27 maja – Święto Jezusa Chrystusa, Najwyższego i Wiecznego Kapłana

PIERWSZE CZYTANIE
Jr 31, 31-34
Moje prawo wypiszę na ich sercach

Czytanie z Księgi proroka Jeremiasza
Pan mówi: «Oto nadchodzą dni, kiedy zawrę z domem Izraela i z domem Judy nowe przymierze. Nie takie jak przymierze, które zawarłem z ich przodkami, kiedy ująłem ich za rękę, by wyprowadzić z ziemi egipskiej. To moje przymierze złamali, mimo że byłem ich władcą, mówi Pan. Lecz takie będzie przymierze, jakie zawrę z domem Izraela po tych dniach, mówi Pan: Umieszczę swe prawo w głębi ich jestestwa i wypiszę na ich sercach. Będę im Bogiem, oni zaś będą Mi ludem. I nie będą się musieli wzajemnie pouczać, mówiąc jeden do drugiego: Poznajcie Pana! Wszyscy bowiem od najmniejszego do największego poznają Mnie, mówi Pan, ponieważ odpuszczę im występki, a o grzechach ich nie będę już wspominał».
Oto słowo Boże.

albo:

Hbr 10, 11-18
Udoskonalił na wieki tych, którzy są uświęcani

Czytanie z Listu do Hebrajczyków
Każdy kapłan Starego Testamentu staje codziennie do wykonywania swej służby i wiele razy składa te same ofiary, które żadną miarą nie mogą zgładzić grzechów. Ten przeciwnie, złożywszy raz na zawsze jedną ofiarę za grzechy, zasiadł po prawicy Boga, oczekując tylko, «aż nieprzyjaciele Jego staną się podnóżkiem pod Jego stopy». Jedną bowiem ofiarą udoskonalił na wieki tych, którzy są uświęcani. Daje nam zaś świadectwo Duch Święty, skoro powiedział: «Takie jest przymierze, które zawrę z nimi po owych dniach, mówi Pan: Nadam prawa moje w ich sercach, także w myśli ich je wypiszę. A na ich grzechy oraz ich nieprawości więcej już nie wspomnę». Gdzie zaś jest ich odpuszczenie, tam już więcej nie zachodzi potrzeba ofiary za grzechy.
Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY
Ps 110 (109), 1bcde. 2-3 (R.: por. 4b)

Refren: Jesteś kapłanem, tak jak Melchizedek.

Rzekł Pan do Pana mego: *
«Siądź po mojej prawicy,
aż uczynię Twych wrogów *
podnóżkiem stóp Twoich».

Refren.

Pan rozciągnie moc Twego berła z Syjonu: *
«Panuj wśród swych nieprzyjaciół!
Przy Tobie panowanie w dniu Twego triumfu, †
w blasku świętości, *
z łona jutrzenki zrodziłem Cię jak rosę».

Refren.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ
Hbr 5, 8-9

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Chrystus, chociaż był Synem, nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał.
A gdy wszystko wykonał, stał się sprawcą zbawienia wiecznego dla wszystkich, którzy Go słuchają.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA
Mk 14, 22-25
To jest Ciało moje. To jest moja Krew

Słowa Ewangelii według Świętego Marka
W pierwszy dzień Przaśników, kiedy ofiarowywano Paschę, Jezus, gdy jedli, wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał i dał uczniom, mówiąc: «Bierzcie, to jest Ciało moje». Potem wziął kielich i odmówiwszy dziękczynienie, dał im, i pili z niego wszyscy. I rzekł do nich: «To jest moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana. Zaprawdę, powiadam wam: Odtąd nie będę już pił napoju z owocu winnego krzewu aż do owego dnia, kiedy pić będę go nowy w królestwie Bożym».
Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIA DO CZYTAŃ

W Nowym Przymierzu stajemy się nowym stworzeniem napełnionym Duchem Świętym. Chrystus złożył raz na zawsze jedną ofiarę za grzechy i jedną ofiarą uczynił na zawsze doskonałymi tych, którzy są uświęceni. Raz na zawsze pojednani z Bogiem, raz na zawsze uczynieni nienagannymi. Jedna doskonała ofiara Chrystusa zniosła raz na zawsze każdą inną ofiarę. Chrystusowa Krew Nowego Przymierza została wylana i wszystko się wykonało.
Marek Ristau

