13 marca – wspomnienie świętej Krystyny, męczennicy

PIERWSZE CZYTANIE
Rdz 37, 3-4. 12-13a. 17b-28
Sprzedany przez braci Józef jest typem Chrystusa

Czytanie z Księgi Rodzaju
Izrael miłował Józefa bardziej niż wszystkich innych swych synów, jako urodzonego w podeszłych jego latach. Sprawił mu też długą szatę z rękawami. Bracia Józefa, widząc, że ojciec kocha go bardziej niż ich wszystkich, tak go znienawidzili, że nie mogli zdobyć się na to, aby przyjaźnie z nim rozmawiać. Kiedy bracia Józefa poszli paść trzody do Sychem, Izrael rzekł do niego: «Czyż twoi bracia nie pasą trzody w Sychem? Chcę cię posłać do nich». Józef udał się więc za swymi braćmi i znalazł ich w Dotain. Oni ujrzeli go z daleka i zanim się do nich przybliżył, postanowili podstępnie go zgładzić, mówiąc między sobą: «Oto tam nadchodzi ten, który miewa sny! Teraz zabijmy go i wrzućmy do którejkolwiek studni, a potem powiemy: Dziki zwierz go pożarł. Zobaczymy, co będzie z jego snów!» Gdy to usłyszał Ruben, postanowił ocalić go z ich rąk; rzekł więc: «Nie zabijajmy go!» I mówił Ruben do nich: «Nie doprowadzajcie do rozlewu krwi. Wrzućcie go do studni, która jest tu na pustkowiu, ale nie podnoście na niego ręki» – po to, by wybawić go z ich rąk, a potem zwrócić go ojcu. Gdy Józef przybył do swych braci, oni zdarli z niego odzienie – długą szatę z rękawami, którą miał na sobie. I pochwyciwszy go, wrzucili do studni: studnia ta była pusta, bez wody. Kiedy potem zasiedli do posiłku, podniósłszy oczy, ujrzeli z dala idących z Gileadu kupców izmaelskich, których wielbłądy niosły wonne korzenie, żywicę i olejki pachnące; ciągnęli oni, wioząc to do Egiptu. Wtedy Juda rzekł do swych braci: «Cóż nam przyjdzie z tego, gdy zabijemy naszego brata i nie ujawnimy naszej zbrodni? Chodźcie, sprzedamy go Izmaelitom! Nie podnośmy ręki na niego, wszak jest on naszym bratem!» I usłuchali go bracia. I gdy kupcy madianiccy mijali ich, bracia, wyciągnąwszy śpiesznie Józefa ze studni, sprzedali go Izmaelitom za dwadzieścia sztuk srebra, a ci zabrali go z sobą do Egiptu.
Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY
Ps 105 (104), 16-17. 18-19. 20-21 (R.: por. 5a)

Refren: Wspomnijcie cuda, które Pan Bóg zdziałał.

Pan przywołał głód na ziemię *
i odebrał cały zapas chleba.
Wysłał przed nimi męża: *
Józefa, którego sprzedano w niewolę.

Refren.

Kajdanami ścisnęli mu nogi, *
jego kark zakuto w żelazo,
aż się spełniła jego przepowiednia *
i poświadczyło ją słowo Pańskie.

Refren.

Król posłał, aby go uwolnić, *
wyzwolił go władca ludów.
Ustanowił go panem nad swoim domem, *
władcą całej posiadłości swojej.

Refren.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ
Por. J 3, 16

Aklamacja: Chwała Tobie, Królu wieków.

Tak Bóg umiłował świat, że dał swojego Syna Jednorodzonego;
każdy, kto w Niego wierzy, ma życie wieczne.

Aklamacja: Chwała Tobie, Królu wieków.

EWANGELIA
Mt 21, 33-43. 45-46
Przypowieść o dzierżawcach winnicy

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza
Jezus powiedział do arcykapłanów i starszych ludu: «Posłuchajcie innej przypowieści: Był pewien gospodarz, który założył winnicę. Otoczył ją murem, wykopał w niej tłocznię, zbudował wieżę, w końcu oddał ją w dzierżawę rolnikom i wyjechał. Gdy nadszedł czas zbiorów, posłał swoje sługi do rolników, by odebrali plon jemu należny. Ale rolnicy chwycili jego sługi i jednego obili, drugiego zabili, trzeciego zaś ukamienowali. Wtedy posłał inne sługi, więcej niż za pierwszym razem, lecz i z nimi tak samo postąpili. W końcu posłał do nich swego syna, tak sobie myśląc: Uszanują mojego syna. Lecz rolnicy, zobaczywszy syna, mówili do siebie: „To jest dziedzic; chodźcie, zabijmy go, a posiądziemy jego dziedzictwo”. Chwyciwszy go, wyrzucili z winnicy i zabili. Kiedy więc przybędzie właściciel winnicy, co uczyni z owymi rolnikami?» Rzekli Mu: «Nędzników marnie wytraci, a winnicę odda w dzierżawę innym rolnikom, takim, którzy mu będą oddawali plon we właściwej porze». Jezus im rzekł: «Czy nigdy nie czytaliście w Piśmie: „Ten właśnie kamień, który odrzucili budujący, stał się głowicą węgła. Pan to sprawił, i jest cudem w naszych oczach”. Dlatego powiadam wam: królestwo Boże będzie wam zabrane, a dane narodowi, który wyda jego owoce». Arcykapłani i faryzeusze, słuchając Jego przypowieści, poznali, że o nich mówi. Toteż starali się Go pochwycić, lecz bali się tłumów, ponieważ miały Go za proroka.
Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIA DO CZYTAŃ

