24 grudnia – Wigilia Narodzenia Pańskiego, wspomnienie świętych Adama i Ewy, pierwszych rodziców

PIERWSZE CZYTANIE
2 Sm 7, 1-5. 8b-12. 14a. 16
Królestwo Dawida będzie trwało wiecznie

Czytanie z Drugiej Księgi Samuela
Gdy król Dawid zamieszkał w swoim domu, a Pan poskromił dokoła wszystkich jego wrogów, rzekł król do proroka Natana: «Spójrz, ja mieszkam w pałacu cedrowym, a arka Boża mieszka w namiocie». Natan powiedział do króla: «Uczyń wszystko, co zamierzasz w sercu, gdyż Pan jest z tobą». Lecz tej samej nocy Pan skierował do Natana następujące słowa: «Idź i powiedz mojemu słudze, Dawidowi: To mówi Pan: „Czy ty zbudujesz Mi dom na mieszkanie? Zabrałem cię z pastwiska spośród owiec, abyś był władcą nad ludem moim, nad Izraelem. I byłem z tobą wszędzie, dokąd się udałeś, wytraciłem przed tobą wszystkich twoich nieprzyjaciół. Dam ci sławę największych ludzi na ziemi. Wyznaczę miejsce mojemu ludowi, Izraelowi, i osadzę go tam, i będzie mieszkał na swoim miejscu, a nie poruszy się więcej i ludzie nikczemni nie będą go już uciskać jak dawniej. Od czasu, kiedy ustanowiłem sędziów nad ludem moim izraelskim, obdarzyłem cię pokojem ze wszystkimi wrogami. Tobie też Pan zapowiedział, że sam Pan dom ci zbuduje. Kiedy wypełnią się twoje dni i spoczniesz obok swych przodków, wtedy wzbudzę po tobie potomka twojego, który wyjdzie z twoich wnętrzności, i utwierdzę jego królestwo. Ja będę mu ojcem, a on będzie Mi synem. Przede Mną dom twój i twoje królestwo będzie trwać na wieki. Twój tron będzie utwierdzony na wieki”».
Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY
Ps 89 (88), 2-3. 4-5. 27 i 29 (R.: por. 2a)

Refren: Na wieki będę sławił łaski Pana.

O łaskach Pana będę śpiewał na wieki, †
Twą wierność będę głosił moimi ustami *
przez wszystkie pokolenia.
Albowiem powiedziałeś: †
«Na wieki ugruntowana jest łaska», *
utrwaliłeś swą wierność w niebiosach.

Refren.

«Zawarłem przymierze z moim wybrańcem, *
przysiągłem mojemu słudze, Dawidowi:
Twoje potomstwo utrwalę na wieki *
i tron twój umocnię na wszystkie pokolenia».

Refren.

«On będzie wołał do Mnie: †
„Ty jesteś moim ojcem, *
moim Bogiem, opoką mojego zbawienia”.
Na wieki zachowam dla niego łaskę *
i trwałe z nim będzie moje przymierze».

Refren.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Wschodzie, Blasku światła wiecznego i Słońce sprawiedliwości,
przyjdź i oświeć siedzących w ciemnościach i mroku śmierci.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA
Łk 1, 67-79

Nawiedzi nas z wysoka Wschodzące Słońce

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza
Zachariasz, ojciec Jana, został napełniony Duchem Świętym i zaczął prorokować, mówiąc:

«Błogosławiony Pan, Bóg Izraela,
bo lud swój nawiedził i wyzwolił,
i wzbudził dla nas moc zbawczą
w domu swego sługi, Dawida:

Jak zapowiedział od dawna
przez usta swych świętych proroków,
że nas wybawi od naszych nieprzyjaciół
i z ręki wszystkich, którzy nas nienawidzą;
Że naszym ojcom okaże miłosierdzie
i wspomni na swe święte przymierze –
na przysięgę, którą złożył
ojcu naszemu, Abrahamowi.

Da nam, że z mocy nieprzyjaciół wyrwani,
służyć Mu będziemy bez trwogi,
w pobożności i sprawiedliwości przed Nim
po wszystkie dni nasze.