***
Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania
W święto Jezusa Chrystusa Najwyższego i Wiecznego Kapłana czytamy fragment Listu do Hebrajczyków. List ten najszerzej podejmuje temat wyższości nowego kultu w Jezusie Chrystusie nad kultem starotestamentalnym. I rzeczywiście, stary kult miał w sobie jakiś smutny element niedoskonałości. Autor listu wyraża to w słowach: „Każdy kapłan staje codziennie do wykonywania swej służby, wiele razy te same składając ofiary, które żadną miarą nie mogą zgładzić grzechów”. Jak echo wracają słowa „każdy”…, „wiele razy”…, „te same ofiary”…, „żadną miarą”… . I właśnie w takim kontekście powtarzającej się bezsilności pojawia się jedyna i definitywna ofiara Słowa, które stało się ciałem, Boga-Człowieka, Jezusa Chrystusa. Ta jedyna ofiara została złożona „raz na zawsze” i udoskonala „na wieki tych, którzy są uświęcani”. Wolą Bożej Opatrzności ta jedyna i definitywna ofiara uobecnia się w każdej Eucharystii. We Mszy świętej Jezus nie ofiaruje się na nowo, ale uobecnia to jedyne ofiarowanie się, które miało miejsce na krzyżu, dając każdemu pokoleniu chrześcijan możliwość duchowego zjednoczenia się z Jego kapłaństwem i z Jego ofiarą, aż do chwili, kiedy przyjdzie znowu w chwale, by sądzić żywych i umarłych.

Komentarz do psalmu
Psalm 110 mówi o zwycięstwie Mesjasza – króla i kapłana. Zwróćmy uwagę na aspekt kapłaństwa. Wzorem kapłaństwa dla Mesjasza jest Melchizedek. Król Salemu, bo tak mówi o nim Księga Rodzaju, jest niewątpliwie postacią tajemniczą. Pojawia się zupełnie niezapowiedziany, nie znamy jego historii. Fakt ten podkreśla List do Hebrajczyków: „Bez ojca, bez matki, bez rodowodu, nie ma ani początku dni, ani też końca życia, upodobniony zaś do Syna Bożego, pozostaje kapłanem na zawsze” (Hbr 7, 3). Melchizedek pojawia się na scenie wydarzeń po zwycięstwie Abrahama nad koalicją królów z północy. Wychodzi on na spotkanie ojca naszej wiary z ofiarą chleba i wina, które napominają nam dary eucharystyczne. W owym czasie o kapłaństwie w Izraelu nie ma jeszcze nawet mowy. Historia zbawienia tylko co rozpoczęła się powołaniem Abrahama. Na ustanowienie izraelskiego kapłaństwa przyjdzie jeszcze czekać kilka wieków. A mimo wszystko pojawia się ta tajemnicza postać, która będzie wzorcem dla kapłaństwa Mesjasza. Autor Listu do Hebrajczyków oprze na tej postaci i na Psalmie 110 swoją argumentację, że kapłaństwo mesjańskie nie musiało być związane z kapłaństwem lewickim. Bóg niejednokrotnie zaskakuje nas zarówno w ogólnej historii zbawienia, jak i w tej naszej, osobistej. Dlatego właśnie tak ważne jest nieustanne poszukiwanie Jego woli.

Komentarz do Ewangelii
W święto Jezusa Chrystusa Najwyższego i Wiecznego Kapłana czytamy Ewangelię o ustanowieniu Eucharystii. W zwięzłych, lakonicznych słowach zawarty jest cały ogrom tajemnicy zbawienia, które dokonało się na krzyżu. Bóg Wcielony, Jezus Chrystus, nie tylko oddał swoje życie, żeby zgładzić grzechy ludzkości i pojednać ludzi z Ojcem, ale pozostawił Kościołowi obrzęd pozwalający wiernym jednoczyć się duchowo z ofiarą krzyżową i czerpać z tej ofiary duchowe, życiodajne łaski. Na przestrzeni wieków Eucharystia została upiększona modlitwami, rytami, śpiewami. Odprawiana jest w pięknie ozdobionych kościołach i w specjalnych szatach liturgicznych. Ale przecież w samym jej centrum pozostają niezmiennie proste słowa Jej ustanowienia: „to jest Ciało moje za was wydane”, „to jest Krew moja za was wylana, na odpuszczenie grzechów. To czyńcie na Moją pamiątkę”. Racją bytu chrześcijańskiego kapłaństwa jest właśnie owo „czynienie” na pamiątkę o Chrystusie, który złożył samego siebie w ofierze. Kapłaństwo Chrystusowe zawiera w sobie również wezwanie do naśladownictwa. Podczas święceń kapłańskich można usłyszeć następujące słowa: „Rozważaj, co będziesz czynić, naśladuj to, czego będziesz dokonywać”. Każdy ochrzczony należy do ludu kapłańskiego i ma możliwość składania duchowych ofiar, w zjednoczeniu z jedyną ofiarą Jezusa Chrystusa. Starajmy się zatem wchodzić w tę wielką tajemnicę wiary, zgłębiając jej niekończące się bogactwo.
Komentarze zostały przygotowane przez o. Dariusza Pielaka SVD

Jezusa Chrystusa, Najwyższego i Wiecznego Kapłana – święto

Wzór Chrystusa Arcykapłana
Młodzi ludzie poszukują idoli. Najczęściej stają się nimi tzw. celebryci, którzy nieraz nie mają właściwie nic szczególnego do zaprezentowania. Jak to ktoś zdefiniował – są to ludzie znani z tego, że są znani, gdyż lansuje ich świat. Bywa i tak, że podsuwają młodym ludziom złe wzorce. Taka sytuacja spędza sen z oczu rodziców, którzy martwią się: – Co wyrośnie z mojego dziecka, jeśli pójdzie śladami ekscentrycznej piosenkarki, zdziecinniałego showmana czy niemoralnie zachowującego się aktora?

