Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego

Chrystus Zmartwychwstał – Prawdziwie Zmartwychwstał, Alleluja!

PIERWSZE CZYTANIE
Dz 10, 34a. 37-43
Świadectwo Piotra o zmartwychwstaniu

Czytanie z Dziejów Apostolskich
Gdy Piotr przybył do domu setnika Korneliusza w Cezarei, przemówił w dłuższym wywodzie: «Wiecie, co się działo w całej Judei, począwszy od Galilei, po chrzcie, który głosił Jan. Znacie sprawę Jezusa z Nazaretu, którego Bóg namaścił Duchem Świętym i mocą. Dlatego że Bóg był z Nim, przeszedł On, dobrze czyniąc i uzdrawiając wszystkich, którzy byli pod władzą diabła. A my jesteśmy świadkami wszystkiego, co zdziałał w ziemi żydowskiej i w Jeruzalem. Jego to zabili, zawiesiwszy na drzewie. Bóg wskrzesił Go trzeciego dnia i pozwolił Mu ukazać się nie całemu ludowi, ale nam, wybranym uprzednio przez Boga na świadków, którzy z Nim jedliśmy i piliśmy po Jego zmartwychwstaniu. On nam rozkazał ogłosić ludowi i dać świadectwo, że Bóg ustanowił Go sędzią żywych i umarłych. Wszyscy prorocy świadczą o tym, że każdy, kto w Niego wierzy, przez Jego imię otrzymuje odpuszczenie grzechów».
Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY
Ps 118 (117), 1b-2. 16-17. 22-23 (R.: por. 24)

Refren: W tym dniu wspaniałym wszyscy się weselmy.
albo: Alleluja.

Dziękujcie Panu, bo jest dobry, *
bo Jego łaska trwa na wieki.
Niech dom Izraela głosi: *
«Jego łaska na wieki».

Refren.

Prawica Pana wzniesiona wysoko, *
prawica Pańska moc okazała.
Nie umrę, ale żyć będę *
i głosić dzieła Pana.

Refren.

Kamień odrzucony przez budujących *
stał się kamieniem węgielnym.
Stało się to przez Pana *
i cudem jest w naszych oczach.

Refren.

DRUGIE CZYTANIE
Kol 3, 1-4
Dążcie tam, gdzie jest Chrystus

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Kolosan
Bracia: Jeśli razem z Chrystusem powstaliście z martwych, szukajcie tego, co w górze, gdzie przebywa Chrystus, zasiadający po prawicy Boga. Dążcie do tego, co w górze, nie do tego, co na ziemi. Umarliście bowiem i wasze życie jest ukryte z Chrystusem w Bogu. Gdy się ukaże Chrystus, nasze Życie, wtedy i wy razem z Nim ukażecie się w chwale.
Oto słowo Boże.

albo do wyboru:

DRUGIE CZYTANIE
1 Kor 5, 6b-8
Wyrzućcie stary kwas

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian
Bracia: Czyż nie wiecie, że odrobina kwasu całe ciasto zakwasza? Wyrzućcie więc stary kwas, abyście się stali nowym ciastem, bo przecież przaśni jesteście. Chrystus bowiem został złożony w ofierze jako nasza Pascha. Tak przeto odprawiajmy święto nasze, nie przy użyciu starego kwasu złości i przewrotności, lecz na przaśnym chlebie czystości i prawdy.
Oto słowo Boże.

SEKWENCJA
Niech w święto radosne Paschalnej Ofiary

Składają jej wierni uwielbień swych dary.

Odkupił swe owce Baranek bez skazy,
Pojednał nas z Ojcem i zmył grzechów zmazy.

Śmierć zwarła się z życiem i w boju, o dziwy,
Choć poległ Wódz życia, króluje dziś żywy.

Mario, ty powiedz, coś w drodze widziała?
Jam Zmartwychwstałego blask chwały ujrzała.

Żywego już Pana widziałam, grób pusty,
I świadków anielskich, i odzież, i chusty.

Zmartwychwstał już Chrystus, Pan mój i nadzieja,
A miejscem spotkania będzie Galilea.

Wiemy, żeś zmartwychwstał, że ten cud prawdziwy,
O Królu Zwycięzco, bądź nam miłościwy.

