29 marca – Poniedziałek Wielkiego Tygodnia, wspomnienie świętego Bertolda, prezbitera

PIERWSZE CZYTANIE
Iz 42, 1-7
Sługa Boży ofiarowany za zbawienie świata

Czytanie z Księgi proroka Izajasza
To mówi Pan: «Oto mój Sługa, którego podtrzymuję, Wybrany mój, w którym mam upodobanie. Sprawiłem, że Duch mój na Nim spoczął; On przyniesie narodom Prawo. Nie będzie wołał ni podnosił głosu, nie da słyszeć krzyku swego na dworze. Nie złamie trzciny nadłamanej, nie zgasi ledwo tlejącego się knotka. On rzeczywiście przyniesie Prawo. Nie zniechęci się ani nie załamie, aż utrwali Prawo na ziemi, a Jego pouczenia wyczekują wyspy». Tak mówi Pan Bóg, który stworzył i rozpiął niebo, rozpostarł ziemię wraz z jej plonami, dał ludziom na niej dech ożywczy i tchnienie tym, co po niej chodzą. «Ja, Pan, powołałem Cię słusznie, ująłem Cię za rękę i ukształtowałem, ustanowiłem Cię przymierzem dla ludzi, światłością dla narodów, abyś otworzył oczy niewidomym, ażebyś z zamknięcia wypuścił jeńców, z więzienia tych, co mieszkają w ciemności».
Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY
Ps 27 (26), 1bcde. 2. 3. 13-14 (R.: 1b)

Refren: Pan moim światłem i zbawieniem moim.

Pan moim światłem i zbawieniem moim, *
kogo miałbym się lękać?
Pan obrońcą mego życia, *
przed kim miałbym czuć trwogę?

Refren.

Gdy mnie osaczają złoczyńcy, *
którzy chcą mnie pożreć,
oni sami, moi wrogowie i nieprzyjaciele, *
chwieją się i padają.

Refren.

Nawet gdy wrogowie staną przeciw mnie obozem, *
moje serce nie poczuje strachu.
Choćby napadnięto mnie zbrojnie, *
nawet wtedy ufność swą zachowam.

Refren.

Wierzę, że będę oglądał dobra Pana *
w krainie żyjących.
Oczekuj Pana, bądź mężny, *
nabierz odwagi i oczekuj Pana.

Refren.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ

Aklamacja: Chwała Tobie, Królu wieków.

Witaj, nasz Królu i Zbawicielu,
Ty sam zlitowałeś się nad grzesznymi.

Aklamacja: Chwała Tobie, Królu wieków.

EWANGELIA
J 12, 1-11
Namaszczenie w Betanii

Słowa Ewangelii według Świętego Jana
Na sześć dni przed Paschą Jezus przybył do Betanii, gdzie mieszkał Łazarz, którego Jezus wskrzesił z martwych. Urządzono tam dla Niego ucztę. Marta usługiwała, a Łazarz był jednym z zasiadających z Nim przy stole. Maria zaś wzięła funt szlachetnego, drogocennego olejku nardowego i namaściła Jezusowi stopy, a włosami swymi je otarła. A dom napełnił się wonią olejku. Na to rzekł Judasz Iskariota, jeden z Jego uczniów, ten, który Go miał wydać: «Czemu to nie sprzedano tego olejku za trzysta denarów i nie rozdano ich ubogim?» Powiedział zaś to nie dlatego, że dbał o biednych, ale ponieważ był złodziejem i mając trzos, wykradał to, co składano.   Na to rzekł Jezus: «Zostaw ją! Przechowała to, aby Mnie namaścić na dzień mojego pogrzebu. Bo ubogich zawsze macie u siebie, Mnie zaś nie zawsze macie». Wielki tłum Żydów dowiedział się, że tam jest; a przybyli nie tylko ze względu na Jezusa, ale także by ujrzeć Łazarza, którego wskrzesił z martwych. Arcykapłani zatem postanowili zabić również Łazarza, gdyż wielu z jego powodu odłączyło się od Żydów i uwierzyło w Jezusa.
Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIA DO CZYTAŃ

Jezus to Sługa Jahwe, Jego Wybrany, na którym Duch spoczął, aby był sprawcą naszego zbawienia, pośrednikiem przymierza z ludem i światłością dla narodów. Jezus to Pan, łagodny i miłosierny, który nie łamie trzciny nadłamanej i nie gasi ledwo tlejącego się knotka. On sprawia, że otwierają się nasze oczy na Ojca, który wyrywa nas z mocy ciemności i przenosi do Królestwa Syna swego umiłowanego.
Marek Ristau