Jestem przygotowany na odrzucenie – wydaje się mówić Bóg w dzisiejszej liturgii słowa. Objawia się w jakiejś niewyobrażalnej bezbronności. Wie, że do serca człowieka nie można dotrzeć siłą. Wiary i zaufania nie da się wymusić. Stąd ta przedziwna strategia Bożej miłości. Jego bezbronność świadczy o sile Jego pragnienia i o szacunku, z jakim traktuje każdego z nas. Trzeba się uczyć prawdziwej pokory, żeby w naszym silnym świecie nie przeoczyć bezbronnego Boga.
Wojciech Czwichocki OP, „Oremus” Wielki Post 2007, s. 67

***
Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania
Józef był wyróżniony zarówno przez swojego ojca, który go bardziej miłował, sprawił mu okazałą szatę, jak i przez prorocze sny, które miewał. Był to powód, dla którego nienawidzili go zazdrośni bracia. Postanowili go zabić. Jednak Ruben miał wyrzuty sumienia – był wszak bratem Józefa z tej samej matki, bracia bowiem byli synami czterech różnych kobiet! Postanowili go wrzucić do studni, by nie zabijać go własnymi rękami. Pragnienie zemsty oraz żądza pieniędzy były w ich sercach, dlatego też postanowili go sprzedać nadciągającej karawanie. Nie mieli też litości dla swojego ojca, Jakuba-Izraela. Umoczyli piękną szatę Józefa w krwi zwierzęcia i skłamali, że został pożarty przez dziką zwierzynę. Bóg jednak z tego występku wyprowadził dobro. Kiedy nadeszła susza w Kanaanie, Józef zarządzający bogactwem Egiptu uratował swoją rodzinę od śmierci. Kościół czyta w Wielkim Poście ten fragment, bo widzi w Józefie zapowiedź Mesjasza, który został sprzedany przez swojego ucznia, podobnie jak Józef przez swoich braci, z zamiarem zabójstwa, Bóg jednak Jego śmierć uczynił okupem za grzechy ludzi, którzy zgrzeszyli. Dzięki Jego śmierci otrzymują życie wieczne.

Komentarz do psalmu
Psalm streszcza historię Józefa, którego sprzedano w niewolę, pokazuje, że to Bóg posłał go do Egiptu, aby swoich wiernych ocalić od śmierci. Został zakuty w łańcuchy, lecz faraon kazał go uwolnić i ustanowił go swoim zarządcą. Król Egipski jest tu typem Boga, który wyzwolił swojego Syna z niewoli śmierci i w nagrodę poddał Mu wszechświat.

Komentarz do Ewangelii
Przypowieść o rolnikach i winnicy jest zapowiedzią śmierci Jezusa. To właściciel (sam Bóg) oddał w dzierżawę rolnikom (arcykapłanom i faryzeuszom) swoją winnicę (naród Izraelski). Oni zamiast oddawać mu należny plon, chcieli sami korzystać z owoców. Pozabijali sługi (proroków) a także syna właściciela (Jezusa Chrystusa). Sami słuchacze, którymi byli także faryzeusze, orzekli, że właściciel winnicy wytraci rolników. Zbawiciel ostrzegał w ten sposób arcykapłanów i faryzeuszów przed śmiercią wieczną – w ogniu nieugaszonym.
Komentarze zostały przygotowane przez Ks. Tadeusza Siewko

Święta Krystyna, męczennica

Święta Krystyna

Krystyna urodziła się w Persji. Kiedy pogański król perski, Chozroes I, rozpoczął krwawe prześladowanie, św. Krystyna miała należeć do pierwszych osób, które padły jego ofiarą. Jej męczeńska śmierć miała nastąpić 13 marca 559 roku. Z dekretem prześladowczym Chozroesa łączył się pogrom, jaki poganie urządzili ludności chrześcijańskiej w Persji. Św. Krystyna musiała należeć do znakomitszych wśród nich, skoro tak prędko padła ofiarą prześladowania. Perskie imię Świętej miało brzmieć Jazdin. Święta ma nadto jeszcze imiona: Sira i Sirin.

W ikonografii św. Krystyna przedstawiana jest w szacie matrony z palmą męczeńską w ręku.

Zobacz także:

  •  Święta Patrycja z Nikomedii, męczennica
•  Święty Nicefor, biskup

Ten wpis został opublikowany w kategorii Ewangelia, Święci i oznaczony tagami , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.