Sekwencja obowiązuje w Niedzielę Zmartwychwstania Pańskiego. Można ją odmawiać w dni oktawy Wielkanocy.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ
Por. 1 Kor 5, 7b-8a

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Chrystus został ofiarowany jako nasza Pascha.
Odprawiajmy nasze święto w Panu.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA
J 20, 1-9
Apostołowie przy grobie Zmartwychwstałego

Słowa Ewangelii według Świętego Jana
Pierwszego dnia po szabacie, wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno, Maria Magdalena udała się do grobu i zobaczyła kamień odsunięty od grobu. Pobiegła więc i przybyła do Szymona Piotra oraz do drugiego ucznia, którego Jezus kochał, i rzekła do nich: «Zabrano Pana z grobu i nie wiemy, gdzie Go położono». Wyszedł więc Piotr i ów drugi uczeń i szli do grobu. Biegli obydwaj razem, lecz ów drugi uczeń wyprzedził Piotra i przybył pierwszy do grobu. A kiedy się nachylił, zobaczył leżące płótna, jednakże nie wszedł do środka. Nadszedł potem także Szymon Piotr, idący za nim. Wszedł on do wnętrza grobu i ujrzał leżące płótna oraz chustę, która była na Jego głowie, leżącą nie razem z płótnami, ale oddzielnie zwiniętą w jednym miejscu. Wtedy wszedł do wnętrza także i ów drugi uczeń, który przybył pierwszy do grobu. Ujrzał i uwierzył. Dotąd bowiem nie rozumieli jeszcze Pisma, które mówi, że On ma powstać z martwych.
Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIA DO CZYTAŃ

Najpierw cisza sobotniego poranka, kiedy to Jezus zstępuje do otchłani, dalej wigilijne nocne czuwanie, aż po radość płynącą z paschalnego światła… Jezus zmartwychwstał! Ostatnie słowo należy do życia, do miłości, do Jezusa. Przez chrzest należymy do Niego, a więc nosimy w sobie Jego życie, całą Jego historię, Jego drogę. Niech ta noc paschalna sprawi, że staniemy się świadkami zmartwychwstałego Pana! Nieśmy Jego światło wszędzie tam, gdzie panuje ciemność, nadzieję tam, gdzie czai się rozpacz, i miłość tam, gdzie wciąż jeszcze do głosu dochodzi nienawiść. Jezus żyje! Ostatnie słowo należy do Niego.
O. Przemysław Ciesielski OP; Łukasz Kubiak OP, „Oremus” Wielki Post i Triduum Paschalne 2004, s. 214

***
Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania
Rozpoczynamy dziś lekturę Dziejów Apostolskich, którą będziemy kontynuować codziennie przez kolejnych pięćdziesiąt dni. Zarówno fakt spotkania z zawartością tej księgi Nowego Testamentu, jak i treść czytanego dziś fragmentu, niosą ze sobą określone konsekwencje. Dzieje Apostolskie to biblijne przedstawienie historii Kościoła czasów apostolskich, stąd też niekiedy księgę tę nazywa się „Ewangelią Kościoła”. Owszem, czytamy w czasie paschalnym Dzieje Apostolskie, ponieważ zawierają wiele treści na temat zmartwychwstania Jezusa i skutków tego wydarzenia, ale warto także dostrzec, że Kościół, świętując dziś najważniejszą tajemnicę swojej wiary, od razu kieruje spojrzenie na genezę i początki misji, którą otrzymał od swego Pana i której stara się być zawsze wierny. Choć to Zesłanie Ducha Świętego dało początek działalności Kościoła, to jednak zmartwychwstanie Jezusa stanowi źródło energii, sens i zasadę jego misji. Samo zmartwychwstanie nie jest faktem odizolowanym. Zostało poprzedzone życiem, zbawczą działalnością i ofiarą paschalną Jezusa Chrystusa, Syna Bożego. Mowa Piotra w domu Korneliusza stanowi swoiste kompendium tej bogatej rzeczywistości. Jej lektura ubogaca naszą radość świętowania o poczucie głębokiej logiki i spójności wiary, którą wyznajemy.

Komentarz do psalmu
Psalmista wzywa nas do radości, ale właściwie trudno znaleźć słowa i sposób, które mogłyby wyrazić radość uczniów Jezusa przeżywających zmartwychwstanie swojego Mistrza. Kościół posługuje się Psalmem 118, tak bardzo „zasłużonym” w życiu modlitewnym biblijnego Izraela. Dopiero jednak w świetle paschalnego zwycięstwa Chrystusa psalm ten, tak często i ochoczo używany w żydowskiej liturgii świątynnej, odkrywa swoje właściwe, zamierzone przez Ducha Świętego znaczenie. Modlitewny utwór, powstały wiele wieków wcześniej, używany dla wysławiania chwały Najwyższego, w dniu zmartwychwstania naszego Pana doczekał się swojej właściwej premiery i już na zawsze może służyć nam dla wyrażania, zarówno największej tajemnicy naszej wiary jak i przeżywanej z jej powodu radości.

