11 grudnia – wspomnienie świętego Damazego I, papieża

PIERWSZE CZYTANIE
Iz 48, 17-19
O, gdybyś zważał na me przykazania!

Czytanie z Księgi proroka Izajasza
Tak mówi Pan, twój odkupiciel, Święty Izraela: «Ja jestem Pan, twój Bóg, pouczający cię o tym, co pożyteczne, kierujący tobą na drodze, którą kroczysz. O, gdybyś zważał na me przykazania, stałby się pokój twój jak rzeka, a sprawiedliwość twoja jak morskie fale. Twoje potomstwo byłoby jak piasek, i jak jego ziarnka twoje latorośle. Nigdy nie usunięto by ani nie wymazano twego imienia sprzed mego oblicza!»
Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY
Ps 1, 1-2. 3. 4 i 6 (R.: por. J 8, 12)

Refren: Dasz światło życia idącym za Tobą.

Szczęśliwy człowiek,
który nie idzie za radą występnych, †
nie wchodzi na drogę grzeszników *
i nie zasiada w gronie szyderców,
lecz w Prawie Pańskim upodobał sobie *
i rozmyśla nad nim dniem i nocą.

Refren.

On jest jak drzewo zasadzone nad płynącą wodą, *
które wydaje owoc w swoim czasie.
Liście jego nie więdną, *
a wszystko, co czyni, jest udane.

Refren.

Co innego grzesznicy: *
są jak plewa, którą wiatr rozmiata.
Albowiem droga sprawiedliwych jest Panu znana, *
a droga występnych zaginie.

Refren.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Przyjdzie Pan, Książę pokoju,
wyjdźcie Mu na spotkanie.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA
Mt 11, 16-19
Ci, którzy odrzucili Jana Chrzciciela, nie przyjmą Chrystusa

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza
Jezus powiedział do tłumów: «Z kim mam porównać to pokolenie? Podobne jest do przesiadujących na rynku dzieci, które głośno przymawiają swym rówieśnikom: „Przygrywaliśmy wam, a nie tańczyliście; biadaliśmy, a wy nie zawodziliście”. Przyszedł bowiem Jan, nie jadł ani nie pił, a oni mówią: „Zły duch go opętał”. Przyszedł Syn Człowieczy, je i pije, a oni mówią: „Oto żarłok i pijak, przyjaciel celników i grzeszników”. A jednak mądrość usprawiedliwiona jest przez swe czyny».
Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIA DO CZYTAŃ

Słowo Boże trzyma nas z dala od grzechu i ludzi bezbożnych, od dróg grzeszników i szyderców, wojujących z świętym prawem Boga. Człowiek wiary kocha Słowo Pańskie i rozmyśla nad nim w dzień i w nocy. Żyje sprawiedliwością Bożą i chodzi ścieżkami prawości. Sprawiedliwi w Chrystusie wydają owoc obfity, a Bóg wszystko w ich życiu obraca ku dobremu. Wiara rodzi
Marek Ristau

***
Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania
Drogę naszego życia przemierzamy z Bogiem, który pragnąc naszego szczęścia i znając nasze potrzeby, pomaga nam iść we właściwym kierunku. On, będąc Odkupicielem, wie, która ścieżka może nam zaszkodzić i która prowadzi na niebezpieczne bezdroża. Na nieznanej drodze podstawą jest uważne pilnowanie szlaku, aby dojść do celu. Szlak nas nie ogranicza, ale wiedzie w wyznaczone miejsce.
Bóg w raju dał tylko jedno przykazanie, które było wyrazem miłości i zaufania człowieka do Stwórcy. Wiedział, co grozi człowiekowi, jeśli zerwie owoc z drzewa „poznania dobra i zła”. Wiedział, że droga będzie znacznie trudniejsza przez doświadczenie zła i wejście w dialog z szatanem. Dlatego ustanowił przykazanie: nie wolno wam zrywać owocu, byście nie pomarli. Przykazania nie są ograniczaniem naszej wolności, ale strzegą nas, abyśmy nie pomarli w relacji do Boga, a w konsekwencji – w życiu wiecznym poprzez odłączenie od Niego. Przykazania nie ograniczają wolności, ale do niej prowadzą, bo tylko dobro jest w stanie uczynić nas wolnymi, zło zawsze zniewala. Bóg jest wolnością, Jego słowo daje nam wolność. Szkoda, że często dajemy się nabrać na podszepty szatana: nieprawda, nie umrzecie, ale staniecie się jak Bóg.
Dlatego prorocy pełni Ducha przypominają Izraelowi obietnicę, że jeśli przestrzegasz przykazań, będziesz żył bezpiecznie, twoje potomstwo będzie liczne jak piasek na brzegu. W tym momencie śpieszy nam na pomoc postać Abrahama, który zaufał i uwierzył, że tylko słowo Boga daje wolność i czyni szczęśliwym.

