27 października – wspomnienie świętego Frumencjusza, biskupa

PIERWSZE CZYTANIE
Ef 5, 21-33
Miłość Chrystusa i Kościoła wzorem małżeństwa chrześcijańskiego

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Efezjan
Bracia: Bądźcie sobie wzajemnie poddani w bojaźni Chrystusowej. Żony niechaj będą poddane swym mężom, jak Panu, bo mąż jest głową żony, jak i Chrystus – Głową Kościoła: On – Zbawca Ciała. Lecz jak Kościół poddany jest Chrystusowi, tak i żony mężom – we wszystkim. Mężowie, miłujcie żony, bo i Chrystus umiłował Kościół i wydał za niego samego siebie, aby go uświęcić, oczyściwszy obmyciem wodą, któremu towarzyszy słowo, aby samemu sobie przedstawić Kościół jako chwalebny, niemający skazy czy zmarszczki, czy czegoś podobnego, lecz aby był święty i nieskalany. Mężowie powinni miłować swoje żony, tak jak własne ciało. Kto miłuje swoją żonę, siebie samego miłuje. Przecież nigdy nikt nie odnosił się z nienawiścią do własnego ciała, lecz każdy je żywi i pielęgnuje, jak i Chrystus – Kościół, bo jesteśmy członkami Jego Ciała. Dlatego opuści człowiek ojca i matkę, a połączy się z żoną swoją, i będą dwoje jednym ciałem. Tajemnica to wielka, a ja mówię: w odniesieniu do Chrystusa i do Kościoła. W końcu więc niechaj również każdy z was tak miłuje swą żonę jak siebie samego. A żona niechaj ze czcią się odnosi do swojego męża.
Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY
Ps 128 (127), 1b-2. 3. 4-5 (R.: 1b)

Refren: Szczęśliwy człowiek, który służy Panu.

Szczęśliwy człowiek, który służy Panu *
i chodzi Jego drogami.
Będziesz spożywał owoc pracy rąk swoich, *
szczęście osiągniesz i dobrze ci będzie.

Refren.

Małżonka twoja jak płodny szczep winny *
w zaciszu twego domu.
Synowie twoi jak oliwne gałązki *
dokoła twego stołu.

Refren.

Tak będzie błogosławiony człowiek, *
który służy Panu.
Niech cię z Syjonu Pan błogosławi †
i obyś oglądał pomyślność Jeruzalem *
przez wszystkie dni twego życia.

Refren.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ
Por. Mt 11, 25

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi,
że tajemnice królestwa objawiłeś prostaczkom.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA
Łk 13, 18-21
Przypowieści o ziarnku gorczycy i o zaczynie

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza
Jezus mówił: «Do czego podobne jest królestwo Boże i z czym mam je porównać? Podobne jest do ziarnka gorczycy, które ktoś wziął i posiał w swoim ogrodzie. Wyrosło i stało się wielkim drzewem, tak że ptaki podniebne zagnieździły się na jego gałęziach». I mówił dalej: «Z czym mam porównać królestwo Boże? Podobne jest do zaczynu, który pewna kobieta wzięła i włożyła w trzy miary mąki, aż wszystko się zakwasiło».
Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIA DO CZYTAŃ

MAREK RISTAU
Królestwo Boże podobne jest do ziarnka gorczycy, podobne jest do zaczynu… Królestwo Boże przychodzi skromnie, pokornie, niedostrzegalnie, ale z tych małych i niewidocznych początków rozwija się dynamicznie i przynosi wspaniałe rezultaty, bo mocą Królestwa Bożego jest Duch Święty! Bóg mówi: Nie dzięki mocy ani dzięki sile ludzkiej, ale przez mojego Ducha stanie się to wszystko.

***
Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania
Fragment Listu Świętego Pawła do Efezjan dotyka bardzo istotnej kwestii moralności rodzinnej. Jest dedykowany rodzinie oraz małżeństwu. Wybrzmiewa w nim ponadczasowe wezwanie do miłości. Tym razem Apostoł wzywa do propagowania wzajemnej miłości w małżeństwie, gdzie każdy z małżonków powinien być gotowy do służenia, do poświęcenia, do oddawania siebie jako daru drugiej osobie na wzór relacji Chrystusa do swego Kościoła. Wzajemne uświęcanie się w codziennym życiu, ofiarowanie drugiej osobie tego, co mamy najlepszego, ma być podstawą do tworzenia rodziny, powoływania na świat dzieci, do dawania przykładu z własnego życia wszystkim wokół.
List jest napisany według pewnego schematu. Święty Paweł formułuje proste, ale jakże ważne zasady życia domowego i w formie osobnych wezwań kieruje je do kobiet, mężczyzn, a na koniec do małżonków. Jest wyrazem troski duszpasterskiej o los rodziny, o jej godność. W świetle aktualnych wydarzeń odnajdujemy w Liście wiele analogii do sytuacji rodziny we współczesnym świecie, kiedy jest ona poddawana nieustannym atakom i krytyce. Módlmy się o jedność rodzin, szczególnie w naszej Ojczyźnie, aby były silne Bogiem i wzajemną miłością.