A ty, dziecię, zwać się będziesz
prorokiem Najwyższego,
gdyż pójdziesz przed Panem przygotować Mu drogi;
Jego ludowi dasz poznać zbawienie
przez odpuszczenie grzechów,

Dzięki serdecznej litości naszego Boga,
z jaką nas nawiedzi z wysoka Wschodzące Słońce,
by oświecić tych,
co w mroku i cieniu śmierci mieszkają,
aby nasze kroki skierować na drogę pokoju».
Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIA DO CZYTAŃ

Światło zbawienia oświeca każdego, kto jest z prawdy i słucha głosu Chrystusa. Jezus z Nazaretu jest Synem Bożym, Panem i Mesjaszem. On jest jedyną światłością świata, oświecającą tych, co w mroku i cieniu śmierci mieszkają. Łaska i prawda przyszły przez Niego. Jezus narodził się i przyszedł na świat po to, aby dać świadectwo prawdzie. On jest Prawdą. Tylko On zbawia i daje życie wieczne.
Marek Ristau

***
Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania
W radosną noc Bożego Narodzenia liturgia słowa rozpoczyna się fragmentem z Księgi Proroka Izajasza. Ten starotestamentalny prorok bywa niekiedy nazywany „księciem proroków”, innym razem „ewangelistą Starego Testamentu”. Ani pierwszy, ani drugi tytuł nie są na wyrost. Żyjący w VIII wieku Izajasz, kilka wieków przed narodzeniem Jezusa, jakąś szczególną prorocką intuicją przeczuwał to niezwykłe wydarzenie: przyjście Boga na świat w ludzkiej postaci, w osobie małego Dziecięcia. Treść jego proroctwa ukazuje, jak bardzo mocno odczuwał niezwykłość tego, co miało się wydarzyć, przeżywał ogromną radość, która go rozpierała, a jednak nie potrafił tego wszystkiego wyrazić z należytą precyzją. W swojej niemocy wobec mistycznego doznania prorok posługuje się elementami z codziennego życia – radość w czasie żniw i z historii Izraela – zwycięstwa nad Madianitami za czasów Gedeona. Tylko obrazowo, przez niedoskonałą analogię udaje mu się wyrazić to, co niewyrażalne. Wizja Izajasza daje świadectwo o Bożych zamiarach zbawczych. Posłanie Syna na świat Bóg planował od wieków. Narodzenie się Jezusa nie było dziełem przypadku. Najpierw planowane i przygotowywane przez wieki, aby następnie przez wieki przynosiło zbawcze owoce dla wszystkich ludzi dobrej woli. Jesteśmy uczestnikami tych owoców.

Komentarz do psalmu
Psalm jest eksplozją radości. W tę niezwykłą noc nie może być inaczej. Kościół raduje się przyjściem Zbawiciela na świat. Jest to jedynie upamiętnienie realnego wydarzenia sprzed wieków, czynione już któryś raz, jednak właściwe przeżycie pamiątki może wzmocnić wiarę i napełnić prawdziwą Bożą radością. Dlatego śpiewajcie Panu pieśń nową, śpiewajcie Panu, sławcie Jego imię. Niech się radują niebiosa i ziemia weseli.

Komentarz do drugiego czytania
Może kogoś dziwić to, że List Świętego Pawła do Tytusa, list pasterski, czytany jest podczas nocnej Mszy Świętej w Boże Narodzenie. Tymczasem wśród wskazań natury pastoralnej, których Święty Paweł udziela swojemu przyjacielowi, biskupowi na Krecie, znajdują się słowa, które bardzo dobrze pomagają wejść w tajemnicę przyjścia Boga na świat. Otóż najpierw apostoł mówi o łasce zbawienia przyniesionego wszystkim ludziom. Chociaż nie wskazuje konkretnie na narodziny Syna Bożego w Betlejem, to jednak wiadomo, że właśnie wydarzenie owej niezwykłej nocy przyniosło początek zbawienia, które sfinalizuje się przez krzyż i zmartwychwstanie Jezusa. Święty Paweł zwraca także uwagę na drugi aspekt poruszanej sprawy. Wielki dar Boży domaga się odpowiedzi ze strony człowieka. Mamy sprawiedliwie i pobożnie żyć na tym świecie, wyrzekłszy się bezbożności i rządz światowych. W relacjach między człowiekiem a Bogiem zawsze chodziło o współpracę. Takie było pragnienie Boga, kiedy oddawał człowiekowi stworzony świat, i tego samego pragnie, przynosząc mu zbawienie. Owoce tej współpracy dotyczą życia wiecznego.