Komentarz do psalmu
Psalmista nazywa błogosławionym, czyli szczęśliwym, człowieka, który przestrzega Prawa. Wypełnia je nie z przymusu, ale z miłości do Boga, do siebie i innych. Taki człowiek rodzi dobre owoce. Ten natomiast, kto gardzi przykazaniami, gardzi też Bogiem i staje się jak plewa. Skoro jesteśmy stworzeni na obraz i podobieństwo Boga, posiadamy niezwykły dar – wolną wolę. Możemy wybrać, którą z tych dwóch dróg chcemy iść przez życie, ale zawsze miejmy na uwadze, co może nas czekać na końcu tej drogi. Czy wolelibyśmy znaleźć się w ramionach kochającego Ojca czy trafić w przepaść piekielną? Póki żyjemy, zawsze wybór drogi jest możliwy.

Komentarz do Ewangelii
Ludzie są jak dzieci – brakuje im wiedzy (ale myślą, że są mądrzejsze od innych). Brakuje im cierpliwości i z reguły są egoistyczne: moje i ja są najważniejsze. Ja lubię, ja chcę, ja akceptuję, ja płaczę, mnie to bawi. Punktem odniesienia jestem ja. Często dziecko wypowiada się na temat, którego nie zna, łatwo osądza i zniechęca się. Dzieci często zazdroszczą innym, nie znoszą, kiedy ktoś inny ma lepiej lub jest lepszy od nich. To trudne doświadczenia dla dzieci. Ale są wśród nich też takie, które dostrzegają już swoje braki, starają się uczyć od lepszych, poznawać, podejmować trud, starają się rozwinąć, by stawać się bardziej dojrzałymi. Te dzieci oceniamy jako mądrzejsze, chętne do współpracy, bardziej dojrzałe. Wszyscy jesteśmy dziećmi Boga, w każdym z nas jest potencjał stania się dojrzałym i mądrym.
Komentarze zostały przygotowane przez s. Faustynę Aleksandrowicz CSFN