***
Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania
W Wielkim Tygodniu w liturgii słowa towarzyszą nam najpiękniejsze stronnice Księgi Izajasza. Tajemnicze proroctwa o Słudze Pańskim stają się czytelne w świetle Ewangelii tak bardzo, że odnosimy wrażenie, jakby Izajasz nie prorokował, ale widział osobiście Sługę Pańskiego i dawał o Nim świadectwo. A z jego opisu wynika, że jest to Sługa jedyny i wyjątkowy. Sam Bóg przyznaje, że łączy Go z Nim więź wyjątkowa. Mówi, że ma w Nim swoje upodobanie i że jest Wybrańcem, na którym spocznie Boży Duch. Bóg potwierdził Izajaszowe proroctwo podczas chrztu nad Jordanem. Cała publiczna misja Pana Jezusa, Jego nauczanie, nowe prawo, które ogłosił i nowe przymierze, które zawarł, są potwierdzeniem i spełnieniem tego, co znajdujemy w pierwszym czytaniu Wielkiego Poniedziałku. A ponieważ przez chrzest mamy udział w życiu Jezusa, Izajaszowe proroctwo odnosi się także i do nas. Jesteśmy przez Boga umiłowani, wybrani i powołani. Prawdę tę należy sobie cały czas przypominać. Dlatego podczas wypełniania naszego chrześcijańskiego powołania jesteśmy podtrzymywani przez samego Boga i na nas spoczywa Jego Duch. Niech pomoże nam w tym udział w liturgicznym obchodzie tych świętych dni.

Komentarz do psalmu
Psalm w liturgii jest odpowiedzią na usłyszane przed chwilą słowo Boże. Bóg przez proroka Izajasza zapewnił nas, że podtrzymuje swoich wybranych. Dzisiejszy Psalm 27 wyraża głęboką ufność człowieka, który znalazł się w wielkim niebezpieczeństwie i które to niebezpieczeństwo grozi mu przede wszystkim ze strony ludzi. Psalmy o takiej tematyce stanowią dość pokaźną grupę w Psałterzu. Ufność psalmisty wydaje się być niezachwiana, podtrzymywana wiarą w osiągnięcie szczęścia wiecznego. Gdybyśmy znaleźli się w trudnej sytuacji, niech dodają nam otuchy natchnione słowa dzisiejszego psalmu, którymi Bóg odpowiada udręczonemu psalmiście: Oczekuj Pana, bądź mężny, nabierz odwagi i oczekuj Pana.

Komentarz do Ewangelii
Liturgia słowa Bożego w Wielkim Tygodniu stara się odtworzyć dokładnie wydarzenia, do których zmierzało całe ziemskie życie Pana Jezusa. Namaszczenie w Betanii, jak zapewnia bodaj najwierniejszy świadek tych wydarzeń, św. Jan, odbyło się sześć dni przed Paschą. Mamy w tej scenie i piękny, wielkoduszny czyn Marii, i obłudną troskę Judasza, wiarę wielu, którzy uwierzyli w Jezusa ze względu na wskrzeszenie Łazarza, ale i zawistne, mordercze postanowienia arcykapłanów. Wszystko to składa się na szeroki wachlarz zachowań ludzkich wobec Syna Bożego, który niejako nie zważając na to, poddaje się przede wszystkim woli swego Ojca. Niech przykład Jezusa, który przypomina nam, że wypowiadając słowa: „(…) bądź wola Twoja jako w niebie tak i na ziemi…”, wyrażamy na Jego wzór gotowość do zrealizowania się woli Bożej w naszym życiu.
Komentarze zostały przygotowane przez ks. dr Krzysztofa Filipowicza

Święty Bertold, prezbiter

Święty Bertold

O Bertoldzie wiemy niewiele, choć to postać ważna w dziejach zakonu karmelitańskiego. Urodził się w Lombardii (Włochy). Około 1230 roku został wybrany jako drugi z kolei generał karmelitów. Zmarł i pochowany został na Górze Karmel w Ziemi Świętej. Nie znamy bliżej ani daty jego urodzin, ani daty jego śmierci.
Jego stare żywoty głoszą, że Pan Bóg obdarzył Bertolda darem proroczym. Miał on także mieć widzenie, jak aniołowie wiedli do nieba mnóstwo karmelitów, których w Ziemi Świętej mieli niebawem wymordować Saraceni.
Kult św. Bertolda wprowadziła do zakonu kapituła generalna w roku 1564. W roku 1584 kult ten zaaprobował papież Grzegorz XIII.

Zobacz także:
Ten wpis został opublikowany w kategorii Ewangelia, Święci i oznaczony tagami , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s