12 stycznia – wspomnienie świętego Elreda z Rievaulx, opata

PIERWSZE CZYTANIE
Hbr 2, 5-12
Jezus jest Zbawicielem ludzi

Czytanie z Listu do Hebrajczyków
Nie aniołom Bóg poddał przyszły świat, o którym mówimy. Ktoś to gdzieś potwierdził uroczyście, mówiąc: «Czym jest człowiek, że pamiętasz o nim, albo syn człowieczy, że się troszczysz o niego; mało co mniejszym uczyniłeś go od aniołów, chwałą i czcią go uwieńczyłeś. Wszystko poddałeś pod jego stopy». Ponieważ zaś poddał Mu wszystko, nic nie zostawił, co by nie było Mu poddane. Teraz wszakże nie widzimy jeszcze, aby wszystko było Mu poddane. Widzimy natomiast Jezusa, który mało co od aniołów był mniejszy, chwałą i czcią uwieńczonego za mękę śmierci, iż z łaski Bożej zaznał śmierci za każdego człowieka. Przystało bowiem Temu, dla którego wszystko i przez którego wszystko istnieje, który wielu synów do chwały doprowadza, aby przewodnika ich zbawienia udoskonalił przez cierpienia. Tak bowiem Ten, który uświęca, jak ci, którzy mają być uświęceni, od Jednego wszyscy pochodzą. Z tej to przyczyny nie wstydzi się nazywać ich braćmi swymi, mówiąc: «Oznajmię imię Twoje braciom moim, pośrodku zgromadzenia będę Cię wychwalał».
Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY
Ps 8, 2ab i 5. 6-7. 8-9 (R.: por. 7)

Refren: Dałeś Synowi władzę nad swym dziełem.

O Panie, nasz Panie, *
jak przedziwne jest Twoje imię po całej ziemi.
Czym jest człowiek, że o nim pamiętasz, *
czym syn człowieczy, że troszczysz się o niego?

Refren.

Uczyniłeś go niewiele mniejszym od aniołów, *
uwieńczyłeś go czcią i chwałą.
Obdarzyłeś go władzą nad dziełami rąk Twoich, *
wszystko złożyłeś pod jego stopy:

Refren.

Owce i bydło wszelakie, *
i dzikie zwierzęta,
ptaki niebieskie i ryby morskie, *
wszystko, co szlaki mórz przemierza.

Refren.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ
Por. 1 Tes 2, 13

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Przyjmijcie słowo Boże nie jako słowo ludzkie,
ale jak jest naprawdę, jako słowo Boga.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA
Mk 1, 21-28
Jezus naucza jak ten, który ma władzę

Słowa Ewangelii według Świętego Marka
W Kafarnaum Jezus w szabat wszedł do synagogi i nauczał. Zdumiewali się Jego nauką: uczył ich bowiem jak ten, który ma władzę, a nie jak uczeni w Piśmie. Był właśnie w ich synagodze człowiek opętany przez ducha nieczystego. Zaczął on wołać: «Czego chcesz od nas, Jezusie Nazarejczyku? Przyszedłeś nas zgubić. Wiem, kto jesteś: Święty Boga». Lecz Jezus rozkazał mu surowo: «Milcz i wyjdź z niego! » Wtedy duch nieczysty zaczął nim miotać i z głośnym krzykiem wyszedł z niego. A wszyscy się zdumieli, tak że jeden drugiego pytał: «Co to jest? Nowa jakaś nauka z mocą. Nawet duchom nieczystym rozkazuje i są Mu posłuszne». I wnet rozeszła się wieść o Nim wszędzie po całej okolicznej krainie galilejskiej.
Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIA DO CZYTAŃ

Bóg namaścił Jezusa Duchem Świętym i mocą… Jezus, żyjąc na ziemi, czynił dobrze i uzdrawiał wszystkich zniewolonych przez diabła, bo Bóg był z Nim. Wszyscy zdumiewali się Jego nauką, gdyż nauczał ich jako moc mający, jako ten, który ma władzę. Na rozkaz Jezusa duchy nieczyste wychodziły z opętanych – moc Jego słów była porażająca dla demonów.
Marek Ristau

***
Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania
To, że nie aniołom Bóg poddał przyszły świat, to my bardzo dobrze wiemy, wystarczy popatrzeć w lustro, by dostrzec, że nikt z nas nie jest aniołem. W lustrze zobaczymy samych siebie: pogrążonych w słabościach, pogrążonych w grzechach, bez skrzydeł, ale z tego stanu mało anielskiego Bóg chce nas wyprowadzać i to wyprowadza nas przez posługę jednego Człowieka, a zarazem Syna Bożego – Jezusa Chrystusa. On, mimo, że z jednej strony jest wielki, jest ponad całym stworzeniem, to z drugiej strony stał się jednym z nas, stał się podobny do nas we wszystkim oprócz grzechu. On w swoim życiu doświadczył cierpienia, którego my doświadczamy. On wziął na siebie nasze cierpienia i przez swoje cierpienie nie tylko utożsamił się z nami, ale za nas doznał śmierci po to, byśmy my mogli żyć. Dlatego w Jezusie, który przyjął naszą zranioną grzechem naturę, znajdujemy Tego, który nas wyzwala spod panowania śmierci, który daje nam nowe życie, który przywraca nam godność dzieci Bożych. Dzięki Niemu stajemy się braćmi, stajemy się dziećmi Bożymi i współdziedzicami Jego Królestwa.