Komentarz do Ewangelii
W opowiadaniu o narodzeniu się Bożego Syna zwraca uwagę pewien kontrast. Otóż ewangelista najpierw wspomina wielkie postacie tamtych czasów: cesarza Augusta i jego namiestnika w Syrii, Kwiryniusza. Czytelnik Ewangelii ma przed sobą wycinek wielkiego świata, wielkiej polityki, siły, panowania. Na tym tle ukazana jest para małżeńska, która nie może znaleźć miejsca na nocleg, Dziecko urodzone w stajni i położone w żłobie, biedni pasterze pilnujący w nocy swych stad – świat ludzi biednych i bez znaczenia. Jednak to ta biedna, mało znacząca strona tamtych czasów i wydarzeń miała kreować dalszą historię świata. Tamta sekwencja wydarzeń była zapowiedzią tego, co będzie głosił Jezus i co poleci wypełniać swoim naśladowcom. Głoszona przez Niego Ewangelia i preferowany styl życia zawsze były w opozycji do tego, co światowe, bez przerwy tworzyły kontrast w stosunku do światowych miraży. Przyjście na świat Syna Bożego przyniosło zupełną nowość. Ważne jest, aby tę nowość zauważyć, prawidłowo zrozumieć i konsekwentnie wcielać w życie.
Komentarze zostały przygotowane przez ks. dr Adama Dynaka

Święci Adam i Ewa, pierwsi rodzice

Adam i Ewa byli pierwszymi rodzicami. W Martyrologium Rzymskim nie ma o nich wzmianki. Jednakże Bibliotheca Sanctorum nazywa ich wprost świętymi. Nie ma też ani jednego wśród pisarzy kościelnych, który by miał odwagę umieszczać rodziców rodzaju ludzkiego wśród potępionych.

Święci Adam i EwaAdam był pierwszym człowiekiem, praojcem ludzkości. Imię „Adam” wywodzi się od słowa hebrajskiego Adamah, co znaczy tyle, co ziemia, aby podkreślić myśl natchnionego autora, że ciało pierwszego człowieka powstało z materii i do niej powróci (Rdz 3, 19). Nie jest wykluczone, że wyraz „Adam” wywodzi się od słowa sumeryjskiego ada-mu, czyli „mój ojciec” – dla podkreślenia tego, że cały rodzaj ludzki wywodzi się ze wspólnego pnia. Według relacji biblijnej o stworzeniu, Bóg ulepił Adama „z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia” (Rdz 2, 7), czyli ducha, czyniąc go zdolnym do samodzielnej egzystencji fizycznej i religijno-moralnej. Ukształtował go na swój „obraz i podobieństwo” (Rdz 1, 26; 5, 1). Z Ewą, swą niewiastą, Adam cieszył się rajem – pełnią szczęścia. Po grzechu pierworodnym stracił szczególną i wyjątkową więź z Bogiem. Musiał pracować i w pocie czoła zdobywać chleb powszedni. Był pierwszym rolnikiem.
Będąc ojcem ziemskim, jest figurą Chrystusa, od którego pochodzimy według ducha (Rz 5, 12-21; Kol 1, 15; 3, 9-10; 1 Tm 2, 13-14).
Święci Adam i Ewa
Ewa to pierwsza kobieta, pramatka, małżonka Adama (Rdz 3, 20; 4, 1; Tb 8, 6; 2 Kor 11, 3; 1 Tm 2, 13). Jej imię oznacza „życie”, jak to tłumaczy Pismo święte: „bo stała się matką wszystkich żyjących” (ludzi) (Rdz 3, 20). Opis stworzenia jej „z żebra Adama” podkreśla tożsamość człowieczeństwa kobiety i mężczyzny. Zwiedziona przez szatana, popełniła grzech, powodując nieszczęście duchowe i egzystencjalne. Grzech i kara nie przekreśliły zawartego w błogosławieństwie Bożym daru przekazywania życia, choć sprowadziły cierpienia i trudy. Ewa urodziła Kaina, Abla, Seta i innych.
Ewa jest figurą Maryi, przez którą przyszło na świat zbawienie.