Komentarz do psalmu
Ponownie pojawia się motyw drogi, tej drogi, która prowadzi w jedynym, właściwym kierunku. Kierowanie się w życiu wskazaniami Bożego prawa jest gwarantem dotarcia do wymarzonego celu, jakim jest życie wieczne. Psalmista zachęca do trwania w wierze i wierności Prawu. Takiemu człowiekowi Pan Bóg będzie błogosławił i zsyłał wszelką pomyślność jego domowi. Jest bowiem źródłem pełni szczęścia.

Komentarz do Ewangelii
Przypowieść o ziarnie gorczycy i zaczynie wskazuje na niezwykły dynamizm, jaki charakteryzuje rozwój Królestwa Bożego. Te dwa porównania bardzo celnie obrazują przebieg całego procesu. Maleńkie, niepozorne ziarenko, które znajduje podatny grunt do wzrostu, osiąga wielkie rozmiary, pozwalające na gniazdowanie ptaków pośród jego gałęzi. Wzrost rośliny następuje nieustannie, a w jego efekcie powstają na tyle korzystne warunki, że przyciąga ona rzesze ptaków, szukających w jej gałęziach schronienia. Z kolei aktywny, pracujący zaczyn rozrasta się i nabiera mocy, zaś pod wpływem dosypywanej mąki powiększa swoją objętość.
Zarówno ziarno gorczycy jak i zaczyn cechuje nieustanny proces wzrastania. Nie ma tu mowy o stagnacji, o bezruchu. Takie jest Boże Królestwo i taki jest Kościół Chrystusowy na ziemi, którego jesteśmy członkami.
Komentarze zostały przygotowane przez Teresę Kuleczko

Święty Frumencjusz, biskup

Święty Frumencjusz

Frumencjusz doznaje czci we wszystkich obrządkach. Do Martyrologium Rzymskiego wpisał go kardynał Baroniusz (+ 1607). Żywot Frumencjusza przekazał potomnym Rufin. Według jego relacji pewien filozof z Tyru w towarzystwie dwóch swoich uczniów – Frumencjusza i Edezjusza – udawał się do Indii. Jednak burza zagnała jego okręt do granic Etiopii. Tam zostali pochwyceni i wzięci do niewoli. Odesłano ich na dwór króla do Axum. Byli bowiem bardzo pięknymi i obiecującymi młodzieńcami. Na dworze królewskim doszli do najwyższych godności. Frumencjusz miał zostać sekretarzem królewskim. Po śmierci króla w tym samym charakterze zatrzymała go na swoim dworze królowa. Niedługo potem obaj młodzieńcy poprzez kupców chrześcijańskich zapoznali się z Kościołem katolickim. Odtąd stali się najżarliwszymi propagatorami wiary w Chrystusa.
Za pozwoleniem syna królowej, który objął z kolei tron, Edezjusz wrócił do Tyru, a Frumencjusz udał się do Egiptu, do Aleksandrii, gdzie z rąk św. Atanazego ok. roku 340 przyjął sakrę biskupią. W taki to sposób został nie tylko ojcem chrześcijaństwa w Etiopii, ale także hierarchii kościelnej, którą tam założył. Było to za czasów cesarza Konstantyna I Wielkiego i jego syna Konstancjusza. Król Ezan nie tylko dał Frumencjuszowi pełną swobodę w tej pięknej akcji, ale nawet sam z jego rąk wraz z bratem przyjął chrzest.
Ponieważ patriarcha Aleksandrii, św. Atanazy, udzielił sakry biskupiej Frumencjuszowi, dlatego przez 1500 lat Kościół w Etiopii był uzależniony od patriarchów Aleksandrii. Oni mianowali biskupów tegoż kraju. Dopiero w roku 1959 prawosławny Kościół w Etiopii uzyskał status autokefalicznego (niezależnego), z własnym patriarchą. Niestety, w V wieku patriarchowie aleksandryjscy przeszli na monofizytyzm. Wprowadzili więc monofizytyzm jako obowiązujący w Etiopii. Monofizytów egipskich i etiopskich zwykło się nazywać koptami. Na Soborze Florenckim (1431-1445) Abisynia przystąpiła wprawdzie do unii z Kościołem katolickim, ale tylko na krótko. W roku 1555 dzięki wspaniałej akcji jezuitów Etiopia była bliska pełnego i trwałego zjednoczenia z Rzymem. O. Perez pozyskał dla wiary króla-cesarza Zara Dagaba, a potem również jego syna i następcę na tronie, Seltana Sagada. W roku 1626 król ogłosił nawet katolicyzm jako religię państwową. Wywołało to jednak tak gwałtowną reakcję ze strony prawosławnych, monofizyckich koptów, że cesarz cofnął dekret. Rozpoczęło się długoletnie, krwawe prześladowanie, trwające ponad 150 lat (1633-1797), które zniszczyło tak piękne owoce.
Od roku 1839 misjonarze katoliccy mogli powrócić na te tereny. W roku 1847 Stolica Apostolska erygowała w Etiopiii dwa wikariaty apostolskie w obrządku etiopskim: jeden zarządzany przez lazarystów, drugi przez kapucynów.

Zobacz także:
Ten wpis został opublikowany w kategorii Ewangelia, Święci i oznaczony tagami , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.