26 kwiecień 2013 – Piątek IV tygodnia Okresu Wielkanocnego

Piątek IV tygodnia Okresu Wielkanocnego

Dzieje Apostolskie 13,26-33. 
Kiedy Paweł przybył do Antiochii Pizydyjskiej, przemówił w synagodze: „Bracia, synowie rodu Abrahama, i ci spośród was, którzy się boją Boga! Nam została przekazana nauka o tym zbawieniu, bo mieszkańcy Jerozolimy i ich zwierzchnicy nie uznali Go, i potępiając Go wypełnili głosy Proroków, odczytywane co szabat. Chociaż nie znaleźli w Nim żadnej winy zasługującej na śmierć, zażądali od Piłata, aby Go stracił. A gdy wykonali wszystko, co było o Nim napisane, zdjęli Go z krzyża i złożyli w grobie. Ale Bóg wskrzesił Go z martwych, a On ukazywał się przez wiele dni tym, którzy z Nim razem poszli z Galilei do Jerozolimy, a teraz dają świadectwo o Nim przed ludem. My właśnie głosimy wam Dobrą Nowinę o obietnicy danej ojcom: że Bóg spełnił ją wobec nas jako ich dzieci, wskrzesiwszy Jezusa. Tak też jest napisane w psalmie drugim: «Ty jesteś moim Synem, Jam Ciebie dziś zrodził»”.

Księga Psalmów 2,6-7.8-9.10-11. 
„Przecież to Ja ustanowiłem swojego króla
na Syjonie, świętej górze mojej”.
Wyrok Pański ogłoszę:
On rzekł do Mnie: „Ty jesteś moim Synem,
Ja Ciebie dziś zrodziłem.

Żądaj, a dam Ci w dziedzictwo narody
i krańce ziemi w posiadanie Twoje”.
Żelazną rózgą będziesz nimi rządził,
jak gliniane naczynie ich skruszysz”.

A teraz, królowie, zrozumcie,
nauczcie się sędziowie ziemi.
Służcie Panu z bojaźnią,
z drżeniem całujcie Mu stopy.

Ewangelia wg św. Jana 14,1-6. 
Jezus powiedział do swoich uczniów: «Niech się nie trwoży serce wasze. Wierzycie w Boga? I we Mnie wierzcie! W domu Ojca mego jest mieszkań wiele. Gdyby tak nie było, to bym wam powiedział. Idę przecież przygotować wam miejsce. A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem. Znacie drogę, dokąd Ja idę». Odezwał się do Niego Tomasz: «Panie, nie wiemy, dokąd idziesz. Jak więc możemy znać drogę?» Odpowiedział mu Jezus: «Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie».

Ewangelia i czytania do słuchania
Piątek 26 kwietnia

Komentarz do Ewangelii
Św. Tomasz z Akwinu (1225-1274), teolog dominikański, doktor Kościoła
Komentarz de Ewangelii św. Jana 14,2

„Ja jestem drogą i prawdą, i życiem”
     Chrystus jest jednocześnie drogą i jej kresem: drogą według swojej ludzkiej natury, kresem według swojej boskości. W ten sposób zatem, według ludzkiej natury mówi: „Ja jestem drogą”, a według boskiej dodaje: „i prawdą, i życiem”. Te dwa słowa wyznaczają dobrze kres tej drogi, ponieważ kres tej drogi to koniec ludzkiego pragnienia… Chrystus jest drogą, aby dojść do poznania prawdy, podczas gdy On sam jest prawdą: „Naucz mię, Panie, Twej drogi, bym postępował według Twojej prawdy” (Ps 86,11). I Chrystus jest drogą, aby dojść do życia, podczas gdy On sam jest życiem: „Ukażesz mi ścieżkę życia” (Ps 16,11)…

Jeśli zatem szukasz, jak iść, weź Chrystusa, skoro On sam jest drogą: „To jest droga, idźcie nią” (Iz 30,21). A święty Augustym komentuje: „Idź za człowiekiem, a dojdziesz do Boga”. Ponieważ lepiej kuleć na drodze, niż żwawo maszerować poza drogą. Kto kuleje w drodze, nawet jeśli się nie posuwa, zbliża się do kresu; a kto chodzi poza drogą, im dzielniej biegnie; tym bardziej oddala się od kresu.

Jeśli nie wiesz, dokąd iść, bądź zjednoczony z Chrystusem, ponieważ On jest we własnej osobie prawdą, do której pragniemy dojść: „Podniebienie me prawdę podaje” (Prz 8,7). Jeśli nie wiesz, gdzie przebywać; bądź zjednoczony z Chrystusem, ponieważ On jest życiem we własnej osobie: „Kto mnie znajdzie, ten znajdzie życie” (Prz 8,35).

Dziś wspominamy: Święty Klet, papież

Święty Klet

Klet (Anaklet I) żył w I wieku. Wiadomości o nim są niepewne. Jedni uważają go za Greka, inni sugerują, że został pomylony z Anicetem, późniejszym papieżem. Według najstarszego wykazu papieży miał być drugim z kolei (po Linusie) następcą św. Piotra (79-88/90) – czyli trzecim papieżem. Za jego pontyfikatu w imperium rzymskim po raz kolejny rozpoczęto prześladowanie chrześcijan. Tradycja chrześcijańska zachowana w Kościele przypisuje Anakletowi ustanowienie 25 prezbiterów w Rzymie i zbudowanie nagrobka w miejscu pochowania Piotra. On też miał zapoczątkować zwyczaj rozpoczynania pism papieskich słowami „Pozdrowienie wam i apostolskie błogosławieństwo”.
Został umęczony za cesarza Domicjana. Podawana jest data 26 kwietnia 88 r., chociaż według Ezebiusza z Cezarei (+ 340) miał zginąć w dwunastym roku panowania Domicjana, czyli około roku 92-93. Jego imię jest wymieniane w Kanonie Rzymskim.

