24 marca – wspomnienie świętej Katarzyny Szwedzkiej, zakonnicy

PIERWSZE CZYTANIE
Dn 3, 14-20. 91-92. 95
Ocalenie trzech młodzieńców

Czytanie z Księgi proroka Daniela
Król Nabuchodonozor powiedział: «Czy jest prawdą, Szadraku, Meszaku i Abed-Nego, że nie czcicie mojego boga ani nie oddajecie pokłonu złotemu posągowi, który wzniosłem? Czy teraz jesteście gotowi – w chwili gdy usłyszycie dźwięk rogu, fletu, lutni, harfy, psalterium, dud i wszelkiego rodzaju instrumentów muzycznych – upaść na twarz i oddać pokłon posągowi, który uczyniłem? Jeżeli nie oddacie pokłonu, zostaniecie natychmiast wrzuceni do rozpalonego pieca. Który zaś bóg mógłby was wyrwać z moich rąk?» Szadrak, Meszak i Abed-Nego odpowiedzieli, zwracając się do króla Nabuchodonozora: «Nie musimy tobie, królu, odpowiadać w tej sprawie. Jeżeli nasz Bóg, któremu służymy, zechce nas wybawić z rozpalonego pieca, może nas wyratować z twej ręki, królu! Jeśli zaś nie, wiedz, królu, że nie będziemy czcić twego boga ani oddawać pokłonu złotemu posągowi, który wzniosłeś». Na to wpadł Nabuchodonozor w gniew, a wyraz jego twarzy zmienił się w stosunku do Szadraka, Meszaka i Abed-Nega. Wydał rozkaz, by rozpalono piec siedem razy bardziej, niż było trzeba. Mężom zaś najsilniejszym spośród swego wojska polecił związać Szadraka, Meszaka i Abed-Nega i wrzucić ich do rozpalonego pieca. Król Nabuchodonozor popadł w zdumienie i nagle powstał. Zwrócił się do swych doradców, mówiąc: «Czyż nie wrzuciliśmy trzech związanych mężów do ognia?» Oni zaś odpowiedzieli królowi: «Oczywiście, królu». On zaś w odpowiedzi rzekł: «Lecz widzę czterech mężów rozwiązanych, przechadzających się pośród ognia, i nie dzieje się im nic złego; czwarty wyglądem przypomina anioła Bożego». Nabuchodonozor powiedział na to: «Niech będzie błogosławiony Bóg Szadraka, Meszaka i Abed-Nega, który posłał swego anioła, by uratować swoje sługi. W Nim pokładali ufność i przekroczyli nakaz królewski, oddając swe ciała, aby nie oddawać czci ani pokłonu innemu bogu poza Nim».
Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY
Dn 3, 52. 53-54. 55-56 (R.: por. 52b)

Refren: Chwalebny jesteś, wiekuisty Boże.

Błogosławiony jesteś, Panie, Boże naszych ojców, *
pełen chwały i wywyższony na wieki.
Błogosławione jest imię Twoje †
pełne chwały i świętości, *
uwielbione i wywyższone na wieki.

Refren.

Błogosławiony jesteś w przybytku Twojej świętej chwały, *
uwielbiony i przesławny na wieki.
Błogosławiony jesteś na tronie swojego królestwa, *
uwielbiony i przesławny na wieki.

Refren.

Błogosławiony jesteś Ty, co spoglądasz w otchłanie, †
który zasiadasz na Cherubach, *
pełen chwały i wywyższony na wieki.
Błogosławiony jesteś na sklepieniu nieba, *
pełen chwały i wywyższony na wieki.

Refren.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ
Por. Łk 8, 15

Aklamacja: Chwała Tobie, Słowo Boże.

Błogosławieni, którzy w sercu dobrym i szlachetnym zatrzymują słowo Boże
i wydają owoc dzięki swojej wytrwałości.

Aklamacja: Chwała Tobie, Słowo Boże.