Z opisów biblijnych wynika, że pierwsi ludzie po stworzeniu byli święci. Ich ciała miały nie podlegać cierpieniom ani śmierci. Ich rozum był światły, a wola skłonna do dobrego. Byli szczęśliwi. Ich stan, jak też miejsce przebywania, Biblia nazywa „ogrodem”. Aby jednak te wszystkie dary nie były bez żadnej zasługi ze strony człowieka, Pan Bóg wystawił go na bliżej nam nieznaną próbę, którą Biblia w sposób obrazowy przedstawia jako zakaz spożywania owocu z drzewa zakazanego. Pierwsi rodzice, za namową szatana, nie wypełnili polecenia Bożego, dlatego utracili wszystkie przywileje otrzymane w raju. Pan Bóg w swoim miłosierdziu zapowiedział jednak Zbawiciela świata, który wyjdzie z rodzaju ludzkiego i pokona szatana: przywróci zakłócony przez grzech pierworodny ład – ludziom da zbawienie, a Panu Bogu pełne wynagrodzenie.
Jak żywe było zainteresowanie losami pierwszych ludzi w pierwotnym chrześcijaństwie, świadczy apokryf z I wieku zatytułowany Życie Adama i Ewy. Do naszych czasów dochował się w kilku językach. W języku greckim ma on tytuł Apokalipsa Mojżesza. Według niego, losy naszych pierwszych rodziców miały być objawione Mojżeszowi na Górze Synaj, kiedy Pan Bóg przekazał mu Dekalog i rozmawiał z nim przez 40 dni. Po wypędzeniu z Edenu pierwsi rodzice postanowili pokutować, aby Pana Boga przebłagać za swój grzech. Ewa zanurzyła się w wodach Tygrysu na 37 dni, a Adam w Jordanie na dni 40. Po 18 dniach zjawił im się szatan i zwiastował im w postaci anioła, że ich pokuta jest już niepotrzebna, gdyż Pan Bóg przebaczył im grzech. Adam poznał wszakże złego ducha, który był sprawcą wszystkich nieszczęść ludzkich, i uczynił mu z tego powodu gorzkie wyrzuty. Wtedy diabeł przyznał się, że skusił pierwszych rodziców z zazdrości i z nienawiści do rodzaju ludzkiego. Jedna z legend głosi, że Adam miał być pochowany w okolicach Hebronu, inna zaś podaje, że na Kalwarii, gdzie krople Krwi umierającego Chrystusa padły poprzez szczeliny spękanej trzęsieniem ziemi na czaszkę Adama.
Powszechne jest przekonanie, że Adam i Ewa pokutą zadośćuczynili Bogu w tej mierze, w jakiej byli zdolni to uczynić. Zbawiciel zaś, Syn Boży, tak obficie zadośćuczynił za winę naszych prarodziców i tak wiele nam przyniósł dobra, że Kościół ma odwagę śpiewać w liturgii Wigilii Paschalnej: O szczęśliwa wino Adama!
Autor Księgi Mądrości wychwala mądrość Bożą, że „ustrzegła Prarodzica (…) i wyprowadziła go z jego upadku” (Mdr 10, 1). Św. Augustyn w jednym ze swoich listów pisze o bogobojnym życiu Adama i Ewy. W Kościele wschodnim natrafiamy na ślady formalnego kultu Adama i Ewy. Pierwszą niedzielę Adwentu poświęca się przodkom Pana Jezusa. W kanonie na ten dzień kapłani modlą się słowami: „Oddajemy chwałę najpierw Adamowi, który zaszczycony ręką Boga Stworzyciela i ustanowiony naszym pierwszym ojcem, zażywa błogosławionego pokoju ze wszystkimi wybranymi w przybytkach niebieskich”.
Ikony greckie oraz obrazy łacińskie, kiedy przedstawiają tajemnicę zstąpienia Chrystusa do otchłani, niemal z reguły na pierwszym miejscu przedstawiają Adama i Ewę, wyprowadzanych przez Chrystusa z piekieł i prowadzonych do nieba. W niektórych ikonach wschodnich Chrystus wprost trzyma za ręce naszych prarodziców. Przy bazylice Grobu Pańskiego w Jerozolimie istnieje kaplica poświęcona św. Adamowi. Apokryf grecki z V w. O zstąpieniu (Chrystusa) do otchłani wśród dusz oczekujących Zbawiciela Adamowi oddaje szczególne pochwały.
W ikonografii ukazuje się Adama i Ewę w scenach biblijnych: stworzenie Ewy obok Adama leżącego na ziemi; scena w raju: Adam w przepasce z liści figowych stoi pod drzewem wraz z Ewą, która podaje mu owoc zerwany z drzewa (czasami winogrona); Adam i Ewa wypędzani z raju przez anioła. Atrybutami naszych prarodziców są: baranek, kłos i łopata – symbol troski o pożywienie.

