zbawienia. Z woli Boga zbawienie jest tylko z łaski, a nie z uczynków, bo inaczej łaska nie byłaby już łaską. Cała zatem nadzieja nasza położona jest w łasce, która jest nam dana w objawieniu się Jezusa Chrystusa. Łaska pozwala nam być świętymi we wszelkim postępowaniu naszym, bo wolą Bożą jest uświęcenie nasze.
Marek Ristau

***
Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania
Wielu ludzi rozważa, jakby to było, gdyby Jezus narodził się dzisiaj. Ileż obrazów wówczas roztacza wyobraźnia. Prawda jest jednak taka, że przyszedł na świat wtedy, kiedy przyszedł. To był ten czas, a właściwie – pełnia czasu. Prorocy zapowiadali Jego przyjście bardzo precyzyjnie. Przepowiedzieli nie tylko Jego narodziny, ale również cierpienie i uwielbienie.
Ludzkość czekała na Jezusa tak długo. Jesteśmy uprzywilejowani, jesteśmy wybrańcami, ponieważ nie musimy na Niego czekać. On już przyszedł. On z nami jest, jak zapowiedział, zawsze i do końca świata. To, co się dokonało, jest tak niezwykłe, tak przekraczające nasze pojmowanie, odczuwanie, a zarazem właśnie nam, ludziom, dane, że pragną w te Boże tajemnice wejrzeć aniołowie.
Bóg uczynił to wszystko z miłości do nas, pragnąc byśmy osiągnęli naszą pełnię – świętość. On pragnie tego dla nas, bo nas kocha. To On nas przemienia i oczyszcza, ale trzeba być czujnym, zauważać i przyjąć Jego łaskę.
Jest tylu ludzi na świecie, jednak nie tak wielu idzie drogą świętości. Święty Piotr pisze do tych, którzy uwierzyli i poszli za Jezusem. Pisze do nas, abyśmy nie stanęli w drodze, lecz wciąż podejmowali wysiłek w odczytywaniu i spełnianiu woli Bożej, będąc ciągle w drodze, „przepasawszy biodra” naszych umysłów. Ten trud ciągłej przemiany trwać będzie do końca życia, bo cel – stania się świętymi na wzór Świętego – jest ciągle przed nami. Dodaje nam sił nadzieja na łaskę, która nam przypadnie przy pełnym objawieniu Jezusa Chrystusa.

Komentarz do psalmu
Całe stworzenie wielbi Boga. Wszystko swoim pięknem o Nim mówi: słońce i księżyc, gwiazdy i chmury, drzewa i kwiaty, ptaki i wszystkie zwierzęta. A człowiek? A ja? Czy śpiewam Panu w duszy zawsze nową pieśń pełną miłości i wdzięczności za moje zbawienie, pieśń wypływającą z wrażliwego serca, które dostrzega tę niezliczoną ilość prezentów, którymi mnie obsypuje, dając znaki swojej miłości?

Komentarz do Ewangelii
W czytanym dzisiaj fragmencie Ewangelii nauka Jezusa jest uzupełnieniem rozpoczętego wcześniej dialogu z bogaczem. Jest to odpowiedź na pytanie Piotra: „Kto może się zbawić?” (Mk 10,26). Piotr przedstawia sytuację swoją i pozostałych apostołów: „Oto my opuściliśmy wszystko i poszliśmy za Tobą” (Mt 10,28), lecz Jezus nie wnika w szczegóły ich życia. Pan podaje jedynie podstawową zasadę gotowości do Królestwa: opuszczenie wszystkiego i wszystkich z Jego powodu. Ubóstwo, bieda, prześladowanie są rzeczami złymi i nie wybiera się ich dla nich samych, lecz dla większego, pozytywnego celu – iść za Jezusem i głosić Ewangelię. Ten cel nadaje sens wszystkim wyrzeczeniom, a zarazem samo ubóstwo zbliża nas do biednych tego świata, ułatwiając głoszenie im Ewangelii. Chociaż nie jest łatwo, gdy jest się odrzuconym, niezrozumianym przez rodzinę, jednak Jezus mówi, że wszyscy, którzy wybiorą Ewangelię, utworzą jedną rodzinę – wspólnotę i pewność, że w przyszłości osiągną życie wieczne. Wtedy okaże się, że pierwsi w społeczeństwie będą ostatnimi, a ostatni – pierwszymi.
Komentarze zostały przygotowane przez Elżbietę Marek

Święty Feliks III, papież

Święty Feliks III

Feliks był synem kapłana Feliksa. Wcześnie wszedł w związek małżeński z Petronią, która dała mu syna Gordiana i córkę Paulę. Prawdopodobnie wnukiem Pauli był św. Grzegorz I Wielki, papież. Kiedy św. Feliks był diakonem, umarła mu żona. Musiał wyróżniać się wyjątkową doskonałością, mądrością i darem rządzenia, skoro po śmierci papieża, św. Symplicjusza, w 483 r. właśnie jego powołano na stolicę św. Piotra w Rzymie. Przyjął imię Feliks III.
Sytuacja polityczna papieża była bardzo skomplikowana i trudna. Włochy opanował wódz Gotów, Odoaker. Jeszcze większe przykrości spotkały papieża ze strony Kościoła wschodniego. Kiedy bowiem wybuchła herezja monofizytów, głosząca, że Pan Jezus miał tylko jedną naturę – Boską, która wchłonęła w siebie naturę ludzką, patriarcha Konstantynopola, Akacjusz, wypracował „formułę zgody”, tzw. Henotikon. Według niego nie należy mówić w ogóle o naturach w Jezusie Chrystusie. Formuła ta nie zadowoliła ani monofizytów, gdyż nie potwierdzała ich nauki, ani katolików, gdyż zakazywała głosić naukę o dwóch naturach w Jezusie Chrystusie – Boskiej i ludzkiej. Papież musiał potępić Akacjusza. Poparł go za to cesarz Zenon. Rozzuchwalony patriarcha Konstantynopola, mając poparcie władcy, zerwał z papieżem i nakazał wykreślić jego imię z Mszy świętej. Tak powstała schizma akacjańska, pierwsze oderwanie się Kościoła wschodniego od zachodniego, trwające przez ponad 30 lat, aż do czasów cesarza Justyna I (517-527), który ponownie nawiązał stosunki ze Stolicą Apostolską (519). Po rychłej śmierci Akacjusza (489) papież polecił biskupom i kapłanom Kościoła wschodniego wykreślić ze Mszy świętej wspomnienie Akacjusza.
Dotkliwy cios spotkał także Kościół w Afryce Północnej, na terenach dzisiejszego Maroka, Algierii i Tunisu, które zajęli wtedy ariańscy Wandalowie. Ich król, Huneryk, pod groźbą śmierci nakazał wszystkim katolikom przyjąć ponownie chrzest z rąk ariańskich kapłanów. Wielu załamało się i uległo, przechodząc w ten sposób automatycznie na arianizm. Feliks polecił udzielać im rozgrzeszenia dopiero w niebezpieczeństwie śmierci.
Po 9 latach trudnej posługi pasterskiej Feliks III zmarł 1 marca 492 roku. Pochowano go w bazylice św. Pawła za Murami w grobowcu rodzinnym.

Zobacz także:
Ten wpis został opublikowany w kategorii Ewangelia, Święci i oznaczony tagami , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s