25 października – wspomnienie dowolne św. Bernarda Calvo, biskupa

PIERWSZE CZYTANIE
Rz 7, 18-25a
Któż mnie wyzwoli z ciała, co wiedzie ku śmierci

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian
Bracia: Jestem świadom, że we mnie, to jest w moim ciele, nie mieszka dobro; bo łatwo przychodzi mi chcieć tego, co dobre, ale wykonać – nie. Nie czynię bowiem dobra, którego chcę, ale czynię właśnie zło, którego nie chcę. Jeżeli zaś czynię to, czego nie chcę, już nie ja to czynię, ale grzech, który we mnie mieszka. A zatem stwierdzam w sobie to prawo, że gdy chcę czynić dobro, narzuca mi się zło. Albowiem wewnętrzny człowiek we mnie ma upodobanie zgodne z Prawem Bożym. W członkach zaś moich spostrzegam prawo inne, które toczy walkę z prawem mojego umysłu i bierze mnie w niewolę pod prawo grzechu mieszkającego w moich członkach. Nieszczęsny ja człowiek! Któż mnie wyzwoli z ciała, co wiedzie ku tej śmierci? Dzięki niech będą Bogu przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego!
Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY
Ps 119 (118), 66 i 68. 76-77. 93-94 (R.: por. 68b)

Refren: Naucz mnie, Panie, mądrych ustaw swoich.

Naucz mnie trafnego sądu i umiejętności, *
bo ufam Twoim przykazaniom.
Dobry jesteś i dobrze czynisz, *
naucz mnie ustaw swoich.

Refren.

Niech Twoja łaska będzie mi pociechą *
zgodnie z obietnicą, daną Twemu słudze.
Niech Twa litość mnie ogarnie, a żyć będę, *
bo Twoje Prawo jest moją rozkoszą.

Refren.

Na wieki nie zapomnę Twoich postanowień, *
bo przez nie dałeś mi życie.
Wybaw mnie, należę do Ciebie *
i szukam Twoich postanowień.

Refren.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ
Por. Mt 11, 25

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi,
że tajemnice królestwa objawiłeś prostaczkom.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA
Łk 12, 54-59
Poznać znaki czasu

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza
Jezus mówił do tłumów: «Gdy ujrzycie chmurę podnoszącą się na zachodzie, zaraz mówicie: „Deszcz idzie”. I tak się dzieje. A gdy wiatr wieje z południa, powiadacie: „Będzie upał”. I bywa. Obłudnicy, umiecie rozpoznawać wygląd ziemi i nieba, a jakże chwili obecnej nie rozpoznajecie? I dlaczego sami z siebie nie rozróżniacie tego, co jest słuszne? Gdy idziesz do sprawującego władzę ze swym przeciwnikiem, staraj się w drodze dojść z nim do zgody, by cię nie zaciągnął do sędziego; a sędzia przekazałby cię dozorcy, dozorca zaś wtrąciłby cię do więzienia. Powiadam ci, nie wyjdziesz stamtąd, aż zwrócisz ostatni pieniążek».
Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIA DO CZYTAŃ

Dlaczego sami z siebie nie rozróżniacie tego, co jest słuszne? pyta Jezus w Ewangelii. Dlaczego chcąc dobra, wybieramy zło? pyta św. Paweł. A odpowiedź jest jedna. Bo na drogach duchowych ciągle grozi nam grzech, który zaciemnia perspektywę, pomniejsza przestrzeń naszego życia, wprowadza lęk. Wtedy przestajemy widzieć, tracimy rozeznanie i mądrość. Powrót do relacji z Bogiem sprawia, że znowu zaczynamy widzieć, odzyskujemy zdolność prawdziwej oceny rzeczywistości i zaczynamy naprawdę żyć.
Małgorzata Konarska, „Oremus” październik 2007, s. 108

***
ROBOTNICY NA ŻNIWO
Panie, spraw, abym mógł z Tobą służyć i wydać moje życie na okup za wielu (Mk 10,45)

„A widząc tłumy ludzi, litował się nad nimi, bo byli… jak owce nie mające pasterza. Wtedy rzekł… Proście Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo!” (Mt 9, 36-38). Jezus żądał modlitwy w celach apostolskich, lecz żądał także działalności: „Wtedy zwołał Dwunastu… i wysłał ich, aby głosili królestwo Boże” (Łk 9, 1-2).

