Święte Triduum Paschalne – Wielki Czwartek

«Panie, Ty chcesz mi umyć nogi?»
«Tego, co Ja czynię, ty teraz nie rozumiesz, ale poznasz to później»

PIERWSZE CZYTANIE
Wj 12, 1-8. 11-14
Przepisy o wieczerzy paschalnej

Czytanie z Księgi Wyjścia
Pan powiedział do Mojżesza i Aarona w ziemi egipskiej: «Miesiąc ten będzie dla was początkiem miesięcy, będzie pierwszym miesiącem roku! Powiedzcie całemu zgromadzeniu Izraela tak: „Dziesiątego dnia tego miesiąca niech się każdy postara o baranka dla rodziny, o baranka dla domu. Jeśliby zaś rodzina była za mała do spożycia baranka, to niech się postara o niego razem ze swym sąsiadem, który mieszka najbliżej jego domu, aby była odpowiednia liczba osób. Liczyć je zaś będziecie dla spożycia baranka według tego, co każdy może spożyć. Baranek będzie bez skazy, samiec, jednoroczny; wziąć możecie jagnię albo koźlę. Będziecie go strzec aż do czternastego dnia tego miesiąca, a wtedy zabije go całe zgromadzenie Izraela o zmierzchu. I wezmą krew baranka, i pokropią nią odrzwia i progi domu, w którym będą go spożywać. I tej samej nocy spożyją mięso pieczone w ogniu, i chleby przaśne będą spożywali z gorzkimi ziołami. Tak zaś spożywać go będziecie: biodra wasze będą przepasane, sandały na waszych nogach i laska w waszym ręku. Spożywać będziecie pośpiesznie, gdyż jest to Pascha na cześć Pana. Tej nocy przejdę przez Egipt, zabiję wszystko pierworodne w ziemi egipskiej, od człowieka aż po bydło, i odbędę sąd nad wszystkimi bogami Egiptu – Ja, Pan. Krew posłuży wam do oznaczenia domów, w których będziecie przebywać. Gdy ujrzę krew, przejdę obok i nie będzie pośród was plagi niszczycielskiej, gdy będę karał ziemię egipską. Dzień ten będzie dla was dniem pamiętnym i obchodzić go będziecie jako święto dla uczczenia Pana. Po wszystkie pokolenia – na zawsze w tym dniu będziecie obchodzić święto”».
Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY
Ps 116B (115), 12-13. 15 i 16bc. 17-18 (R.: por. 1 Kor 10, 16)

Refren: Kielich Przymierza to Krew Zbawiciela.

Czym się Panu odpłacę *
za wszystko, co mi wyświadczył?
Podniosę kielich zbawienia *
i wezwę imienia Pana.

Refren.

Cenna jest w oczach Pana *
śmierć Jego wyznawców.
Jestem Twym sługą, synem Twojej służebnicy, *
Ty rozerwałeś moje kajdany.

Refren.

Tobie złożę ofiarę pochwalną *
i wezwę imienia Pana.
Wypełnię me śluby dla Pana *
przed całym Jego ludem.

Refren.

DRUGIE CZYTANIE
1 Kor 11, 23-26

Ilekroć spożywacie ten chleb i pijecie kielich, śmierć Pana głosicie Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian Bracia: Ja otrzymałem od Pana to, co wam przekazałem, że Pan Jezus tej nocy, której został wydany, wziął chleb i dzięki uczyniwszy, połamał i rzekł: «To jest Ciało moje za was wydane. Czyńcie to na moją pamiątkę!» Podobnie, skończywszy wieczerzę, wziął kielich, mówiąc: «Kielich ten jest Nowym Przymierzem we Krwi mojej. Czyńcie to, ile razy pić będziecie, na moją pamiątkę!» Ilekroć bowiem spożywacie ten chleb i pijecie kielich, śmierć Pana głosicie, aż przyjdzie.
Oto słowo Boże.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ
J 13, 34

Aklamacja: Chwała Tobie, Królu wieków.

Daję wam przykazanie nowe, abyście się wzajemnie miłowali,
tak jak Ja was umiłowałem.

Aklamacja: Chwała Tobie, Królu wieków.

EWANGELIA
J 13, 1-15
Do końca ich umiłował

Słowa Ewangelii według Świętego Jana
Było to przed Świętem Paschy. Jezus, wiedząc, że nadeszła godzina Jego, by przeszedł z tego świata do Ojca, umiłowawszy swoich na świecie, do końca ich umiłował. W czasie wieczerzy, gdy diabeł już nakłonił serce Judasza Iskarioty, syna Szymona, aby Go wydał, Jezus, wiedząc, że Ojciec oddał Mu wszystko w ręce oraz że od Boga wyszedł i do Boga idzie, wstał od wieczerzy i złożył szaty. A wziąwszy prześcieradło, nim się przepasał. Potem nalał wody do misy. I zaczął obmywać uczniom nogi i ocierać prześcieradłem, którym był przepasany. Podszedł więc do Szymona Piotra, a on rzekł do Niego: «Panie, Ty chcesz mi umyć nogi?» Jezus mu odpowiedział: «Tego, co Ja czynię, ty teraz nie rozumiesz, ale poznasz to później». Rzekł do Niego Piotr: «Nie, nigdy mi nie będziesz nóg umywał». Odpowiedział mu Jezus: «Jeśli cię nie umyję, nie będziesz miał udziału ze Mną». Rzekł do Niego Szymon Piotr: «Panie, nie tylko nogi moje, ale i ręce, i głowę!» Powiedział do niego Jezus: «Wykąpany potrzebuje tylko nogi sobie umyć, bo cały jest czysty. I wy jesteście czyści, ale nie wszyscy». Wiedział bowiem, kto Go wyda, dlatego powiedział: «Nie wszyscy jesteście czyści». A kiedy im umył nogi, przywdział szaty i znów zajął miejsce przy stole, rzekł do nich: «Czy rozumiecie, co wam uczyniłem? Wy Mnie nazywacie „Nauczycielem” i „Panem”, i dobrze mówicie, bo nim jestem. Jeżeli więc Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wy powinniście sobie nawzajem umywać nogi. Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy tak czynili, jak Ja wam uczyniłem».
Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIA DO CZYTAŃ