EWANGELIA
J 8, 31-42
Prawdziwe wyzwolenie przez Chrystusa

Słowa Ewangelii według Świętego Jana
Jezus powiedział do Żydów, którzy Mu uwierzyli: «Jeżeli trwacie w nauce mojej, jesteście prawdziwie moimi uczniami i poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli». Odpowiedzieli Mu: «Jesteśmy potomstwem Abrahama i nigdy nie byliśmy poddani w niczyją niewolę. Jakże Ty możesz mówić: „Wolni będziecie?”» Odpowiedział im Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Każdy, kto popełnia grzech, jest niewolnikiem grzechu. A niewolnik nie pozostaje w domu na zawsze, lecz Syn pozostaje na zawsze. Jeżeli więc Syn was wyzwoli, wówczas będziecie rzeczywiście wolni. Wiem, że jesteście potomstwem Abrahama, ale wy usiłujecie Mnie zabić, bo nie ma w was miejsca dla mojej nauki. Co Ja widziałem u mego Ojca, to głoszę; wy czynicie to, co usłyszeliście od waszego ojca». W odpowiedzi rzekli do niego: «Ojcem naszym jest Abraham». Rzekł do nich Jezus: «Gdybyście byli dziećmi Abrahama, to dokonywalibyście czynów Abrahama. Teraz usiłujecie Mnie zabić, człowieka, który wam powiedział prawdę usłyszaną u Boga. Tego Abraham nie czynił. Wy dokonujecie czynów ojca waszego». Rzekli do Niego: «My nie urodziliśmy się z nierządu, jednego mamy Ojca – Boga». Rzekł do nich Jezus: «Gdyby Bóg był waszym Ojcem, to i Mnie byście miłowali. Ja bowiem od Boga wyszedłem i przychodzę. Nie wyszedłem sam od siebie, lecz On Mnie posłał».
Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIA DO CZYTAŃ

Jeżeli trwamy i wytrwamy w nauce Jezusa, poznamy prawdę, która nas uwolni do wolności dzieci Bożych. Tylko Syn Boży może nas uwolnić w taki sposób, że będziemy rzeczywiście wolni. Kto nie chce stać się własnością Chrystusa, pozostaje w grzechu swoim i jest niewolnikiem diabła. W Chrystusie grzech nad nami nie panuje, bo nie jesteśmy już pod prawem, lecz pod łaską i uwolnieni od grzechu staliśmy się sługami sprawiedliwości jako owoc zbierając uświęcenie.
Marek Ristau

***
Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania
Na dworze babilońskim, gdzie służyli Izraelici wybrani spośród uprowadzonych w niewolę, panowała typowa dla starożytności etykieta dworska. Słowo króla, który sam był traktowany jak bóg, było uznawane za święte. Nie wolno było przestąpić jego nakazu ani o krok. Groziło to śmiercią. Tym bardziej mogła oburzać i samego Nabuchodonozora, i jego poddanych nieprzejednana postawa młodzieńców izraelskich, którzy publicznie przyznali, że jest Bóg, którego wola jest dla nich ważniejsza niż wola króla.
Wierność, jaką Szadrak, Meszak i Abed-Nego okazali Bogu, w obliczu śmiertelnego zagrożenia, które im groziło, stała się przyczyną nawrócenia króla Nabuchodonozora do jedynego prawdziwego Boga. Ich postawa całkowitej ufności w to, że Bóg panuje nad sytuacją, wsparta cudowną interwencją Pana, spowodowała, że król oddał pokłon Królowi. Moja wierność Panu Bogu lub jej brak również ma wpływ na otaczający mnie świat i ludzi, którzy żyją wokół mnie. Czy moje codzienne życie przybliża innych do wiary, czy wręcz przeciwnie? Czy żyję w zaufaniu wobec Króla, który jest większy niż wszyscy królowie tego świata? Czy ufam Mu, nawet, gdy wydaje się, że świat ma nade mną władzę? Jakie daję świadectwo: o wszechpotędze Boga czy o tym, że On nie ma wpływu na rzeczywistość?

Komentarz do psalmu
W świecie pełnym narzekania i przeklinania rzeczywistości dobrze słyszeć hymn pochwalny na cześć Boga, który wyśpiewuje całe stworzenie. Wielka jest mądrość Kościoła, który nakazuje śpiewać ten hymn swoim dzieciom w porannej modlitwie brewiarzowej u początku niedzieli i w dniu Zmartwychwstania.
Jedną z podstaw duchowości chrześcijańskiej jest postawa uwielbienia Boga, który jest godny chwały. Bądźmy chrześcijanami i razem z Szadrakiem, Meszakiem i Abed-Nego oraz z całym stworzeniem śpiewajmy hymn na cześć naszego Stwórcy. Niezależnie od tego, czy czujemy się dziś szczęśliwi, czy też nie, wyznajmy, że nasz Bóg jest bardzo chwalebny i sławny na wieki.