Obok ludzi oddanych wyłącznie modlitwie muszą być także oddający się w szczególny sposób działalności; obok kontemplatywnych czynni. Potrzebna jest postawa Marii, „która, siedząc u stóp Pana, przysłuchiwała się Jego mowie” (Łk 10, 39); potrzebna jest też ofiarna służba Marty, która przygotowuje stół miłości dla braci. Jedno i drugie jest służbą Panu i obie dążą ku jednemu celowi: ku przyjściu Królestwa na chwałę Boga i na zbawienie ludzi. Zresztą w każdym rodzaju życia, jeśli ma skutecznie przyczyniać się do budowania Królestwa, powinny mieć udział, chociaż w różnych proporcjach i sposobach, istotne elementy życia kontemplatywnego i czynnego. Sobór Watykański II zwracając się bez różnicy do wszystkich zakonników, mówi: „Członkowie każdego instytutu, jako ci, którzy wyłącznie i przede wszystkim szukają Boga, powinni łączyć kontemplację, przez którą trwaliby myślą i sercem nieustannie przy Nim, z miłością apostolską, przez którą staraliby się włączać w dzieło Odkupienia i szerzyć królestwo Boże” (DZ 5). Modlitwa u stóp Pana pomnaża gorliwość apostolską i czyni płodnymi jej dzieła. Pielęgnowanie ideału apostolskiego pobudza do większej ofiarności strzegąc każdy rodzaj życia od przeciętności. Kontemplacja i gorliwość apostolska powinny podtrzymywać się wzajemnie. Dotyczy to również kapłanów duszpasterzy, którym Kościół zaleca żywić i wspierać „obfitością kontemplacji swą działalność” (KK 41). Poleca to również świeckim oddanym apostolstwu: „przez kult publiczny i modlitwę, pokutę i dobrowolne podejmowanie trudów oraz utrapień, przez które upodabniają się do cierpiącego Chrystusa, mogą dotrzeć do wszystkich ludzi i przyczynić się do zbawienia całego świata” (DA 16).

  • O Panie, chcę dawać Ciebie duszom, a dusze Tobie; sobie zaś, biednemu i nędznemu narzędziu, pracę, wyrzeczenie i radości zjednoczenia z Tobą, o umiłowany Mistrzu!… Spraw, abym coraz lepiej widział ścisłe więzy łączące apostolstwo z ofiarą i umartwieniem… Poprzez modlitwę i umartwienie chcę dążyć do zjednoczenia z Tobą w wewnętrznym życiu duszy; przez apostolstwo płynące z modlitwy i umartwienia chcę dążyć do zjednoczenia z Tobą w czynnościach zewnętrznych. Spraw, abym nigdy nie zapominał celu; radosnego zjednoczenia, jeżeli Ty, o Boże… udzielisz mi go, i zjednoczenia w cierpieniu, jeśli tak Tobie się spodoba, o Panie. Lecz w każdym razie zjednoczenie, zażyłość z Tobą we wnętrzu mej duszy i na zewnątrz, poprzez duszę (G. Canovai).
  • Spraw, o Panie, aby modlitwa była dla mnie źródłem światła w posłudze pasterskiej. Nie tylko powinienem nawracać grzeszników, lecz także kierować doskonalszymi duszami na Twoich drogach, powinienem głosić mądrość wśród doskonałych; powinienem być dla nich przewodnikiem na drodze modlitwy, bronić ich przed złudzeniami miłości własnej. Użycz mi więc łaski, abym był solą ziemi, światłością świata, okiem rozjaśniającym całe ciało Kościoła i ustami, które oznajmiają naukę tradycji.
    O, kto mi da takiego ducha modlitwy, który ma wszelką moc nad Tobą, o Boże, a pasterzowi udziela wszystkiego, czego mu brak w stosunku do jego trzody? To duch modlitwy kształtuje nowych apostołów, aby przemienić oblicze ziemi… Życie apostoła polega na nieustannej modlitwie, by Cię miłować i sprawić, abyś był miłowany, Boże mój. Daj, abym żył tym życiem ukrytym z Chrystusem w Tobie, a zakosztuję, jak dobry jesteś. Panie. Wówczas stanę się kolumną Twojego domu, miłością i rozkoszą Kościoła (F. Fénélon).

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. III, str. 358

Święty Bernard Calvo, biskup

Grób św. Bernarda w katedrze w Vich

Bernard urodził się ok. 1180 r. w Manso Calvo niedaleko miasta Reus w Katalonii. Tu również zdobył wykształcenie. Należał do rodu szlacheckiego; już w młodym wieku pracował jako prawnik i urzędnik w kurii archidiecezji w Tarragonie. W 1214 r. wstąpił do cysterskiego klasztoru Świętego Krzyża. Jego pobożność i mądrość przyczyniły się do szybkiego obrania go opatem tego klasztoru.
W 1223 r. został biskupem Vich. Papież Grzegorz IX mianował go także inkwizytorem w walce z waldensami. W 1238 r. wraz ze swoim dworem i św. Rajmundem z Peñafort Bernard przystąpił do krucjaty rekonkwisty, podjętej przeciwko taifie w Walencji. Wspierał materialnie oblegających Burrianę i Walencję. W zamian za to otrzymał ogromne ziemie w Królestwie Walencji, które odwiedził ponownie w 1242 r. Pomógł także wydać kodeks praw tego królestwa. Brał udział w synodach w Tarragonie w 1239 i 1243 r.
Zmarł 26 października 1243 r., został pochowany w katedrze w Vich. Jego beatyfikacji dokonał w 1260 r. papież Aleksander IV. Kanonizował go 26 września 1710 r. papież Klemens XI.

W ikonografii św. Bernard jest zwykle przedstawiany jako biskup w habicie cysterskim.

Zobacz także:

  •  Święci męczennicy Chryzant i Daria
•  Kościół katedralny w Koszalinie

Ten wpis został opublikowany w kategorii Ewangelia, Święci i oznaczony tagami , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.