Łaska przyszła do nas przez Jezusa Chrystusa, Tego, który jest świadkiem wiernym i prawdziwym, początkiem stworzenia Bożego i pierwszym, który zmartwychwstał, aby już nigdy nie umierać. Umiłował nas do końca i tak bardzo, że przelał za nas swoją krew i w ten sposób uwolnił nas od grzechów. Chrystus nadejdzie wśród obłoków i zobaczą Go wszyscy ludzie. Teraz jest czas łaski, teraz jest dzień zbawienia. Jeszcze trwa obietnica wejścia do Bożego odpocznienia. Nawracajmy się i wierzmy w Ewangelię.
Marek Ristau

***
Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania
Mszą Wieczerzy Pańskiej rozpoczęliśmy obchód Świętego Triduum Paschalnego. Pierwsze czytanie liturgii słowa przywołuje przepisy odnoszące się do przebiegu wieczerzy paschalnej, jaka odbyła się w noc wyjścia Izraelitów z Egiptu. Pascha była obrzędem znacznie starszym niż ta izraelska. Była ona znanym religijnym obrzędem i szeroko praktykowanym na całym Bliskim Wschodzie w kulturach pastersko – koczowniczych. Faraon nie okazał zdziwienia, kiedy Mojżesz prosił, aby mógł wraz z ludem udać się na pustynię i oddać pokłon Panu. W ten właśnie obrzęd, wypływający z religijnej natury tamtejszych ludów, wkracza Bóg i czyni z paschy pamiątkę ocalenia od zagłady, jaką niósł anioł śmierci i wyzwolenia od uprzykrzonej niewoli egipskiej. Pascha, wedle polecenia Bożego, była świętem domowym, gdzie ojciec lub najstarszy z rodu sprawował funkcje kapłańskie. Wraz z pojawieniem się Świątyni Jerozolimskiej pascha otrzymała uroczystą kultyczną oprawę. Jeszcze raz wkroczył Bóg w historię paschalnego świętowania. Pan Jezus polecił sprawować ją na pamiątkę swojej męki, śmierci i zmartwychwstania. I tak powstała chrześcijańska Eucharystia. Triduum Paschalne jest sercem i największym skarbem Kościoła.

Komentarz do psalmu
Tematyką Psalmu 116 jest dziękczynienie za wyratowanie od śmierci. Pochwalna ofiara i kielich zbawienia, o których wspomina psalm, w relekturze chrześcijańskiej były zapowiedzią Eucharystii. Psalm posiada wyraźny świąteczny charakter i w chrześcijańskiej liturgii stał się odpowiedzią na usłyszane słowo, aby sprawować Pamiątkę Pana.

Komentarz do drugiego czytania
Drugie czytanie z Pierwszego Listu św. Pawła Apostoła do Koryntian jest jednym z najstarszych świadectw ustanowienia Eucharystii. Jezus Chrystus złożył w ręce Apostołów swoje Ciało i Krew pod postacią chleba i wina. Apostoł przywołuje i przekazuje wydarzenie z Wieczernika jako największy skarb Kościoła. Nie posiadamy nic droższego ponad Eucharystię, gdyż jest nią Chrystus Pan. Tam, gdzie jest sprawowana Eucharystia, głosi się śmierć Pana naszego, aż powtórnie przyjdzie. Odpowiedzią pierwszych chrześcijan na tę wielką tajemnicę wiary była pełna tęsknoty modlitwa: Marana tha – przyjdź Panie, Jezu.

Komentarz do Ewangelii
Czytania przed ewangelią zapowiadały Eucharystię i przywoływały jej ustanowienie w Wieczerniku. Święty Jan, pisząc stosunkowo późno swoją wersję Ewangelii, daje najbardziej rozbudowany opis Ostatniej Wieczerzy. Pomija jakże ważne świadectwo o ustanowieniu, gdyż zrobili to przed nim inni ewangeliści i apostołowie. Św. Jan przytacza natomiast obrzęd umycia nóg, którego z kolei nie znajdziemy u innych ewangelistów. Była to czynność wykonywana przez niewolników, służbę, bądź kogoś najmłodszego z rodziny, a nie tego, który przewodniczył uczcie paschalnej. W ten sposób każda Eucharystia staje się służbą Boga człowiekowi. Jedna z definicji liturgii określa ją właśnie jako Bożą służbę. Pamiętajmy, że podczas każdej Eucharystii to my jesteśmy – jeśli można tak rzec – obsłużeni i na domiar obsłużeni przez naszego Pana.
Komentarze zostały przygotowane przez ks. dr Krzysztofa Filipowicza

Ten wpis został opublikowany w kategorii Ewangelia, Święta i oznaczony tagami , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s