Komentarz do drugiego czytania
Analizując listy św. Pawła, łatwo dostrzec, że temat zmartwychwstania Jezusa i zmartwychwstania tych, którzy Mu zawierzyli, stanowi zasadniczy temat jego przepowiadania. Nic dziwnego, jeżeli bierze się pod uwagę, że właśnie osobiste spotkanie Pawła ze Zmartwychwstałym na drodze koło Damaszku dokonało zbawiennego przewrotu w jego życiu, przemieniło prześladowcę Kościoła w gorliwego głosiciela Ewangelii. Paweł miał do czego wracać, miał co głosić i nigdy nie tracił możliwości, aby przepowiadać, że Chrystus zmartwychwstał. Z takim orędziem zwraca się także do wspólnoty chrześcijan w Kolosach. Choć Paweł osobiście nie zakładał Kościoła w tym mieście, a o wierzących tam w Chrystusa wiedział jedynie ze świadectwa jednego z nich, to jednak nie przeszkadzało mu to w tym, aby do tamtejszych chrześcijan zwrócić się najbardziej wzniosłymi treściami, właśnie o zmartwychwstaniu Jezusa i owocach tego wydarzenia dla wierzących w Niego. Zwycięstwo Jezusa nad śmiercią jest niewyobrażalnym darem dla każdego z nas, ale darem o charakterze oferty, jeżeli można użyć takiego porównania. Wskazuje na to użycie przez Pawła dwóch czasowników w trybie imperativus: szukajcie, rozmyślajcie. W paschalnym zwycięstwie Chrystusa mogą uczestniczyć ci, którzy opowiedzą się po Jego stronie, a to wymaga nawrócenia, odrzucenia światowych miraży i w ich miejsce przyjęcia wartości Bożych, tego, co w górze. Stąd potrzeba usilnego poszukiwania. Wydarzenie Wielkanocne jest też na tyle bogate w swojej treści, że nieodparcie stymuluje do zagłębiania się w paschalną tajemnicę wszystkich, którzy przyjęli je z wiarą. Dlatego Paweł wzywa do rozmyślania, do nieustannej medytacji. Kościół czyni to od samego początku, doświadczając z tego wielkiej mocy dla swojego istnienia i przepowiadania, jednocześnie dostrzegając niewyczerpalność największej tajemnicy swojej wiary. Apostoł zaprasza każdego z nas do szukania i rozmyślania.

Komentarz do Ewangelii
Spośród czterech ewangelicznych relacji na temat zmartwychwstania Jezusa, Kościół co roku w święto paschalne czyta przekaz Jana. Święty Jan, w odróżnieniu od pozostałych ewangelistów, przedstawia swoich świadków pustego grobu Zbawiciela: Marię Magdalenę, Piotra i Jana. Na temat spotkania Marii Magdaleny ze Zmartwychwstałym będziemy jeszcze czytać i rozważać w Oktawie Wielkanocnej. Teraz wystarczy jedynie nadmienić, że przypadła jej łaska pierwszej zobaczyć żywego Zbawiciela, a wcześniej Jego pusty grób. Nie apostołowie, nawet nie Matka, ale ona, która została uratowana ze szponów zła i wiernie do końca kroczyła za swoim Panem. Jeżeli chodzi o wspomnianych apostołów, to spotykamy ich razem w pałacu Annasza w nocy pojmania Jezusa. Wyprawa do pustego grobu Mistrza stanowi część historii ich wspólnej działalności ewangelizacyjnej, którą przedstawia Łukasz w Dziejach Apostolskich. Późniejsze, ważniejsze epizody to uzdrowienie chorego człowieka przy wejściu do świątyni, odważne świadectwo wobec świątynnych kapłanów i podróż do Samarii, kiedy tamtejsi mieszkańcy przyjęli Ewangelię. Za każdym razem zasadniczym motywem ich przepowiadania było świadectwo, że Jezus zmartwychwstał. Udział w paschalnych misteriach Jezusa, nie zawsze do końca świadomy i dojrzały, z pomyłkami i upadkami, przynosi błogosławione owoce w ich późniejszym życiu. Nie od razu wszystko do końca zrozumieli, ale ziarno zostało rzucone i będzie się rozwijać. Przypadek Piotra i Jana czyni jeszcze bardziej doniosłym wezwanie Pawła: szukajcie i rozmyślajcie.
Komentarze zostały przygotowane przez ks. dr Adama Dynaka

Ten wpis został opublikowany w kategorii Ewangelia, Uroczystość i oznaczony tagami . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.