***
#NiezbędnikAdwentowy: Nowy początek!
(kliknij baner)

niedziela.pl - #NiezbednikAdwentowy

Co gdyby znany z dzieciństwa czekoladkowy #Kalendarz Adwentowy przenieść w sferę duchową?
Portal niedziela.pl na czas Adwentu przygotował specjalny internetowy kalendarz adwentowy.
#NiezbędnikAdwentowy to cykl rekolekcyjny, w którym każdego dnia, odkrywając kolejne okienko kalendarza, będziecie odkrywać nowe materiały pomocne w duchowym wzroście.
Oprócz tego każdego dnia będzie czekało na Was duchowe wyzwanie.
Przeżyjmy ten wyjątkowy czas razem.
Niech to będzie nowy początek!

*****
Wigilia Narodzenia Pańskiego – Pasterka

CZYTANIA

(Iz 9, 1-3. 5-6)
Naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką; nad mieszkańcami kraju mroków światło zabłysło. Pomnożyłeś radość, zwiększyłeś wesele. Rozradowali się przed Tobą, jak się radują w żniwa, jak się weselą przy podziale łupu. Bo złamałeś jego ciężkie jarzmo i drążek na jego ramieniu, pręt jego ciemięzcy, jak w dniu porażki Madianitów. Albowiem dziecię nam się narodziło, Syn został nam dany, na Jego barkach spoczęła władza. Nazwano Go imieniem: „Przedziwny doradca, Bóg Mocny, odwieczny ojciec, Książę Pokoju”. Wielkie będzie Jego panowanie w pokoju bez granic na tronie Dawida i nad jego królestwem, które on utwierdzi i umocni prawem i sprawiedliwością, odtąd i na wieki. Zazdrosna miłość Pana zastępów tego dokona.

(Ps 96 (95), 1-2a. 2b-3. 11-12. 13)
REFREN: Dziś się narodził Chrystus Pan, Zbawiciel

Śpiewajcie Panu pieśń nową,
śpiewaj Panu, ziemio cała.
Śpiewajcie Panu,
sławcie Jego imię.

Każdego dnia głoście Jego zbawienie.
Głoście Jego chwałę wśród wszystkich narodów,
rozgłaszajcie Jego cuda
pośród wszystkich ludów.

Niech się radują niebiosa i ziemia weseli,
niech szumi morze i wszystko, co je napełnia.
Niech się cieszą pola i wszystko, co na nich rośnie,
niech wszystkie drzewa w lasach wykrzykują z radości.