Najświętsza Maryja Panna, Matka Dobrej Rady

Maryja, Matka Dobrej Rady

Kiedy Jezus został ukrzyżowany, mimo niepokoju, jaki zapanował w przyrodzie, w sercach tych, którzy ufali Jezusowi, zapanował pokój. Wielki wewnętrzny pokój, napełniający Maryję, udzielał się Jej najbliższemu otoczeniu. Ona wiedziała, że ta Ofiara była potrzebna. Maryja z pełną ufnością poddała się woli Ojca i Syna.
Kult Matki Bożej Dobrej Rady związany jest nierozerwalnie z obrazem Maryi pod tym samym tytułem, który znajduje się w kościele augustianów w Genazzano w Umbrii we Włoszech. Pochodzi z pierwszej połowy XV wieku. Związana z nim jest pewna opowieść. Kiedy w Genazzano budowano kościół dla Matki Bożej i był on już prawie ukończony, na ścianie pojawił się wizerunek Maryi z Dzieciątkiem. Wiadomość o tym szybko się rozeszła. Któregoś dnia przyszli tu dwaj pielgrzymi z Albanii, którzy w obrazie rozpoznali wizerunek Matki Bożej Dobrej Rady ze Szkodry, w swojej ojczyźnie.
Już w XV i XVI wieku obraz zasłynął wieloma łaskami, dlatego w 1682 r. za zgodą papieża Innocentego XI został ukoronowany.
Augustianin o. Andrzej Bacci przyczynił się do rozprzestrzenienia kultu Matki Bożej Dobrej Rady. Podczas ciężkiej choroby złożył on ślub, że jeżeli Maryja uzdrowi go, zajmie się rozprzestrzenieniem kopii tego obrazu po całym świecie. Wypełnił swój ślub, dzięki czemu prawie 70 000 kopii tego obrazu zostało rozwiezionych po całym świecie. W XVIII w. kapituła generalna Zakonu oo. Augustianów podjęła uchwałę, aby kult Matki Bożej Dobrej Rady jeszcze bardziej rozszerzać.
Matkę Dobrej Rady można prosić o orędownictwo, zwłaszcza wtedy, gdy stajemy na rozstaju dróg, gdy musimy podjąć ważne życiowe decyzje. Czcząc Maryję pod tym wezwaniem uznajemy, że może Ona wyprosić nam dar dobrej rady u Ducha Świętego. W chwilach zagubienia i w chwilach ważnych decyzji może nam pomóc. „W wątpliwościach myśl o Maryi, wzywaj Maryi! Jeżeli bowiem o niej myślisz, nigdy nie zejdziesz na manowce” – powtarzał św. Bernard z Clairvaux (XII w.). Do Maryi można odnieść słowa proroka Izajasza: „I spocznie na niej Duch Pański, duch mądrości i rozumu, duch rady i męstwa, duch wiedzy i bojaźni Pańskiej” (Iz 11, 2). To samo powiedział do Maryi Archanioł Gabriel: „Duch Święty zstąpi na Ciebie” (Łk 1, 35).
W innych miejscach Biblia wspomina: „Moja jest rada i stałość, moja – rozwaga” (Prz 8, 14); „Rada jej rozlewać się będzie jak żywe źródło” (Syr 21, 13); „Słuchaj, synu, przyjmij me zasady, a rady mojej nie odrzucaj” (Syr 6, 23).
Wśród wielu tytułów, jakimi Kościół obdarza Matkę Bożą, ten jest szczególny. Dlatego doczekał się osobnego wspomnienia, a w zakonach augustiańskich nawet święta.

Ponadto dziś także w Martyrologium:
W Axiopolis, na terenie dzisiejszej Dobrudży – św. Aureliusza, męczennika. Był zapewne towarzyszem św. Cyryla, jak on przedstawicielem młodego chrześcijaństwa, które na te tereny dotarło stosunkowo wcześnie. Starożytne Axiopolis znajdowało się w okolicach dzisiejszej Cenrevody i Rasovy.

W Korbei, w Pikardii – św. Paschazego Radberta, opata. Wychował się u benedyktynek w Soissonnais. Wcześnie wstąpił do słynnego opactwa w Korbei, gdzie za mistrza miał Abelarda. Potem współtworzył grupę, która w Westfalii zakładała Nową Korbeę. W macierzystym opactwie doczekał się godności opata, ale po jakimś czasie na skutek niesnasek i sporów, zazębiających się o spory dynastyczne, z godności tej zrezygnował. Przebywał wtedy w Saint-Riquier. Pod koniec życia wrócił do Korbei i kontynuował swą pracę pisarską. Zmarł w roku 865, pozostawiając po sobie sporą spuściznę literacką. Wśród jego dziełek znalazł się również pierwszy traktat poświęcony Eucharystii; długo uchodził on za dzieło św. Augustyna.

oraz:
św. Bazyleusa, biskupa i męczennika (+ ok. 322); błogosławionych zakonników Dominika i Grzegorza (+ XIII w.); św. Eksuperancji, dziewicy (+ ok. 380); św. Klarencjusza, biskupa w Vienne (+ ok. 620); św. Lucydiusza, biskupa Werony (+ IV w.); św. Marcelina, papieża i męczennika (+ 304); św. Piotra, biskupa i męczennika (+ V/VI w.); św. Ryszarda, prezbitera i mnicha (+ ok. 650)

Ten wpis został opublikowany w kategorii Ewangelia, Święci i oznaczony tagami , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s