Czasem atrakcyjnym wzorem dla młodego człowieka staje się kapłan. Ktoś zachwycił się swoim proboszczem, który w czasie „odwiedzin kolędowych” naprawiał ludziom cieknące kaloryfery. Komuś zaimponował ksiądz, który każdego człowieka – dziecko, ministranta czy emeryta – traktował poważnie i z najwyższym szacunkiem. Ktoś innym chciał być jak jego duszpasterz, który – mimo wielu zajęć w szkole i parafii – potrafił jeszcze nieraz spędzić całą noc na modlitwie w kościele.

Zdarza się, że młodzi mężczyźni zachwyceni postawą swoich kapłanów decydują się wstąpić do seminarium duchownego, by podążać tą samą drogą. Wtedy jednak odkrywają, że samo zachwycenie się postawą spotkanego wcześniej kapłana już nie wystarczy. Wstępują bowiem na drogę, którą podążają sami kapłani. Jest to droga, którą idą proboszczowie, katecheci, biskupi i sam papież. Jej kierunek wskazuje najwspanialszy wzór – Jezus Arcykapłan.

Jemu dzisiaj oddajemy cześć jako miłosiernemu i wiernemu Arcykapłanowi, który jest jednocześnie Ofiarą jednoczącą nas z Bogiem. Jego miłosierdzie objawia się w postawie służby wobec nas – Jego braci. Syn Boży chciał być sługą wszystkich. Istotę swojego kapłaństwa ukazał w umyciu nóg, a Jego wywyższeniem jest krzyż. Okazał nam miłosierdzie, biorąc na siebie ciężar naszych win. Zostaliśmy wyzwoleni od grzechu i śmierci za cenę Jego śmierci.

Jezus jest wiernym Arcykapłanem. Jego miłość objawia się w ofierze, która uobecnia się w celebracji Mszy świętej. Kościół celebruje Eucharystię, radując się z sakramentalnej obecności Odkupiciela. Wierzącym, którzy są poddani próbom, Jezus nie tylko przychodzi z pomocą swoim przykładem wytrwałości w cierpieniu, ale jest blisko tych, którzy cierpią. Zjednoczeni ze Zbawicielem stają się uczestnikami Jego kapłaństwa, łącząc swoje cierpienie z ofiarą Chrystusa. Jako Arcykapłan Jezus włącza wszystkich wierzących w swoją ofiarę i ich uświęca.

Jezus Arcykapłan jest wzorem nie tylko dla mężczyzn, którzy przyjęli sakrament święceń. W Jezusie cały lud Boży, do którego należą wszyscy ochrzczeni, jest ludem kapłańskim. Są w nim kapłani, dzięki którym „posłanie, powierzone przez Chrystusa Apostołom, nadal jest spełniane w Kościele aż do końca czasów” (KKK 1536). W kapłanie sprawującym sakramenty działa sam Chrystus, który jest Głową Ciała, czyli Kościoła, Pasterzem swojej owczarni, Arcykapłanem odkupieńczej ofiary oraz Nauczycielem prawdy (por. KKK 1548).

Do kapłańskiego ludu Bożego należą także wierni świeccy. Ich zadaniem jest przez życie wiarą, nadzieją i miłością oraz przez składanie Bogu ofiar duchowych włączać się w dzieło Chrystusa – Kapłana i Ofiary. W ten sposób oddają chwałę Bogu, a także dostępują własnego uświęcenia. Każdy ochrzczony przez urzeczywistnianie powszechnego kapłaństwa staje się podobnym do Jezusa i uczestniczy w Jego zbawczej misji.

W dzisiejsze święto Kościół w Polsce zachęca kapłanów, aby prowadzili życie całkowicie oddane Bogu i ludowi Bożemu, stając się coraz bardziej podobnymi do Chrystusa Arcykapłana. Wierni zaś zaproszeni są do intensywnej modlitwy o uświęcenie duchowieństwa, a także do podjęcia głębszej troski o własną świętość, która jest realizacją kapłaństwa powszechnego ochrzczonych. Wtedy zarówno pracujący w parafiach i szkołach kapłani, jak również każda chrześcijańska matka i ojciec, dziadek i babcia staną się prawdziwymi „idolami” dla młodego pokoleniami – wzorami ofiarności, wspaniałomyślności i niewyczerpanej dobroci. Żywymi drogowskazami zachęcającymi do życia zgodnie z przykładem Chrystusa Arcykapłana i żywą inspiracją w odkrywaniu powołania do kapłaństwa służebnego.

o. Ryszard Hajduk CSsR – Kierownikiem katedry teologii praktycznej, Profesor nauk teologicznych Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie, profesorem Wyższego Seminarium Duchownego Redemptorystów – Elbląg
Źródło: słowo.redemptor.pl

Ten wpis został opublikowany w kategorii Ewangelia, Święta i oznaczony tagami , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s