Przed obliczem Pana, który już się zbliża,
który już się zbliża, by osądzić ziemię.
on będzie sądził świat sprawiedliwie,
a ludy według swej prawdy.

(Tt 2, 11-14)
Umiłowany: Ukazała się łaska Boga, która niesie zbawienie wszystkim ludziom i poucza nas, abyśmy wyrzekłszy się bezbożności i żądz światowych, rozumnie i sprawiedliwie, i pobożnie żyli na tym świecie, oczekując błogosławionej nadziei i objawienia się chwały wielkiego Boga i Zbawiciela naszego, Jezusa Chrystusa, który wydał samego siebie za nas, aby odkupić nas od wszelkiej nieprawości i oczyścić lud wybrany sobie na własność, gorliwy w spełnianiu dobrych uczynków.

Aklamacja
Zwiastuję wam radość wielką, dziś narodził się nam zbawiciel, którym jest Jezus Chrystus.

(Łk 2, 1-14)
W owym czasie wyszło rozporządzenie Cezara Augusta, żeby przeprowadzić spis ludności w całym świecie. Pierwszy ten spis odbył się wówczas, gdy wielkorządcą Syrii był Kwiryniusz. Podążali więc wszyscy, aby się dać zapisać, każdy do swego miasta. Udał się także Józef z Galilei, z miasta Nazaret, do Judei, do miasta Dawidowego zwanego Betlejem, ponieważ pochodził z domu i rodu Dawida, żeby się dać zapisać z poślubioną sobie Maryją, która była brzemienna. Kiedy tam przebywali, nadszedł dla Maryi czas rozwiązania. Powiła swego pierworodnego Syna, owinęła Go w pieluszki i położyła w żłobie, gdyż nie było dla nich miejsca w gospodzie. W tej samej okolicy przebywali w polu pasterze i trzymali straż nocną nad swoją trzodą. Wtem stanął przy nich anioł Pański i chwała Pańska zewsząd ich oświeciła, tak że bardzo się przestraszyli. I rzekł do nich anioł: „Nie bójcie się! Oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie udziałem całego narodu: dziś bowiem w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, którym jest Mesjasz, Pan. A to będzie znakiem dla was: znajdziecie Niemowlę owinięte w pieluszki i leżące w żłobie”. I nagle przyłączyło się do anioła mnóstwo zastępów niebieskich, które wielbiły Boga słowami: „Chwała Bogu na wysokościach, a na ziemi pokój ludziom, w których sobie upodobał”.

ROZWAŻANIA DO CZYTAŃ
Światło zbawienia oświeca każdego, kto jest z prawdy i słucha głosu Chrystusa. Jezus z Nazaretu jest Synem Bożym, Panem i Mesjaszem. On jest jedyną światłością świata, oświecającą tych, co w mroku i cieniu śmierci mieszkają. Łaska i prawda przyszły przez Niego. Jezus narodził się i przyszedł na świat po to, aby dać świadectwo prawdzie. On jest Prawdą. Tylko On zbawia i daje życie wieczne.
Marek Ristau

***
Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania
W radosną noc Bożego Narodzenia liturgia słowa rozpoczyna się fragmentem z Księgi Proroka Izajasza. Ten starotestamentalny prorok bywa niekiedy nazywany „księciem proroków”, innym razem „ewangelistą Starego Testamentu”. Ani pierwszy, ani drugi tytuł nie są na wyrost. Żyjący w VIII wieku Izajasz, kilka wieków przed narodzeniem Jezusa, jakąś szczególną prorocką intuicją przeczuwał to niezwykłe wydarzenie: przyjście Boga na świat w ludzkiej postaci, w osobie małego Dziecięcia. Treść jego proroctwa ukazuje, jak bardzo mocno odczuwał niezwykłość tego, co miało się wydarzyć, przeżywał ogromną radość, która go rozpierała, a jednak nie potrafił tego wszystkiego wyrazić z należytą precyzją. W swojej niemocy wobec mistycznego doznania prorok posługuje się elementami z codziennego życia – radość w czasie żniw i z historii Izraela – zwycięstwa nad Madianitami za czasów Gedeona. Tylko obrazowo, przez niedoskonałą analogię udaje mu się wyrazić to, co niewyrażalne. Wizja Izajasza daje świadectwo o Bożych zamiarach zbawczych. Posłanie Syna na świat Bóg planował od wieków. Narodzenie się Jezusa nie było dziełem przypadku. Najpierw planowane i przygotowywane przez wieki, aby następnie przez wieki przynosiło zbawcze owoce dla wszystkich ludzi dobrej woli. Jesteśmy uczestnikami tych owoców.