Święty Damazy I, papież

Święty Damazy I

Damazy urodził się około 305 r. w Rzymie. Był synem Antoniusza, rzymianina pochodzenia hiszpańskiego, kapłana, a może nawet biskupa. Celibat bowiem w owym czasie nie obowiązywał jeszcze w sposób ścisły, jak jest obecnie. Rodzina Damazego musiała być na wskroś katolicka, skoro również jego siostra, Irena, odbiera chwałę ołtarzy. Za papieża Liberiusza (352-366) Damazy był diakonem i prezbiterem. Wraz z nim udał się na wygnanie, na które papież został skazany przez ariańskiego cesarza Konstansa. Po powrocie do Rzymu Damazy poparł antypapieża Feliksa II. Śmierć Liberiusza spowodowała jednak krwawe zmagania o godność papieską. Grupa zwolenników Liberiusza zgromadziła się w bazylice juliańskiej, wybierając i konsekrując diakona Ursyna. Większość kapłanów i wiernych opowiedziała się natomiast za Damazym. Doszło do krwawych walk, Damazy zajął bazylikę na Lateranie i w 366 r. został konsekrowany. W ciągu 18 lat pasterzowania (366-384) uczynił wiele dobra.
Szerzyły się wtedy liczne herezje, m.in. arianizm, macedonianizm, lucyferianizm, pryscylianizm i apolinaryzm. Błędy były nieraz tak subtelne, że trzeba było być wybitnym teologiem, by odróżnić je od prawdy. Błędnowiercy ponadto szukali zawsze oparcia u cesarzy. W swoich 10 listach do biskupów Wschodu Damazy wyjaśnił doktrynę katolicką wobec ówczesnych herezji. Na szczęście panował wówczas Teodozy I Wielki (379-395), który ze względu na przyjaźń, jaką żywił do św. Ambrożego, wspierał mocną ręką również papieża. Dla potępienia błędów i wyjaśnienia nauki Kościoła papież zwołał dwa synody do Rzymu (371 i 374). Zezwolił także na zwołanie II Soboru Powszechnego – do Konstantynopola w 381 roku, na którym 150 biskupów ze Wschodu potępiło wspomniane błędy. Sobór ten postanowił także, że biskup Konstantynopola jako stolicy cesarskiej posiada pierwszeństwo honorowe (bez jurysdykcji) zaraz po biskupie Rzymu, ponieważ Konstantynopol jest „nowym Rzymem”. Damazy I nie zaakceptował postanowień soboru.
Synod rzymski zwołany w 378 r. zwrócił się z prośbą do cesarza Gracjana (375-383), by państwo udzieliło pomocy biskupom w wykonywaniu wyroków kościelnych w Rzymie i Italii. Cesarz wyraził zgodę oraz uznał zwierzchność sądowniczą biskupa Rzymu i odpowiedzialność biskupów tylko przed kolegium biskupów, a nie przed władzą świecką. Dekret cesarski nie uwolnił jednak papieża od jurysdykcji cesarza w przypadku przestępstw kryminalnych. Synod wypowiedział się za wolnym wyborem papieża, z tym że cesarz zastrzegł sobie prawo zatwierdzania wyboru.
W roku 382, na prośbę św. Ambrożego, Damazy zwołał do Rzymu synod w nadziei zjednoczenia Wschodu i Zachodu we wszystkich kwestiach religijnych. Niestety, biskupi wschodni zbojkotowali synod. Synod ogłosił także oficjalnie prymat biskupa Rzymu, opierając się na prawie sukcesji począwszy od św. Piotra. Rolę eksperta papieskiego na tym synodzie odegrał św. Hieronim. Papież bardzo go poważał i dlatego polecił mu przetłumaczenie Pisma świętego na język łaciński. Istniały bowiem wówczas liczne tłumaczenia, lecz bardzo niedoskonałe. Papież chciał ustalić jeden tekst, aby stał się on obowiązującym w Kościele rzymskim. Hieronim w ciągu 30 lat wykonał to zadanie, tworząc tzw. Wulgatę. Stała się ona urzędowym tekstem Kościoła.
Damazy I był pierwszym papieżem, który nazwał biskupstwo rzymskie Stolicą Apostolską. Rozwinął kancelarię papieską i przeprowadził reformy w liturgii – za jego pontyfikatu łacina stała się głównym językiem liturgii rzymskiej.
Dzięki wpływom papieża ogłoszony został edykt, uznający chrześcijaństwo za religię państwową (28 lutego 380 r.). Damazy zajął się także sprawą uporządkowania cmentarzy i grobów męczenników. Sam będąc poetą, na wielu nagrobkach zostawił własne utwory. Do naszych czasów dochowało się ich ok. 60, a było ich znacznie więcej. W ten sposób ocalił od zapomnienia wielu świętych. Układał teksty, a na marmurze rył je Furius Dionisius Philocalus. W tak zwanej Krypcie Papieży, wykutej na zlecenie Damazego w katakumbach św. Kaliksta, napisał na końcu długiej inskrypcji: „Pragnąłbym ja, Damazy, aby tutaj zostały pochowane moje szczątki, ale lękam się, by nie zakłócać spokoju prochom Świętych”. Faktycznie też przygotował sobie miejsce na pochówek, w pokorze i dyskrecji, w miejscu odosobnionym, wzdłuż via Ardeatina.
Zmarł 11 grudnia 384 r. Nie został pochowany w katakumbach. Jego relikwie spoczywają w głównym ołtarzu kościoła San Lorenzo in Damaso, który sam ufundował, prawdopodobnie na miejscu swojego rodzinnego domu. 1 września 1577 roku zostało odnalezione miejsce pochówku papieża Damazego, a kardynał Aleksander Farnese polecił zbadanie relikwii. Czaszka św. Damazego przechowywana jest w bazylice św. Piotra w Rzymie, a relikwie ramienia w kościele św. Tomasza w Parione (obecnie dzielnica Rzymu).

W ikonografii św. Damazy przedstawiany jest w ornacie, z tiarą i pastorałem, czasami jako papież spoczywający na tronie. Jego atrybutami są: książka, pastorał i pierścień z diamentem, będącym aluzją do jego imienia – „adamas” (diament). Jest patronem archeologów.

Zobacz także:

***
#NiezbędnikAdwentowy: Nowy początek!
(kliknij baner)

niedziela.pl - #NiezbednikAdwentowy

Co gdyby znany z dzieciństwa czekoladkowy #Kalendarz Adwentowy przenieść w sferę duchową?
Portal niedziela.pl na czas Adwentu przygotował specjalny internetowy kalendarz adwentowy.
#NiezbędnikAdwentowy to cykl rekolekcyjny, w którym każdego dnia, odkrywając kolejne okienko kalendarza, będziecie odkrywać nowe materiały pomocne w duchowym wzroście.
Oprócz tego każdego dnia będzie czekało na Was duchowe wyzwanie.
Przeżyjmy ten wyjątkowy czas razem.
Niech to będzie nowy początek!

Ten wpis został opublikowany w kategorii Ewangelia, Święci i oznaczony tagami , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.