Komentarz do psalmu
W refrenie dostrzegamy kontynuację myśli z Listu do Hebrajczyków: dałeś Synowi władzę nad swym dziełem. To proroczy psalm, w którym opisane jest zadziwienie nad wielkością i godnością człowieka. Najpełniej oczywiście dokonało się to w Jezusie, ale w Nim my też doświadczamy takiej godności, która wynosi nas ponad wszelkie stworzenia na tym świecie. Jesteśmy wyjątkowi, jesteśmy stworzeni na obraz Pana Boga i napełnieni Jego tchnieniem, tchnieniem Jego życia.
Z samej racji, że jesteśmy stworzeni przez Pana Boga, posiadamy wielką godność, o której dziś część z nas zapomina lub nawet jej zaprzecza. Dzisiaj ta nasza ludzka godność jest bardzo często deprecjonowana, gubiona, a wręcz odrzucana.
Z jednej strony tej godności pozbawia nas grzech, a z drugiej strony Jezus, Syn Boży, nam tę godność przywraca przez to, że staje się Zbawicielem i Odkupicielem. Dzięki Jezusowi wszystko zostaje przywrócone do tego pierwotnego stanu, który Pan Bóg zamierzył co do każdego z nas. W Jezusie odzyskujemy swoją godność i dlatego bardzo ważne staje się nasze osobiste przyjęcie Go jako Pana i Zbawiciela.

Komentarz do Ewangelii
Wielką pokusą naszych czasów jest sprowadzenie Pana Jezusa do naszego poziomu. Niektórzy utrzymują, że Jego droga to jedna z możliwych do wyboru dróg życia, że Jego nauczanie, Ewangelia, Przykazania Boże, to tylko jedna z wielu możliwości, że w świecie są różne alternatywy, że człowiek może czerpać z różnych źródeł, że może się karmić, czym chce, a między innymi może się karmić nauką Pana Jezusa.
Dzisiejsze Słowo przypomina nam, że nauka Pana Jezusa jest inna, że to nie jest ludzka nauka, że to nauka samego Boga głoszona z mocą i wszyscy, którzy się wsłuchują w to Słowo i dopuszczają Je do swojego życia, doświadczają mocy tego Słowa. Doświadczają mocy, która jest w stanie wyzwalać człowieka spod panowania szatana, jest w stanie uwalniać go od piekła, przywracać mu utraconą godność dziecka Bożego.
Ważne jest to, byśmy przychodząc do Jezusa, wsłuchując się w Jego Słowo, przyjmowali je otwartym serce, byśmy mogli doświadczyć, że jest to inna nauka, niż nauka ludzka, byśmy mogli zacząć się zdumiewać tą nauką, zdumiewać tym, czego Jezus nas uczy i jak to robi. Ale żeby się tym zdumieć, trzeba uwierzyć, że Jezus jest Kimś większym niż my, że jest Bogiem.
Komentarze zostały przygotowane przez s. M. Tomaszę Potrzebowską CSC

Święty Elred z Rievaulx, opat

Święty Elred z Rievaulx

Elred (Aelred) urodził się w 1110 r. w Hexham w Northumberland w rodzinie kapłana Eilafa, opiekuna sanktuarium w Hexham (w tamtych czasach celibat jeszcze nie obowiązywał). Ojciec wysłał go na dwór króla Szkocji Dawida I (późniejszego świętego), by spędził tam kilka lat. Został majordomusem. Około 1134 r. opuścił jednak dwór i wstąpił do opactwa cystersów w Rievaulx.
Został opatem nowego klasztoru cystersów w Revesby, a w roku 1147 opatem samego Rievaulx, a tym samym przełożonym wszystkich cystersów w Anglii. Większość swego życia spędził w tym właśnie klasztorze. Za jego czasów bardzo wyraźnie rozrósł się on i liczył ok. 600 mnichów. Elred odbywał coroczne wizyty w innych klasztorach cysterskich na terenie Anglii i Szkocji; odwiedził także Citeaux i Clairvaux. Podróże te odbiły się na jego zdrowiu; pod koniec życia cierpiał na bardzo bolesną, choć nie zidentyfikowaną chorobę (być może był to artretyzm lub choroba nerek). Był znany ze swojej wstrzemięźliwości – mówiono o nim, że bardziej przypomina ducha niż człowieka. Jego dar niezwykłej wymowy przyniósł mu miano „św. Bernarda północy”.
Napisał wiele ważnych dzieł z zakresu duchowości; w naszych czasach najbardziej znany z nich to wzorowany na Cyceronie traktat O przyjaźni duchowej. Napisał też kilka dzieł historycznych, dwa z nich dedykując królowi Anglii Henrykowi II, doradzając mu, jak być dobrym królem. Do XX w. Elred był znany raczej jako średniowieczny historyk, autor Życia św. Edwarda, króla i wyznawcy. Korespondował też z wieloma wybitnymi mężami swego czasu, niestety korespondencja ta nie zachowała się.
Elred zmarł 12 stycznia 1167 r. w Rievaulx i został pochowany w kapitularzu klasztornym. Jego grób natychmiast został otoczony kultem, który w 1476 roku został zatwierdzony przez kapitułę generalną cystersów. Wcześniej, w 1191 r., nastąpiło przeniesienie jego relikwii.

Zobacz także:
Ten wpis został opublikowany w kategorii Ewangelia, Święci i oznaczony tagami , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s