Komentarz do psalmu
Psalm jest eksplozją radości. W tę niezwykłą noc nie może być inaczej. Kościół raduje się przyjściem Zbawiciela na świat. Jest to jedynie upamiętnienie realnego wydarzenia sprzed wieków, czynione już któryś raz, jednak właściwe przeżycie pamiątki może wzmocnić wiarę i napełnić prawdziwą Bożą radością. Dlatego śpiewajcie Panu pieśń nową, śpiewajcie Panu, sławcie Jego imię. Niech się radują niebiosa i ziemia weseli.

Komentarz do drugiego czytania
Może kogoś dziwić to, że List Świętego Pawła do Tytusa, list pasterski, czytany jest podczas nocnej Mszy Świętej w Boże Narodzenie. Tymczasem wśród wskazań natury pastoralnej, których Święty Paweł udziela swojemu przyjacielowi, biskupowi na Krecie, znajdują się słowa, które bardzo dobrze pomagają wejść w tajemnicę przyjścia Boga na świat. Otóż najpierw apostoł mówi o łasce zbawienia przyniesionego wszystkim ludziom. Chociaż nie wskazuje konkretnie na narodziny Syna Bożego w Betlejem, to jednak wiadomo, że właśnie wydarzenie owej niezwykłej nocy przyniosło początek zbawienia, które sfinalizuje się przez krzyż i zmartwychwstanie Jezusa. Święty Paweł zwraca także uwagę na drugi aspekt poruszanej sprawy. Wielki dar Boży domaga się odpowiedzi ze strony człowieka. Mamy sprawiedliwie i pobożnie żyć na tym świecie, wyrzekłszy się bezbożności i rządz światowych. W relacjach między człowiekiem a Bogiem zawsze chodziło o współpracę. Takie było pragnienie Boga, kiedy oddawał człowiekowi stworzony świat, i tego samego pragnie, przynosząc mu zbawienie. Owoce tej współpracy dotyczą życia wiecznego.

Komentarz do Ewangelii
W opowiadaniu o narodzeniu się Bożego Syna zwraca uwagę pewien kontrast. Otóż ewangelista najpierw wspomina wielkie postacie tamtych czasów: cesarza Augusta i jego namiestnika w Syrii, Kwiryniusza. Czytelnik Ewangelii ma przed sobą wycinek wielkiego świata, wielkiej polityki, siły, panowania. Na tym tle ukazana jest para małżeńska, która nie może znaleźć miejsca na nocleg, Dziecko urodzone w stajni i położone w żłobie, biedni pasterze pilnujący w nocy swych stad – świat ludzi biednych i bez znaczenia. Jednak to ta biedna, mało znacząca strona tamtych czasów i wydarzeń miała kreować dalszą historię świata. Tamta sekwencja wydarzeń była zapowiedzią tego, co będzie głosił Jezus i co poleci wypełniać swoim naśladowcom. Głoszona przez Niego Ewangelia i preferowany styl życia zawsze były w opozycji do tego, co światowe, bez przerwy tworzyły kontrast w stosunku do światowych miraży. Przyjście na świat Syna Bożego przyniosło zupełną nowość. Ważne jest, aby tę nowość zauważyć, prawidłowo zrozumieć i konsekwentnie wcielać w życie.
Komentarze zostały przygotowane przez ks. dr Adama Dynaka

Ten wpis został opublikowany w kategorii Ewangelia, Święci, Święta i oznaczony tagami , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.