Komentarz do Ewangelii
Żyjemy w świecie relatywizmu, a Jezus mówi: poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli. To brzmi jak obietnica, że naprawdę możliwe jest poznanie prawdy. Dobrze to słyszeć. Dobrze słyszeć, że nie każdy ma rację, że nie wszystko jest prawdą, że istnieje prawda obiektywna, że jest nią nasz Bóg. To prawdziwie dobra nowina.
Żeby naprawdę być człowiekiem, wolnym człowiekiem, trzeba poszukiwać prawdy. W przeciwnym razie będziemy popadać w niewolę grzechu, nie wiedząc nawet, że stajemy się jego niewolnikami. Abraham był człowiekiem, który poszukiwał, a zatem dążył do prawdy, do poznania jej. Takich czynów domaga się Pan Jezus od swoich uczniów. Chce, aby poszukiwali prawdy.
Komentarze zostały przygotowane przez ks. Łukasza Mroczkę

Święta Katarzyna Szwedzka, zakonnica

Święta Katarzyna Szwedzka

Katarzyna urodziła się w 1330 r. jako druga córka św. Brygidy i księcia Ulfa Gudmarssona. W dzieciństwie oddano ją do internatu cysterek w Riseberg, gdzie otrzymała pełne wykształcenie i religijne wychowanie. Po powrocie z klasztoru została wydana za szlachetnego rycerza, Edgarda z Kyren. Oboje złożyli ślub dozgonnej czystości.
W roku 1350 św. Katarzyna udała się wraz z matką, św. Brygidą Szwedzką (współpatronką Europy), do Rzymu z okazji roku jubileuszowego dla zyskania odpustu zupełnego. Podczas pielgrzymowania otrzymała wiadomość o śmierci męża. Pozostała więc z matką w Rzymie, oddana dziełom pobożnym i miłosiernym. Przez 25 lat pomagała także św. Brygidzie w założeniu i utrwaleniu nowej rodziny zakonnej, brygidek. Z matką odbywała równocześnie pielgrzymki do różnych miejsc świętych. W roku 1373 na rękach Katarzyny Brygida pożegnała życie doczesne, wyczerpana bardzo nużącą pielgrzymką do Ziemi Świętej. Kiedy Katarzyna wiozła relikwie matki do Szwecji, przejeżdżała także przez polskie Pomorze.
W 1375 roku Katarzyna wstąpiła do klasztoru brygidek w Vadstena, gdzie złożyła relikwie św. Brygidy. Dla niewiadomych przyczyn niebawem opuściła jednak ten klasztor i powróciła do Rzymu. Zamieszkała w tym samym domu, w którym przedtem mieszkała z matką. Równocześnie podjęła starania o jej kanonizację. Nie dożyła jej wprawdzie, ale nastąpiła ona niedługo po jej śmierci, bo w roku 1391. Niemniej żarliwie zabiegała Katarzyna o zatwierdzenie zakonu brygidek. Doczekała się tego, gdy papież Urban VI wydał w tej sprawie dekret w 1378 roku.
Tymczasem klasztor w Vadstena, pozbawiony energicznego kierownictwa, zaczął się chylić ku upadkowi. Katarzyna powróciła więc do Szwecji, by ponownie stanąć na jego czele. Niestety, wkrótce po jej przybyciu, 24 marca 1380 r. zabrała ją z ziemi nagła śmierć.
Według podania Katarzyna miała ocalić swoimi modłami Rzym w czasie gwałtownego wylewu rzeki Tybr. Legenda ta jest przedstawiona plastycznie na ścianie kaplicy-domu, który Katarzyna przez szereg lat zamieszkiwała z matką, a później sama. Podobnie jak jej matka, Katarzyna doznawała objawień.
Liczne łaski, jakie wierni otrzymali przy grobie św. Katarzyny w Vadstena, skłoniły naród szwedzki do starania się o jej kanonizację. Przejście Szwecji na protestantyzm przerwało te starania. Kult ostatecznie zatwierdził papież Innocenty VIII, kiedy zezwolił na uroczyste przeniesienie relikwii Katarzyny 1 sierpnia 1489 roku. Kiedy pojawił się protestantyzm, zaczęto niszczyć ślady katolicyzmu i wówczas zaginęły bezpowrotnie relikwie św. Katarzyny. Obecnie (od roku 1895) dom św. Brygidy i św. Katarzyny w Rzymie jest w posiadaniu karmelitanek. Katarzyna jest patronką Szwecji, a także ludzi dotkniętych niepowodzeniami.
W ikonografii Święta ukazywana jest z kielichem w dłoni.

Zobacz także:
Ten wpis został opublikowany w kategorii Ewangelia, Święci i oznaczony tagami , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s